Αυξάνονται οι γυναίκες {LF}που καταγγέλλουν ενδοοικογενειακή βία

Μόνο τον μήνα Σεπτέμβριο, την επικαιρότητα απασχόλησαν τέσσερις υποθέσεις έμφυλης βίας, με πιο πρόσφατη την τραγωδία στην Καβάλα όπου, χθες, ένας 56χρονος κτηνοτρόφος σκότωσε με κυνηγετική καραμπίνα την 30χρονη σύζυγό του και το 10 μηνών παιδί τους και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ήταν 5.413 για το 2020, για το 2021 – με τον εγκλεισμό της πανδημίας στο απόγειο – άγγιξαν τα 8.776, ενώ κατά το πρώτο οκτάμηνο του 2022 ήδη πλησιάζουν τον περσινό ετήσιο αριθμό, φτάνοντας τα 7.354. Οσον αφορά τις γυναικοκτονίες, οι Αρχές καταγράφουν τέσσερις τετελεσμένες για το 2020, δεκαπέντε για το 2021 και οκτώ για το πρώτο οκτάμηνο του 2022, με την υποσημείωση ότι «οι γυναικοκτονίες αφορούν συζυγικές, πρώην συζυγικές, συντροφικές και πρώην συντροφικές σχέσεις θύματος – δράστη», εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο την αναντιστοιχία με την ειδησεογραφική καταγραφή, σύμφωνα με την οποία οι γυναικοκτονίες του 2021 ήταν 17.

Οπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» η Μαρία Στρατηγάκη, που ως γενική γραμματέας Ισότητας των Φύλων (2009 – 2012) σχεδίασε και έθεσε σε λειτουργία τη Γραμμή για τη Βία κατά των Γυναικών SOS 15900, τα συμβουλευτικά κέντρα και τους ξενώνες για κακοποιημένες γυναίκες, τα επίσημα στοιχεία αποκαλύπτουν μόνο μέρος της πραγματικότητας: «Οταν λέμε γυναικοκτονία, εννοούμε και γυναίκες που δεν βρίσκονται μέσα σε οικογενειακή σχέση. Δηλαδή, θα μπορούσε ο δράστης να είναι κάποιος που θα ήθελε να έχει σχέση με μια γυναίκα. Ή κάποιος που βιάζει μια γυναίκα και τελικά τη σκοτώνει. Αρα, οι γυναικοκτονίες είναι περισσότερες από όσες καταγράφονται με τη στενή έννοια του όρου. Οσον αφορά τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, πράγματι είναι πολλά, όχι όμως γιατί αυξήθηκαν οι άνδρες στην Ελλάδα που κακοποιούν, αλλά γιατί είναι περισσότερες οι γυναίκες που πλέον τολμούν να απευθυνθούν στις Αρχές. Σε αυτό βοήθησαν και τα Γραφεία Ενδοοικογενειακής Βίας που ίδρυσε σε διάφορες πόλεις η ΕΛ.ΑΣ.».

Στερεότυπα. Από το εκκλησιαστικό βίωμα που αποκλείει τη γυναίκα, δίνοντας την εντύπωση πως σε κάτι υστερεί, μέχρι την ελληνική οικογένεια που μεγαλώνει τα κορίτσια της με την προοπτική να κάνουν έναν «καλό γάμο» και όχι να γίνουν πρωτίστως ανεξάρτητες, τα στερεότυπα που δηλώνονται ευθέως ή υπονοούνται είναι αναρίθμητα, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται κανείς να επιλέξει τα πεδία όπου θα πρέπει να δοθεί η μάχη κατά της έμφυλης βίας. «Το θέμα της βίας κατά των γυναικών», σημειώνει η Μαρία Στρατηγάκη, «είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται άμεσα με την πατριαρχική δομή της κοινωνίας, με την ανισότητα των φύλων σε πολλά επίπεδα. Δεν πρόκειται για προσωπικό φαινόμενο ώστε κάποιος να εμποδιστεί από το έγκλημα επειδή ένας με παρόμοια συμπεριφορά μπήκε φυλακή. Η έμφυλη βία είναι ένα φαινόμενο ριζωμένο βαθιά που συνδέεται με τη γενικότερη κατάσταση των γυναικών και της κοινωνίας στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς είναι πατριαρχική, εξού και είμαστε οι τελευταίοι στον Δείκτη Ισότητας των Φύλων στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο αυτό».