ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

Το γεγονός ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έλαβε την απόφασιν να προετοιμάση το διπλωματικόν έδαφος διά μίαν νέαν συζήτησιν του Κυπριακού, πρέπει να συνδεθή με την πανελλήνιον κατακραυγήν την εκδηλωθείσαν ύστερα από την απόρριψιν της ελληνικής προσφυγής και τους πολιτικούς αντικτύπους που ημπορεί να έχει αυτή η δικαία εξέγερσις επί ολόκληρου του συστήματος της συμμαχικής αμύνης; Παρομοία ανάνηψις, κατόπιν μιας τόσον προδήλου αδικίας, θα ήτο προς τιμήν της Αμερικής.

Πάντως το ότι ο Αμερικανός υφυπουργός των Εξωτερικών κ. Αλλεν, εντεταλμένος διά την διαχείρισιν των ζητημάτων της Εγγύς και της Μέσης Ανατολής, θα επισκεφθή μεταξύ των άλλων πρωτευουσών και τας Αθήνας προς συζήτησιν του Κυπριακού θέματος με τους Ελληνας αρμοδίους, αποτελεί μίαν αμερικανικήν πρωτοβουλίαν, της οποίας η σημασία αξίζει ιδιαιτέρως να τονισθεί. Οταν μάλιστα έχει κανείς υπ’ όψιν του την εντύπωσιν την οποίαν υπογραμμίζουν αι πρώται ειδήσεις αι διαβιβασθείσαι από την Ουάσινγκτον. Η συζήτησις του κ. Αλλεν μετά των Ελλήνων αρμοδίων, θα γίνη, κατά τους καλώς πληροφορημένους κύκλους της πρωτευούσης των Ηνωμένων Πολιτειών, εντός του πλαισίου του αμερικανικού ενδιαφέροντος διά την επίλυσιν του επίμαχου αυτού προβλήματος, μετά τας εξελίξεις τας οποίας ταύτο εσημείωσε τελευταίως. Το οποίον σημαίνει ότι κακώς είδον οι Αγγλοι την απόρριψιν της προσφυγής μας ως μίαν διεθνή ενέργειαν θάπτουσαν το αίτημα των Κυπρίων οριστικώς.

Αλλωστε μια ανάλογος διαπίστωσις έγινε και εις την Μεγάλην Βρεττανίαν, όπως προκύπτει από τα τελευταία εκ Λονδίνου τηλεγραφήματα. Το Εργατικόν Κόμμα ζητεί από την Βρεττανικήν Κυβέρνησιν να θέση τέρμα εις αυτήν την μεγάλην αναστάτωσιν που επροκάλεσε με την γνωστήν της πολιτικήν.

Το κείμενον της αποφάσεως του Εργατικού Κόμματος είναι σαφέστατον εν προκειμένω. Καταγγέλλει την Βρεττανικήν Κυβέρνησιν ως υπεύθυνον διά την αποτυχίαν των τριμερών συνομιλιών, υπεύθυνον λόγω της αρνήσεώς της, όπως, αντιθέτως προς τας αρχάς του Καταστατικού Χάρτου των Ηνωμένων Εθνών, αναγνωρίση εις τους Κυπρίους το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως. Διατυπώνει επίσης την κατηγορίαν ότι αι Συντηρητικαί Κυβερνήσεις εξασθένησαν την Βαλκανικήν Συμμαχίαν, υπενόμευσαν την ενότητα του ΝΑΤΟ και εδυσφήμησαν την βρεττανικήν αποικιακήν πολιτικήν.

Το δε σπουδαιότερον, καλεί την Αγγλικήν Κυβέρνησιν να παράσχη σαφή εγγύησιν δημοκρατικής αυτοδιαθέσεως, αλλά μέσα εις μίαν περίοδον χρόνου, η οποία θα καθορισθή προκαταβολικώς.

Και αι δύο αποφάσεις, τόσον του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να αποστείλη εις τας Αθήνας τον κ. Αλλεν, όσον και των Εργατικών να ταχθούν υπέρ της αυτοδιαθέσεως, είναι σημαντικαί. Η πρώτη διότι ανακινεί το Κυπριακόν και η δευτέρα διότι έρχεται να αποδείξη ότι και μέσα εις την Αγγλίαν η πολιτική των Συντηρητικών συναντά σοβαράν αντίδρασιν.