Εναν νόμο για τους πελάτες τους

Ξέρω, εκφράσατε κι εσείς τον αποτροπιασμό σας για τις συμμορίες που δρουν από τις φοιτητικές εστίες, χρησιμοποιώντας για κάλυψη το ιδιότυπο καθεστώς των πανεπιστημίων, στους χώρους του οποίου δεν μπαίνει εύκολα αστυνομία. Εως πρόσφατα, απαγορευόταν λόγω του πανεπιστημιακού ασύλου. Οταν διά νόμου καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο, βρέθηκαν άλλα αναχώματα για να παραμένει η αστυνομία απέξω.

Ως γνωστόν, λόγω της συστηματικής και χρόνιας δράσης των συμμοριών που δρούσαν με ορμητήριο τις φοιτητικές εστίες του Πολυτεχνείου, η αστυνομία εισέβαλε (αργά, λένε πολλοί) και συνέλαβε αρκετούς από όσους φέρονται να ενέχονται ως δράστες συμμοριών σε χώρους όπου έπρεπε να κατοικούν οι πιο φτωχοί φοιτητές, για τους οποίους φτιάχνονται οι εστίες. Ασκήθηκαν διώξεις. Οσοι αντιμετωπίζουν κακουργηματικές κατηγορίες (εγκληματική οργάνωση – σύσταση συμμορίας, διακεκριμένη περίπτωση κλοπής, ληστεία, διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, επικίνδυνη σωματική βλάβη, αντίσταση κατά της αρχής, απείθεια και παράβαση του νόμου περί όπλων) απολογούνται σε ανακριτή. Οσοι κατηγορήθηκαν για πλημμελήματα οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο, αλλά δεν έγινε δίκη λόγω της αποχής των δικηγόρων από δίκες που αφορούν το άρθρο 187 παρ. 6 του Ποινικού Κώδικα – ορίστηκε τακτική δικάσιμος και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Τι λέει η συγκεκριμένη παράγραφος 6: «Στις περιπτώσεις καταδίκης για αξιόποινες πράξεις του παρόντος άρθρου, καθώς και για τα συναφή αδικήματα που συνεκδικάστηκαν με την ίδια απόφαση, η ποινή δεν αναστέλλεται ούτε μετατρέπεται με κανέναν τρόπο, τυχόν δε ασκηθείσα έφεση δεν έχει αναστέλλουσα ισχύ».

Οι δικηγορικοί σύλλογοι διαφωνούν με τη διάταξη αυτή, επειδή προβλέπει υποχρεωτική φυλάκιση και για πλημμελήματα. Ζητούν απόσυρσή της. Και έως να αποσυρθεί, επινόησαν την αποχή από αδικήματα της συγκεκριμένης διάταξης. Η αποχή κηρύχτηκε τον περασμένο Απρίλιο και, ήδη, στους περισσότερους δικηγορικούς συλλόγους της χώρας έχει επεκταθεί ως το τέλος του χρόνου. Βρισκόμαστε δηλαδή στην ιδιόμορφη κατάσταση ο συνδικαλισμός των δικηγόρων να παρεμποδίζει συστηματικά την εφαρμογή ενός νόμου και, στην ουσία, να τον ακυρώνει, επειδή διαφωνεί με την ουσία του.

Το ζήτημα είναι σκανδαλώδες. Κατανοώ και συμμερίζομαι απολύτως την κριτική στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, είναι βέβαιο ότι ο νόμος ψηφίστηκε υπό την πίεση του κοινού περί δικαίου αισθήματος για καταπολέμηση του εγκλήματος – και όπως σε άλλες περιπτώσεις δεν είναι το καλύτερο πράγμα για τη δικαιοσύνη η πίεση της χειραγωγημένης κοινής γνώμης. Αλλά η ελεύθερη νομοτεχνική άποψη του καθενός δεν μπορεί να ακυρώνει τη δικαιοσύνη. Με βάση τους νόμους, δικαιοσύνη αποδίδουν τα δικαστήρια και όχι ο συνδικαλισμός. Η κρίση ανήκει στα δικαστήρια – και αυτήν ακριβώς την κρίση παρεμποδίζουν οι δικηγόροι, με την αποχή τους από δίκες που σχετίζονται με τη δράση εγκληματικών οργανώσεων! Με αποτέλεσμα να αφήνονται ελεύθεροι ακόμη και επικίνδυνοι εγκληματίες.

Είναι προφανές ότι έχουμε προφανή κατάχρηση της θεσμικής ιδιότητας των δικηγόρων με σκοπό την εξυπηρέτηση των πελατών τους. Πρόκειται δηλαδή για μία ακόμη συντεχνιακή παραμόρφωση του δημόσιου βίου.

Αν πρέπει να αλλάξει ο νόμος, αυτό μπορεί να το κάνει η Βουλή. Αν επίσης ο νόμος δεν πρέπει να εφαρμοστεί ως αντισυνταγματικός, αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα αποφασίσουν οι συντεχνιακά και οικονομικά ωφελούμενοι την κατάργηση του νόμου.

Απορώ μόνο γιατί η κυβέρνηση αποδέχεται σιωπηλά μια συντεχνία να ακυρώνει τον νόμο που η ίδια ψήφισε. Ο υπουργός Δικαιοσύνης καταλαβαίνει ποιος είναι ο ρόλος του;

Ο Πολ Βεν και η ύστερη αρχαιότητα

«Παντρεύτηκα τρεις φορές, όπως ο Κικέρωνας, ο Καίσαρας και ο Οβίδιος, υπήρξα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος στα νιάτα μου και έχω γράψει βιβλία για διάφορα θέματα». Με αυτά τα λόγια εισήγαγε τους αναγνώστες του στη ζωή του ο γάλλος καθηγητής Ιστορίας Πολ Βεν, μια μεγάλη μορφή της ιστοριογραφίας που πέθανε χθες σε μεγάλη ηλικία.
Ανήκω στους τυχερούς που, χάρη σε μια βιβλιοκρισία του Δημήτρη Κυρτάτα, διάβασαν τον Πολ Βεν (που εκδίδεται στα ελληνικά από τις εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου της Εστίας) – και ιδίως τις εργασίες του για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Βυζάντιο (έχει γράψει κι ένα πολυσυζητημένο βιβλίο για τον Φουκώ, αλλά πού να τα προλάβεις όλα;). Από τα πιο ωραία πράγματα είναι η περιγραφή (στο βιβλίο του «Οταν ο κόσμος μας έγινε χριστιανικός (312-394 μ.Χ.)») της ανόδου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, που συγκρίνεται με την άνοδο και την επιβολή του Λένιν – πολύ χρήσιμο ανάγνωσμα για όσους έστω λίγο τσίμπησαν κάποτε την κομμουνιστική τελεολογία. Ο Βεν ασχολήθηκε επισταμένως με τον θρησκευτικό χαρακτήρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αλλά, όπως συνιστά ο Κυρτάτας, το μεγαλύτερο όφελος από τη μελέτη του «βρίσκεται στην υπενθύμιση ότι ο νεοελληνικός ιστορικός στοχασμός αγνοεί τις σημαντικές συζητήσεις που διεξάγονται σήμερα γύρω από την ύστερη αρχαιότητα και έχει αποκοπεί από προβληματισμούς που τον αφορούν». Οι νεότεροι ιστορικοί θα κερδίσουν από τη μελέτη του.