Η ανθρώπινη πλευρά ενός ημίθεου

Επιτέλους, ας ξεκινήσουμε και μια φορά χαρμόσυνα, με μια είδηση που προκαλεί αισιοδοξία και ελπίδα. Ο πρόεδρος Ιωάννης Βαρουφάκης, σε μια εκ βαθέων συνέντευξή του στην ΕΡΤ, παραδέχθηκε για πρώτη φορά ότι δεν είναι αλάνθαστος! Δεν αστειεύομαι καθόλου: είχε την «υψηλότητα της καρδιάς», για να το πω με τους όρους της συντρόφισσας Μποφίλιου, είχε τη μεγαλοσύνη της ψυχής – που είναι απαραίτητη για να κάνεις αυτό που έκανε – να μας αποκαλύψει την ανθρώπινη πλευρά ενός ημίθεου, ο οποίος, ναι, κάνει και αυτός λάθη, όπως οι κοινοί θνητοί. Είναι παρήγορο για όλους να το ξέρουμε αυτό! Ιδίως δε για τους φοιτητές, που δίνουν εξετάσεις αυτή την περίοδο και αναστατώνονται ψυχολογικά από τις βάρβαρες επιδρομές των ΜΑΤ στην ειδυλλιακή ζωή των φοιτητικών εστιών και μάλιστα χωρίς λόγο. (Αν εξαιρέσεις κάτι συμμορίες ληστών, βιαστών και ναρκέμπορων…)

Ο πρόεδρος παραδέχθηκε όχι ένα, αλλά τρία λάθη του, κατά την περίοδο που μετείχε στη διακυβέρνηση της χώρας. Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο: Δεν ήταν, είπε, όσο έπρεπε ανοικτός στον ελληνικό λαό, σχετικά με τη ρήξη. Δεν είχε πει επαρκώς ότι η ρήξη θα σήμαινε την έξοδο από το ευρώ. Γιατί; Δεν χρειάστηκε να τον ρωτήσουν οι δημοσιογράφοι, το είπε μόνος του: «Δεν ήθελα να βγούμε από το ευρώ. Αν είχαμε βγει από το ευρώ, σήμερα θα ήμασταν πολύ καλύτερα». Με απλά λόγια, το λάθος που παραδέχεται είναι ότι δεν είχε την αποφασιστικότητα να τα κάνει ακόμη χειρότερα! Σαν να μας λέει περίπου ότι λυπάται που ήταν τόσο ζημιάρης, την επόμενη φορά θα φροντίσει να είναι περισσότερο. Παρεμφερές και το τρίτο λάθος που παραδέχεται: ότι δεν έδωσε στη δημοσιότητα από την πρώτη ώρα τις παρανόμως ηχογραφηθείσες συνεδριάσεις του Eurogroup. Λυπάται, δηλαδή, για την ηπιότητα του ακτιβισμού του. Μετανιώνει εκ των υστέρων, που δεν έφερε το χάος.

Οι δύο ανωτέρω παραδοχές δεν έχουν αξία για εμάς τους τρίτους, καθώς υπηρετούν τη ματαιοδοξία και τον ναρκισσισμό του. Για όλα αυτά που εσείς με βρίζετε, εγώ σας έχω γραμμένους – αυτό λέει, πάνω – κάτω. Μπορεί, λοιπόν, εκείνος να τα παραδέχεται ως λάθη, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Είναι μάλλον παραλείψεις, που μπορεί και να μας έσωσαν. Είναι απλώς ο τρόπος του για να πει ότι δεν μετανιώνει. Το σημαντικότερο λάθος του, στην πραγματικότητα, είναι το πρώτο από τα τρία που αναφέρει, εκείνο που το διατυπώνει με βολική (όχι δημιουργική) ασάφεια: ότι υπέγραψε τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου. Γιατί; Επειδή νόμιζε ότι το χρονικό διάστημα των τεσσάρων μηνών, που έδινε στην Ελλάδα η συμφωνία, θα χρησίμευε για διαπραγμάτευση, πλην όμως, όπως το λέει, «δεν υπήρξε διαπραγμάτευση». Και ποιος ήταν υπεύθυνος που «δεν υπήρξε» διαπραγμάτευση; Ο ίδιος, βεβαίως, που δεν την έκανε! Αλλά αυτό δεν το λέει, διότι, μέσω της υποτιθέμενης αυτοκριτικής, κάνει αυτοπροβολή.

Συμπέρασμα: ο Βαρουφάκης παραμένει σταθερά αξία του πολιτικού συστήματος. Πάντα το ίδιο υπερφίαλος και επηρμένος, παραμένει ένας Ηρόστρατος manqué , ένας αποτυχημένος Ηρόστρατος. Τότε τι κάνω εγώ και ασχολούμαι μαζί του; Για να βοηθήσω το κάνω, από καλή καρδιά. Επειδή, ως γνωστόν, θα συνεργασθούν με τον Τσίπρα, για να μας κυβερνήσουν ξανά, βοηθώ στην αποσαφήνιση των θέσεων, ώστε να τους φέρω πιο κοντά και να έχουμε την πολυαναμενόμενη προγραμματική συμφωνία για τη δεύτερη φορά Αριστερά…

ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ

Δικαιολογημένα έγιναν έξω φρενών στις Βρυξέλλες με την αποχαιρετιστήρια απρέπεια του Δημήτρη Παπαδημούλη. Δικαιολογημένα φώναζε ο πρόεδρος της επιτροπής PEGA (για την ασφάλεια των επικοινωνιών) ότι η συμπεριφορά του ήταν απαράδεκτη για αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Διότι έφθασε στα χέρια του ένα χαρτί (ένα προσχέδιο για την περαιτέρω δράση της επιτροπής), που είχε σταλεί στο προεδρείο προς έγκριση, και εκείνος το έδωσε στη δημοσιότητα, επειδή έκρινε ότι η αποκάλυψη του ευνοεί την εδώ αντιπολίτευση. Με άλλα λόγια, το παρέλαβε ως αντιπρόεδρος του Ε.Κ. και το ανακοίνωσε ως συριζαίος πολιτευτής. Ο ίδιος προφανώς αδιαφορεί για την κατακραυγή εναντίον του, διότι δεν σκοπεύει να ζητήσει να τον επανεκλέξουν αντιπρόεδρο. Εχει ανακοινώσει ότι δεν θα είναι ξανά ευρωβουλευτής. Θα αφιερωθεί, υποθέτω, στην καλύτερη αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του, προς όφελος πάντα των αδυνάμων και όσων έχουν ανάγκη. «Slumlord», που λένε οι Αμερικανοί, αλλά με την καλή έννοια.

ΕΚΠΛΗΚΤΟΙ

Ο τίτλος της είδησης ήταν «Και οι επτά Αμερικανοί Γερουσιαστές έμειναν έκπληκτοι». Πώς να έμειναν έκπληκτοι; Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, διότι στη φωτογραφία κάτω από τον τίτλο βλέπουμε έναν γερουσιαστή να στηρίζει διακριτικά τη φαλακρή κεφαλή του στο χέρι του, ενώ δίπλα του ο Νίκος Παναγιωτόπουλος αγορεύει. Θα τα έλεγε κιόλας στα αγγλικά, φαντάζομαι, οπότε κατανοητή η έκπληξη…