{T16}Οι επαγγελματίες αθλητές είναι απλώς παιδι{T16}ά

Η είδηση είναι σοκαριστική. Προκαλεί ανατριχίλα σε όσους τη διάβασαν στην αρχή της εβδομάδας στον βρετανικό Τύπο, που δημοσίευσε τα αποτελέσματα μελέτης την οποία πραγματοποίησε πέρυσι η Ενωση Ποδοσφαιριστών Αγγλίας. Σαράντα ποδοσφαιριστές από τους 843 που αγωνίζονται συνολικά σε Premier League και Championship σκέφτηκαν έστω και μια φορά στην καριέρα τους να αυτοκτονήσουν! Το ποσοστό αγγίζει το 5%! Πολύ μεγάλο. Τρομακτικό.

Και επαναφέρει τον προβληματισμό σχετικά με το πλαίσιο που έχουμε διαμορφώσει όλοι εμείς που κινούμαστε γύρω και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου (παράγοντες, φίλαθλοι, Τύπος, χορηγοί, ατζέντηδες) ως προς το τι είναι επαγγελματικό ποδόσφαιρο (ή μπάσκετ ή τένις κ.ο.κ.). Ξεχνώντας ότι οι απαιτήσεις μας απευθύνονται ως επί το πλείστον σε νέους ανθρώπους 20 και 25 ετών, που σε αυτή την ηλικία κάνουν τα πρώτα αυτόνομα βήματά τους στη ζωή κι ακόμα το μυαλό τους δεν έχει… πήξει ούτε έχουν την εμπειρία να διαχειριστούν ιδιαίτερα στρεσογόνες καταστάσεις.

Ολοι εμείς οι απέξω, για τους δικούς του λόγους ο καθένας (οικονομικούς, γοήτρου, αγάπης για την ομάδα) ζητάμε συνεχώς από αυτά τα παιδιά νίκες, μετάλλια, τρόπαια, να δουλεύουν σκληρά στην προπόνηση κάθε μέρα, να μη βγαίνουν τα βράδια, να μη μιλούν όταν τους βρίζουν, να εκθέτουν τον εαυτό τους στα media, να είναι τύπος και υπογραμμός σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους, να σηκώνουν στους ώμους τους την ευθύνη του ινδάλματος, ξεχνώντας προφανώς πώς ήμασταν εμείς στη δική τους ηλικία. «Τόσα λεφτά βγάζουν. Εχουν υποχρέωση να φέρονται ως επαγγελματίες», ακούγεται ως αντίλογος.

Το επιχείρημα είναι απλοϊκό και λαϊκίστικο. Πράγματι, οι επαγγελματίες αθλητές αμείβονται πολύ καλύτερα από τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που τους παρακολουθούν και τους αποθεώνουν. Οι αμοιβές κάποιων, μάλιστα, ξεφεύγουν από τη σφαίρα της λογικής και γίνονται εξωφρενικές. Είναι πολύ δύσκολο να τις διαχειριστούν, ειδικά δε από τη στιγμή που οι περισσότεροι εξ αυτών πριν υπογράψουν το πρώτο πλουσιοπάροχο συμβόλαιό τους δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Κι από τη μια μέρα στην άλλη γίνονται ζάμπλουτοι. Πόσο εύκολο είναι να προσαρμοστεί σε μια τέτοια ριζική αλλαγή της ζωής του ένα παιδί 20 και 25 ετών;

Το 5% των ποδοσφαιριστών στην Αγγλία που σκέφτηκαν κάποια στιγμή να αυτοκτονήσουν μας τα θυμίζει όλα αυτά. Ας μην τα ξεχνάμε…