Αντινατοϊκή Ομπρέλα στην Κουμουνδούρου

Είναι ομολογουμένως μια νέα στάση στο πώς κανείς εκφράζει μια δομική διαφωνία. Και το κείμενο μελών του διατασικού ρεύματος της Ομπρέλας που διαφοροποιείται από τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Σουηδία και Φινλανδία έχει μια πρωτοτυπία.

Ας δούμε το ιστορικό. Μια σειρά στελεχών του κόμματος είχαν εκφράσει με πλήρη προσοχή στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος την ένστασή τους στο αν πρέπει η αξιωματική αντιπολίτευση να συμφωνήσει με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τις δύο σκανδιναβικές χώρες και άρα να ψηφίσει στη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ την ένταξή τους. Εδώ, στους διαφωνούντες, συναντούσε κανείς κυρίως στελέχη της Ομπρέλας, αλλά και στελέχη της Γέφυρας και του μεταρρυθμιστικού τόξου όπως τον Νίκο Μπίστη. Η πρόταση που είχε συνοδευθεί από κείμενο, δεν υπερψηφίστηκε και οι «διαφωνούντες» σεβόμενοι την πλειοψηφία επέλεξαν να μη δημοσιοποιήσουν τη διαφορετική τους θεώρηση πριν από τη ΔΕΘ.

Τι μεσολάβησε και το έπραξαν; Σύμφωνα με πληροφορίες ένα μέρος των οργανώσεων τάχθηκε με τον σκεπτικισμό για το ΝΑΤΟ – εδώ διαδραμάτισε ρόλο η Οργάνωση Μελών ΣΥΡΙΖΑ Χερσονήσου. Και έφτασε το κείμενο των στελεχών να δημοσιοποιηθεί τελικώς την περασμένη Παρασκευή στον -φιλικό στους 53 – ιστότοπο commonality. «Η πρότασή μας δεν έγινε δεκτή από την πλειοψηφία, με αποτέλεσμα το κόμμα μας να λάβει τη λανθασμένη, κατά τη γνώμη μας, απόφαση να υπερψηφίσει την ένταξη των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ», αναφέρουν στο κείμενό τους τα στελέχη – πολλά από τα οποία τέως υπουργοί. Ποιοι είναι αυτοί; Οι βουλευτές Νίκος Βούτσης, Θοδωρής Δρίτσας, Ανδρέας Ξανθός, Πάνος Σκουρλέτης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Νίκος Φίλης, Θεανώ Φωτίου και τα μέλη της ΠΓ όπως η Αννέτα Καββαδία, η Εφη Καλαμαρά, η Κατερίνα Κνήτου, ο Πάνος Λάμπρου, η Χάρις Ματσούκα και το πρώην μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου, Τασία Χριστοδουλοπούλου.

Ηχηρή διαφοροποίηση

Είναι η πρώτη ηχηρή διαφοροποίηση της Ομπρέλας μετά το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα σε ένα momentum ρευστής γεωπολιτικής φάσης – κάτι που σχολιάστηκε κριτικά από εκείνους που δεν ανήκουν στο εν λόγω ρεύμα. «Η ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, ανατρέπει βασική ρύθμιση της μεταπολεμικής περιόδου για την ουδετερότητα των δύο χωρών που συνδυαζόταν μάλιστα επί χρόνια στο εσωτερικό τους με ένα αξιοζήλευτο κοινωνικό κράτος. Επρόκειτο για το σκανδιναβικό μοντέλο που θεμελιωνόταν στον αντιμιλιταρισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη. Μετά από διαδοχικές μεταλλάξεις, το μοντέλο αυτό οδηγείται σήμερα σε θρυμματισμό. Υποτάσσονται στον ατλαντισμό», είναι ο πυρήνας της σκέψης των διαφωνούντων ενώ υπενθυμίζουν πως «το “ναι” στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, μας εμφανίζει ανακόλουθους προς τις προγραμματικές δεσμεύσεις μας».