Τα φαντάσματα του Broadway

Από τις νέες ταινίες, το «Broadway» (Ελλάδα, 2022) είναι η πιο γνήσια καλλιτεχνική κινηματογραφική πρόταση. Αυτό το «τρελό» ντεμπούτο στον χώρο της μεγάλου μήκους κινηματογραφικής μυθοπλασίας του σκηνοθέτη Χρήστου Μασσαλά, είναι γεμάτo ζωντάνια και πάθος, σκληρό αλλά και με έναν τρόπο τρυφερό. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα στον θόρυβο του χάους της Αθήνας και σε μια εποχή η οποία προφανώς αντανακλά τους καιρούς μας. Περιθωριακοί τύποι που ζουν όλοι μαζί σε ένα περίεργο κτίριο, ένα παλιό σινεμά, κινούνται σαν φαντάσματα μέσα στο μπετόν, την άσφαλτο και τα σκουπίδια· ξωτικά που καλούνται να επιβιώσουν σε μια εχθρική πόλη. Ερωτεύονται, τσακώνονται, έρχονται σε σύγκρουση με την αστυνομία, αλληλοβοηθιούνται, κλέβουν πορτοφόλια· μοιάζουν λίγο με απόηχο παρεών σε ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη. Ο φακός του Μασσαλά (διευθυντής φωτογραφίας ο Κωνσταντίνος Κουκουλιός, επίσης σε κέφια) παρατηρεί με αγάπη αυτούς τους ανθρώπους, προσπαθεί να τους κατανοήσει, τους πονάει, όπως πονάει και το μέσον του, το ίδιο το σινεμά (τα γυρίσματα έγιναν στο παλιό Broadway της Πατησίων και το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης επέλεξε το παρακμιακό σημείο ενός ένδοξου παρελθόντος ως βασικό χώρο γυρισμάτων δεν είναι καθόλου τυχαίο). Ολοι οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται με προσήλωση σε αυτό που κάνουν φτιάχνοντας χυμώδεις χαρακτήρες (Στάθης Αποστόλου, Ελσα Λεκάκου, Φοίβος Παπαδόπουλος όπως και ο Χρήστος Πολίτης αλλά και ο Λάκης Γαβαλάς). Μια έκπληξη που ξαφνιάζει είναι οι «ηλεκτρισμένες» νότες του σπουδαίου Γκάμπριελ Γιαρντ που υπογράφει την μουσική. Οχι μια μεγάλη ταινία, δηλώνει όμως ότι ο άνθρωπος που την υλοποίησε δεν είναι καθόλου τυχαίος.

Στο ντυμένο ως αστυνομικό θρίλερ ψυχολογικό δράμα «Η συγκάλυψη» («Marco Effecten», Δανία/ Γερμανία/ Τσεχία, 2022), ο δανός ηθοποιός Ούλριχ Τόμσεν κρατά τον ρόλο του Καρλ Μερκ, αστυνομικού ντετέκτιβ της σύγχρονης σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας αρκετά οικείου και στη χώρα μας μέσω των μυθιστορημάτων του Γιούσι Αντλερ – Ολσεν (το συγκεκριμένο κυκλοφόρησε ως «Αναμονή» από τις εκδόσεις Λιβάνη). Η ψυχικά τραυματισμένη προσωπικότητα του Μερκ, ο οποίος εξαιτίας της τραγωδίας που τον στοιχειώνει μοιάζει να κινείται σαν χαμένος στον κόσμο, δείχνει σίγουρα περισσότερο ενδιαφέρουσα από την αστυνομική πλοκή: ένας άντρας που μπορεί να είναι και παιδόφιλος έχει εξαφανιστεί και ένα παιδί προερχόμενο από άλλη χώρα ενδεχομένως να γνωρίζει πληροφορίες. Ακολουθώντας αυτή τη «γραμμή ιστορίας», ο σκηνοθέτης Μάρτιν Ζάντβλιετ προσπαθεί να γεμίσει τη δίωρη και βάλε διάρκεια της ταινίας με διάφορες συναντήσεις που προκύπτουν από την έρευνα του Μερκ, αλλά τελικά πέφτει στην παγίδα της εικονογραφημένης φλυαρίας. Είναι η μαγνητική παρουσία του Τόμσεν εκείνη που τον βοηθά να διατηρήσει σε σταθερό επίπεδο το ενδιαφέρον μας· ο εξαιρετικός ηθοποιός παίζει με διαπεραστική εσωτερική ένταση αυτόν τον απρόβλεπτο στις κινήσεις του αστυνομικό που εκτονώνεται μασώντας με μανία την αντικαπνιστική τσίχλα του φτιάχνοντας έτσι το δικό του τέμπο.

Ο άνθρωπος που έγινε κοτόπουλο

Συναίσθημα βρίσκεις και στο σουρεαλιστικό αλλά συγχρόνως ρεαλιστικό δράμα «Φτερά και πούπουλα» («Feathers», διεθνής συμπαραγωγή, 2021), ντεμπούτο στη μεγάλου μήκους μυθοπλασία του αιγύπτιου σκηνοθέτη Ομάρ Ελ Ζοχάιρι, γυρισμένο και με έλληνες συμπαραγωγούς, τους Γιώργο Καρναβά, Κωνσταντίνο Κοντοβράκη της Heretic. Ο Ελ Ζοχάιρι πλάθει μια σύγχρονη ιστορία μέσα από την υπερβολή της μεταμόρφωσης ενός άνδρα σε πτηνό· για την ακρίβεια κοτόπουλο. Η προσπάθεια της γυναίκας (Ντεμιάνα Νασάρ) να επιβιώσει με τα παιδιά της έπειτα από αυτή τη μεγάλη ανατροπή είναι η κινητήρια δύναμη μιας ταινίας που βεβαίως μετατρέπεται σε καίριο σχόλιο για τη γυναίκα στη σημερινή πατριαρχική κοινωνία της Αιγύπτου. Χωρίς να λέει πολλά, η γυναίκα της ιστορίας είναι ο πιο δυναμικός χαρακτήρας της και εκείνος που σου επιβάλλεται μόνο με το βλέμμα ακόμα και όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση εξαιτίας της ανδρικής εκμετάλλευσης.

Στη δεύτερη μετά το «Booksmart» μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η αμερικανίδα ηθοποιός Ολίβια Γουάιλντ, με τίτλο «Μην ανησυχείς αγάπη μου» («Don’ t worry darling», ΗΠΑ, 2022), παρακολουθούμε τις καταστάσεις που ζει μια γυναίκα (Φλόρενς Πιου) από τη στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι το περιβάλλον της ίσως δεν είναι το πραγματικό. Μήπως έχει πέσει θύμα κάποιας συνωμοσίας και ποια ακριβώς τα καθήκοντα του αντρός της (Χάρι Στάιλς) που εργάζεται για λογαριασμό του μεγάλου ηγέτη (Κρις Πάιν) αυτής της απομονωμένης, σφιχτής κοινότητας πλουσίων; Εικόνες δεκάδων ταινιών και σειρών φαίνεται ότι είχε στο μυαλό της η Γουάιλντ γυρίζοντας αυτήν· σε σημείο που νιώθεις ότι βραχυκύκλωσε το μίξερ του εγκεφάλου της: το συνολικό αποτέλεσμα, πολύ απλά, είναι ασυνάρτητο, ένας στυλάτος αχταρμάς. Γιατί πράγματι, αν κάτι αξίζει σε αυτή την ταινία που εκτυλίσσεται σε διάφορα σύμπαντα χωρίς ποτέ να αποκτά το δικό της, είναι τα ντεκόρ, τα κοστούμια και οι κομμώσεις των fifties· το περίβλημα μιας ιστορίας με πολύ σοβαρό σεναριακό πρόβλημα.

Προβάλλονται επίσης

Το μενού των νέων ταινιών συμπληρώνουν τα ισπανικά κινούμενα σχέδια των Τόνι Γκαρσία, Στίβεν Χιουζ «Ο Ντογκτανιάν και τρεις Σωματοφύλακες» («D’Artacán y los tres Mosqueperros», 2021) όπου ένας σκύλος ονειρεύεται να γίνει μέλος των θρυλικών Σκύλων Σωματοφυλάκων, ενώ υπάρχουν και δύο επανεκδόσεις: για όσους επιθυμούν να ξαναθυμηθούν ή να δουν για πρώτη φορά σε αίθουσα το τεχνολογικά ριζοσπαστικό για την εποχή του «Avatar» (2009), η ταινία του Τζέιμς Κάμερον φιλοξενείται σε επιλεγμένα σινεμά, σε remaster έκδοση και σε 4Κ. Προφανώς η επαναπροβολή της είναι κάτι σαν ορντέβρ για το μεγάλο δείπνο του «Avatar: The way of water», δηλαδή της πρώτης συνέχειάς της, με την υπογραφή του ιδίου σκηνοθέτη (θα διανεμηθεί σε λίγο καιρό). Προβάλλεται επίσης η κλασική τσέχικη ταινία «Αδελαΐδα» (Adelheid, 1970) του Φράντισεκ Βλάτσιλ σε ψηφιακά αποκατεστημένη έκδοση.