Η Πέππα, ο Γκάνταλφ {LF}και τα (νέα) Ορκ

Οι καιροί είναι ζοφεροί, δυσοίωνοι. «Κρίνοντας από όσα συμβαίνουν, αυτή η εβδομάδα σηματοδοτεί είτε την παραμονή της επικείμενης νίκης μας, είτε την παραμονή του πυρηνικού πολέμου», έγραψε στο Τwitter μία από τους αρχι-προπαγανδιστές του Βλαντίμιρ Πούτιν, η Μαργκαρίτα Σιμονιάν, διευθύντρια του (μπλοκαρισμένου στην ΕΕ) ρωσικού δικτύου RT. Η απειλή ήταν ξεκάθαρη, κι ας ήταν τραγελαφικά διαστρεβλωμένο το πρίσμα. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Κι όμως, τώρα είναι που πρέπει να μιλήσουμε για την Πέππα το Γουρουνάκι.

Αρχές Σεπτεμβρίου, προβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, για πρώτη φορά στη 18χρονη ιστορία της παιδικής σειράς κινουμένων σχεδίων, και κατόπιν ηλεκτρονικής συλλογής χιλιάδων υπογραφών, ένα επεισόδιο που απεικόνιζε ένα ομόφυλο ζευγάρι. «Ζω με τη μαμά μου και με την άλλη μαμά μου. Η μία μαμά είναι γιατρός και η άλλη μαμά μαγειρεύει σπαγγέτι», εμφανιζόταν να λέει μία πολική αρκουδίτσα ονόματι Πένι, και αμέσως μετά όλη η οικογένεια καθόταν να φάει στο τραπέζι. Εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στη Ρώμη, κάποιοι έγιναν έξαλλοι.

Χτυπώντας τύμπανα πολέμου, ο υπεύθυνος Πολιτισμού του μεταφασιστικού κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας (FdI), Φεντερίκο Μολικόνε, προειδοποίησε τη RAI να μη διανοηθεί να μεταδώσει το επίμαχο επεισόδιο, ούτε στα κανάλια της ούτε σε καμιά ψηφιακή πλατφόρμα. Αμέσως ένωσαν μαζί του τις φωνές τους τόσο η γερουσιαστής Ιζαμπέλα Ράουτι, εκπρόσωπος του κόμματος για τα ίσα δικαιώματα (…) όσο και ο συνιδρυτής του FdI, Φάμπιο Ραμπέλι. «Τα Αδέλφια της Ιταλίας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ένας νέος εχθρός πολιορκεί το έθνος: η Πέππα το Γουρουνάκι», σχολίασε στο Τwitter ο βουλευτής του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος (PD), Αλεσάντρο Ζαν.

Η επικεφαλής του FdI, η Τζόρτζια Μελόνι, προτίμησε να αφήσει τη μάχη στους υπαρχηγούς της. Αλλη είναι, άλλωστε, η δική της ειδικότητα. Με τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών» του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν στο προσκέφαλο μεγάλωσε, με αυτό συνέδεσε την εφηβεία της, σε αυτό βασίζει ακόμα ακόμα και την πολιτική της ιδεολογία, το θεωρεί άλλωστε, όπως αποκαλύπτουν οι «New York Times», ένα «ιερό κείμενο», και ουχί μία φανταστική ιστορία. Είναι που, στην Ιταλία, οι νεολαίοι του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (MSI), του κόμματος που ίδρυσαν μεταπολεμικά μία χούφτα αμετανόητων συνεργατών του Μουσολίνι, ένιωθαν αποκλεισμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Είναι που, την αρχική ιταλική έκδοση του «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών», την είχε προλογίσει ο Ελεμίρε Τζόλα, ένας φιλόσοφος-σημείο αναφοράς για την Ακροδεξιά, ο οποίος επιχειρηματολογούσε πως ο Τόλκιν «μιλάει για όλα όσα αντιμετωπίζουμε καθημερινά». Είναι που οι νεαροί μεταφασίστες του MSI αποφάσισαν να δουν εαυτούς ως «κατοίκους της μυθικής Μέσης Γης, που καλούνταν επίσης να πολεμήσουν δράκους, Ορκ και άλλα πλάσματα» – ένας από τους τότε ηγέτες τους το λέει, ο Τζενερόζο Σιμεόνε.

Με αυτά και με αυτά, η Μελόνι και οι υπόλοιποι νεολαίοι του MSI είχαν παρατσούκλια όπως «Φρόντο» και «Χόμπιτ», επισκέπτονταν σχολεία μεταμφιεσμένοι σε χαρακτήρες των βιβλίων, μαζεύονταν να στηλιτεύσουν την πολιτισμική κυριαρχία της Αριστεράς υπό «τον ήχο του βούκινου του Μπόρομιρ», και συμμετείχαν σε «Φεστιβάλ Χόμπιτ», όπου τραγουδούσαν μαζί με την εξτρεμιστική μπάντα Compagnia dell’Anello, «Συντροφιά του Δαχτυλιδιού», τραγούδια για την ευρωπαϊκή ταυτότητα, ανάμεσά τους κι εκείνο που θα γινόταν ο ύμνος της Νεολαίας του MSI, «Το Αύριο Ανήκει σε Εμάς»: θύμιζε εκείνη την μπαλάντα «Το Αύριο Ανήκει σε Εμένα», που τραγουδάει ένα μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας σε μία ανατριχιαστική σκηνή της ταινίας «Καμπαρέ» (1972).

Κατόπιν βέβαια η Μελόνι μεγάλωσε, τις παιδικές και εφηβικές αγάπες της όμως δεν τις ξέχασε. Ως υπουργός Νεολαίας του Μπερλουσκόνι, το 2008, είχε ποζάρει για φωτογράφιση, για ένα περιοδικό, πλάι σε ένα άγαλμα του μάγου Γκάνταλφ. Και μόλις πρόσφατα παραπονέθηκε πως το βαρύ προεκλογικό της πρόγραμμα δεν την έχει αφήσει να ευχαριστηθεί τη νέα σειρά «Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιών: Τα Δαχτυλίδια της Δύναμης», της Amazon. Το επιβεβαιώνει άλλωστε και το όνομα που έδωσε στο πολιτικό συνέδριο του κόμματός της, το ίδιο όνομα που είχε δώσει τη δεκαετία του 1990, ως επικεφαλής τότε της Νεολαίας της Εθνικής Συμμαχίας, του διαδόχου του MSI, στο πολιτικό της φεστιβάλ: Ατρέγιου. Οπου Ατρέγιου, ο ήρωας της ταινίας φαντασίας του 1984 «Ιστορία Χωρίς Τέλος», ένας νεαρός πολεμιστής που έχει το καθήκον να σταματήσει το Τίποτα, μια σκοτεινή δύναμη, από το να καταπιεί τον κόσμο των θαυμάτων της Ονειροφαντασίας.

Ετσι βλέπει τον κόσμο, έτσι βλέπει την Ευρώπη, η Τζόρτζια Μελόνι. Εχει ζητήσει «ναυτικό αποκλεισμό» για τους μετανάστες, προειδοποιεί τους υποστηρικτές της για τις σκοτεινές, συνωμοσιολογικές δυνάμεις που απειλούν τον τρόπο ζωής τους, διακηρύττει πως «ο μόνος τρόπος να είσαι αντάρτης σήμερα είναι να είσαι συντηρητικός», συγκρίνει τον εαυτό της με «τους βρετανούς Τόρις, τους αμερικανούς Ρεπουμπλικανούς και το ισραηλινό Λικούντ», υπερασπίζεται ως «δημοκρατικό σύστημα» το (και με τη βούλα του Ευρωκοινοβουλίου) «υβριδικό καθεστώς κοινοβουλευτικής απολυταρχίας» του Βίκτορ Ορμπαν, αντιτίθεται σε κάθε ιδέα μιας πιο ισχυρής, και πιο ολοκληρωμένης Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Και από την Κυριακή, θα γίνουν, πιθανότατα, ακόμα χειρότερα.