Αναπόφευκτη η ελληνοτουρκική ρήξη;

Με αδιάπτωτο ενδιαφέρον παρακολούθησα στο συνέδριο του eκύκλος του Ευάγγελου Βενιζέλου, μεταξύ άλλων, την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το ΝΑΤΟ και τον ενδεχόμενο ρόλο του, κυρίως σε περίπτωση όξυνσης της ελληνοτουρκικής έντασης και της ενδεχόμενης δημιουργίας κρίσης ανάμεσα στις δύο χώρες. Το θέμα, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, μπορεί πια να μην είναι υπόθεση φαντασίας αλλά, αντίθετα, να είναι ζοφερή πιθανότητα. Η Τουρκία, αναφερόμενη στα ελληνοτουρκικά, εκφράζεται πλέον σαν μια αναθεωρητική δύναμη και όχι μόνο ο πρόεδρος Ερντογάν, ούτε μόνο ο κυβερνητικός εταίρος του Μπαχτσελί, ούτε μόνο τα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, αλλά και η αντιπολίτευση και ο Τύπος χρησιμοποιούν ή διευρύνουν τις απειλές τύπου «θα έρθουμε νύχτα», ενώ και η ελληνική πλευρά εντείνει τις διπλωματικές κινήσεις της, στην Αμερική και στην Ευρώπη, προκειμένου να ενισχύσει την αποτρεπτική δύναμή της αλλά και να εξασφαλίσει την όσο το δυνατόν ευρεία υποστήριξη από τις ισχυρές συμμαχίες.

Πρωτίστως εντυπωσιάστηκα από τις τοποθετήσεις των δύο πρέσβεων επί τιμή που συμμετείχαν στο συγκεκριμένο πάνελ, του Ιωάννη-Αλέξιου Ζέπου και του Δημήτρη Καραϊτίδη (συμμετείχαν, ακόμα, η προερχόμενη από το ΝΑΤΟ Ινώ Αφεντούλη, οι καθηγητές Στέλιος Περράκης και Δημήτρης Καιρίδης και ο ιστορικός Σωτήρης Ριζάς, με διευθυντή της συζήτησης τον δημοσιογράφο Χρήστο Μιχαηλίδη – όλοι ουσιαστικοί). Ο κ. Ζέπος αναφέρθηκε στη λειτουργία του ΝΑΤΟ και στο τραπέζι του συμβουλίου του όπου συναντιούνται εκπρόσωποι όλων των χωρών μελών και, από το 1952, όταν Ελλάδα και Τουρκία εντάχθηκαν στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, συναντιούνται και οι εκπρόσωποί τους. Αλλ’ οι μεταξύ μας διαφορές, σημείωσε, δεν συζητιούνται στο τραπέζι του ΝΑΤΟ, άρα δεν υπήρχε πιθανότητα να λυθούν εκεί. Συνήθως, προσέθεσε, οι όποιες διαφορές λύνονταν διμερώς, εκτός του ΝΑΤΟ. Ωστόσο δεν γνωρίζει σήμερα αν υπάρχει η επικοινωνία των δύο χωρών που προσέφερε λύσεις αποτροπής στο παρελθόν. Μάλλον δεν υπάρχει.

Το ερώτημα που τέθηκε στους ομιλητές είναι αν το ΝΑΤΟ, σε περίπτωση έντασης ανάμεσα στις δύο χώρες, θα μπορούσε να παρέμβει. Ο Δημήτρης Καραϊτίδης σημείωσε ότι είναι περίεργο να υιοθετείται από μια συμμαχία στόχος της οποίας είναι η ασφάλεια των μελών της η ουδετερότητα κι ότι το «βρείτε τα», που λέει το ΝΑΤΟ, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα ή, ακόμα χειρότερα, επιδεινώνει την τρέχουσα κατάσταση.

Η συζήτηση για τις προθέσεις του Ερντογάν, που γίνεται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, δεν είναι άτοπη, σημείωσε ο κ. Καραϊτίδης. Η ταχύτητα κλιμάκωσης των τουρκικών αξιώσεων, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο των αξιώσεων (και τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται), «οδηγούν στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι ο Ερντογάν ωθεί την κατάσταση σε ένα ακραίο σημείο. […] Νομίζω ότι έχει απαντήσει στο ερώτημα. Ναι, θα προχωρήσει σε ρήξη. Απλώς αναζητεί τις κατάλληλες περιστάσεις και τις κατάλληλες προϋποθέσεις».

Και τι σημαίνει αυτό; Οτι θα ανοίξει ακόμα ένα μέτωπο στην περιοχή μας, με μια νέα αναθεωρητική δύναμη, όπως η Τουρκία, χωρίς να κινηθεί κανείς; Ο Σωτήρης Ριζάς δεν συμμερίζεται αυτή την εσχατολογία. Θεωρεί ότι οι στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ θα δώσουν τον τόνο στην περιοχή μας. Οτι η ένταξη της Αλεξανδρούπολης στη στρατηγική της Συμμαχίας, που μάλιστα έχει στόχο την Ουκρανία και τη Ρωσία, έχει δημιουργήσει χώρο ζωτικών συμφερόντων για το ΝΑΤΟ και την Αμερική στη Βόρεια Ελλάδα. Κι ότι, έστω γι’ αυτό, οι ΗΠΑ, αν χρειαστεί, έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν.

Αντικοινωνικός συνδικαλισμός

Το πρόβλημα είναι γνωστό. Τα σχολεία δεν καταφέρνουν να εξοπλίσουν τα παιδιά με τις απαραίτητες γνώσεις που προαπαιτούνται για να συνεχίσουν σε ανώτερες και ανώτατες σπουδές. Το υπουργείο Παιδείας, προσπαθώντας να αλλάξει τον άγονο χαρακτήρα της στοιχειώδους εκπαίδευσης εισάγει μεταρρυθμίσεις, που συστηματικά υπονομεύονται. Μια από τις καινοτομίες που γίνεται προσπάθεια να εισαχθούν είναι ο θεσμός του «μέντορα»: η υποχρέωση των έμπειρων εκπαιδευτικών να υποστηρίζουν και να καθοδηγούν τους νεότερους συναδέλφους τους.
Α, το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών δεν θέλει τέτοιες παρεμβάσεις. Το κίνημα θέλει την ησυχία του, οπότε κήρυξε απεργία. Η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, αμφισβήτησε τη νομιμότητά της, πήγε στα δικαστήρια και δικαιώθηκε (όπως είχε δικαιωθεί και στο παρελθόν για τις αξιολογήσεις ή για τις εξετάσεις στα πρότυπα). Το κίνημα των εκπαιδευτικών, ωστόσο, απτόητο, κατέφυγε στην ΑΔΕΔΥ, η οποία κήρυξε αυτή νέα απεργία, όμοια με εκείνη που είχε κηρυχτεί παράνομη. Η υπουργός ξαναπροσέφυγε στο δικαστήριο…
Αυτή η κολοκυθιά του συνδικαλισμού των δασκάλων (και του ευρύτερου κινήματος) δεν είναι ένα αθώο παιχνιδάκι. Για να μην έχουν αυτοί σκοτούρες, αδιαφορούν για τα ίδια τα παιδιά τους. Βαθιά άρρωστη νοοτροπία, απροκάλυπτα αντικοινωνική, από επαγγελματίες της διάπλασης των νέων, που έχουν όμως παραιτηθεί από τον διαπλαστικό τους ρόλο.