Με έναν ρόλο, για πάντα στην Ιστορία

Η περίπτωση της αμερικανίδας ηθοποιού Λουίζ Φλέτσερ (Μπέρμιγχαμ, Αλαμπάμα, 22 Ιουλίου 1934) που στα 88 της πέθανε την περασμένη Πέμπτη στο Παρίσι, είναι μοναδική. Αν και το φαινόμενο των ηθοποιών που καταφέρνουν να μείνουν στην Ιστορία για έναν και μόνο ρόλο στην καριέρα τους δεν είναι ούτε πολύ συχνό ούτε όμως και σπάνιο, η Φλέτσερ παραμένει η απόδειξή του. Δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από τη σκιά του διασημότερου κινηματογραφικού ρόλου της, ο οποίος μάλιστα ήρθε καθυστερημένα, μετά τα 40 της. Εκείνος της ανέκφραστης αλλά με διαβολικά παγωμένο βλέμμα προϊσταμένης  νοσοκόμας Ράτσεντ, υπεύθυνης στην πτέρυγα των ψυχασθενών στην οποία βρισκόταν ο «επαναστάτης» Ραντλ Π. Μακ Μέρφι (Τζακ Νίκολσον) στην κλασική ταινία του Μίλος Φόρμαν «Στη φωλιά του κούκου» (1975). Ο ρόλος της Ράτσεντ οδήγησε για πρώτη και τελευταία φορά τη Φλέτσερ στα Οσκαρ και η ηθοποιός κέρδισε το βραβείο, όπως εξάλλου συνέβη με τον Νίκολσον στη δική του κατηγορία. Ομως ενώ όλοι γνωρίζουμε για την εξέλιξη από τότε του Τζακ Νίκολσον, τι απέγινε τελικά η Λουίζ Φλέτσερ;

Παράξενη περίπτωση καλλιτέχνιδος η Λουίζ Φλέτσερ. Οταν μετά από μια σύντομη περίοδο ως ρεσεψιονίστ ξεκινούσε στον χώρο παίζοντας σε σειρές της τηλεόρασης στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η καριέρα της ήταν προτεραιότητα. Αλλά όταν στις αρχές της αμέσως επόμενης δεκαετίας, της δόθηκε η ευκαιρία να κάνει τα πρώτα βήματά της στον κινηματογράφο, εκείνη επέλεξε να απομακρυνθεί προκειμένου να μεγαλώσει σωστά τα δύο παιδιά που είχε αποκτήσει με τον παραγωγό Τζέρι Μπικ. Επαιξε σε μόλις μία κινηματογραφική ταινία, τον «Αετό του Σαν Ντιέγκο» (1963) και εξαφανίστηκε.

Για να επιστρέψει ακριβώς μια δεκαετία αργότερα, ακριβώς στα 40 της. Ο Μίλος Φόρμαν παρατήρησε τη δουλειά της στο γκανγκστερικό φιλμ του Ρόμπερτ Ολτμαν «Κλέφτες σαν κι εμάς» (1974) και την επέλεξε για τον ρόλο της νοσοκόμας στη «Φωλιά του κούκου». Μετά τον θρίαμβο της, η Φλέτσερ δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί σε κάτι ανάλογης αξίας. Ανάμεσα στις ταινίες της που ξεχωρίζουν είναι οι «Θύελλα στον εγκέφαλο» (1983), «Λουλούδια στη σοφίτα» (1987).