Στους βάλτους με τη λάσπη

O Χρήστος Σπίρτζης, χθες, έκανε ένα αδιανόητο επεισόδιο στην τηλεόραση απέναντι στον Αδωνη Γεωργιάδη. Επέκρινε την κυβέρνηση επειδή, λέει, ενώ εμπλέκονται ακόμα δέκα άτομα στην υπόθεση με τη 12χρονη την οποία εξέδιδε ο κατηγορούμενος Μίχος, τα άτομα αυτά συνεχίζουν να βρίσκονται υπό καθεστώς ανωνυμίας, να μη δίνονται δηλαδή τα ονόματά τους στη δημοσιότητα, το διάστημα που διερευνάται η εμπλοκή τους. Αργότερα, την ίδια κατηγορία εκτόξευσε και ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσος Ηλιόπουλος.

Οι δύο πολιτικοί, στην ουσία, αδιαφορώντας για το τεκμήριο αθωότητας των κατηγορουμένων (που σε άλλες περιπτώσεις «φιλικών» κατηγορουμένων επικαλούνται εμμονικά), ζητούν από την εκτελεστική εξουσία να υποκαταστήσει τη δικαστική, δίνοντας στη δημοσιότητα ονόματα και φωτογραφίες. Ο Νάσος Ηλιόπουλος, ως λενινιστής, πιθανόν να δυσκολεύεται να καταλάβει τη σημασία της διάκρισης των εξουσιών στη δημοκρατία. Αλλ’ ο Χρήστος Σπίρτζης, πριν μεταπηδήσει στον ΣΥΡΙΖΑ και αρχίσει να παρέχει υπηρεσίες στον Αλέξη Τσίπρα, είχε έντονη δραστηριότητα στο ΠΑΣΟΚ, ως υποστηρικτής του Γιώργου Παπανδρέου, γνωρίζει δηλαδή άριστα τους δημοκρατικούς κανόνες την παραβίαση των οποίων ζητάει από υπουργούς. Γι’ αυτό είναι απαράδεκτος όταν, εν γνώσει των κανόνων, ζητάει από την κυβέρνηση, χάριν του φιλοθεάμονος όχλου τον οποίο εκφράζει, να παρανομήσει.

Κατά καιρούς έχουν γίνει πολλές υποθέσεις για τι είδους κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το μόρφωμα ριζοσπαστισμού και θράσους που καπηλεύεται τα σύμβολα της ανανεωτικής Αριστεράς, τα οποία θεωρεί ότι τα κληρονόμησε επειδή του κληροδοτήθηκαν τα γραφεία και η εφημερίδα της. Η αδιανόητη χθεσινή εμφάνιση του Σπίρτζη εξηγεί πολύ καλά τι είδους κόμμα είναι: είναι μια σημαία ευκαιρίας, που απευθύνεται σήμερα στον φιλοθεάμονα όχλο με την ίδια ζέση που χθες απευθυνόταν στους αντιευρωπαίους αντιμνημονιακούς. Είναι, δηλαδή, ένα κόμμα απέναντι. Αλλά επειδή δεν έχει τα φόντα να είναι απέναντι με ουσιώδεις και χρήσιμες παρεμβάσεις – τα στελέχη του είτε αδυνατούν είτε αδιαφορούν να εξοπλιστούν με τα εφόδια που εξασφαλίζουν μια επαρκή στάση στα πολιτικά ζητήματα τα οποία ανακύπτουν – το κόμμα αυτό προσεταιρίζεται διάφορα κύματα αγανάκτησης. Τους αντιευρωπαίους το 2015, τους αμφιβάλλοντες αλλά και τους συνωμοσιολόγους την εποχή της πανδημίας, όσους έχουν πειστεί από τα ρυπαρά σχόλια του τουίτερ ότι η ΝΔ είναι κόμμα βιαστών και παιδεραστών.

Το τελευταίο θέμα είναι προφανώς τεσταρισμένο ότι φτιάχνει κατά σύστημα αντικυβερνητικούς, από την ιστορία με τον Δημήτρη Λιγνάδη, που και τότε έγινε προσπάθεια να υποκατασταθεί η κρίση της δικαιοσύνης (που στηρίζεται στα τεκμήρια και στον νόμο) από το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η κομματική στράτευση του κατηγορούμενου Μίχου είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία για αναζωπύρωση εκείνου του «κινήματος» των αγανακτισμένων που η δικαιοσύνη δεν συντονίζεται με την επιθυμία του πλήθους. (Η αντίθετη κομματική στράτευση μιας άλλης περίπτωσης αποπλάνησης ανήλικης στη Θεσσαλονίκη επιβάλλει, σε αυτή την περίπτωση, τη σιωπή από όσους επιδιώκουν να ταυτίσουν τη ΝΔ με μια αταβιστική θαρρείς ροπή στην παιδεραστία).

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Σπίρτζη (και πολλών άλλων – χθες εκφράστηκαν γραφικοί, ένας βουλευτής Μαμουλάκης και η Αννα Βαγενά) είναι ένα κόμμα που ψαρεύει αγανάκτηση στα θολά νερά ενός κοινωνικού λούμπεν, που δεν μπορεί να διακρίνει λεπτομέρειες. Ο χώρος αυτός είναι έτοιμος να σιχτιρίσει «ισχυρούς» που «ταυτίζονται» ή «συγκαλύπτουν». Ακριβώς σ’ αυτούς απευθύνεται ο Χρήστος Σπίρτζης, που χρησιμοποιεί ως δόλωμα ένα δυστυχισμένο παιδί. Ποιος μεσαίος χώρος τώρα; Τα πράγματα αγριεύουν, και ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει καλά ότι οι πελάτες που μπορεί να πειστούν από τα θέλγητρά του βρίσκονται στους βάλτους με τη λάσπη.