{T16}Παράδειγμα προς μίμησ{T16}η

Τα φώτα στο Βερολίνο χαμήλωσαν με τη λήξη του Ευρωμπάσκετ, αλλά μια λάμψη που δεν σβήνει ποτέ είναι αυτή της ισπανικής ομάδας που για μια ακόμα φορά στο τέλος πήρε το τρόπαιο όπως έκανε και τρία χρόνια νωρίτερα στην Κίνα, όταν ουδείς την πίστευε για παγκόσμια πρωταθλήτρια.

Κάπως έτσι έχει μαζέψει τέσσερα χρυσά μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ, άλλα δύο χρυσά σε Μουντομπάσκετ και δύο ασημένια (λόγω ΗΠΑ) σε Ολυμπιακούς Αγώνες τα τελευταία 16 χρόνια.

Αν και διασταυρωνόταν με τον πιο δύσκολο και ποιοτικό όμιλο (Σλοβενία, Γερμανία, Γαλλία, Λιθουανία), τους…καθάρισε έναν έναν με εξαίρεση μόνο τους Σλοβένους που τους πρόλαβαν οι Πολωνοί.

Οι Ισπανοί με το βάρος της φανέλας και την αυτοπεποίθηση στα ύψη δεν φοβήθηκαν ούτε όταν βρέθηκαν εννέα πόντους πίσω με τη Λιθουανία, ούτε όταν κυνήγαγαν στο -10 τους Γερμανούς, ενώ δεν ίδρωσε καν το αφτάκι τους όταν οι Γάλλοι στον τελικό μείωσαν από το -21 στο τρίποντο, καθώς πάντα είχαν απάντηση από τον πάγκο με το Σέρτζιο Σκαριόλο να δίνει ένα ακόμα προπονητικό ρεσιτάλ σε συνέχειες και τον Ρούντι Φερνάντες (όσο και αν κάποιος μπορεί να διαφωνεί κάποιες φορές με τη συμπεριφορά του) να δείχνει με κεφαλαία γράμματα τι σημαίνει να είσαι αρχηγός σε μια μεγάλη εθνική ομάδα.

Οταν η Ελλάδα κατακτούσε το δεύτερο Ευρωμπάσκετ της το 2005 στον άθλο του Βελιγραδίου, η Ισπανία στο παλμαρέ της μετρούσε έξι χαμένους τελικούς! Ναι, δεν είχε πάρει ποτέ το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και έχανε με κάθε τρόπο από τον πρώτο τελικό στο μακρινό 1935 και στο παρθενικό Ευρωμπάσκετ της Γενεύης (24-18 από τη Λετονία) μέχρι και το 2007 και το σοκ στην πατρίδα τους από τη Ρωσία με το καλάθι του Χόλντεν στην εκπνοή (60-59). Εξι χαμένοι τελικοί για μια ομάδα με παικταράδες, που όμως έμεινε πιστή στο πλάνο και άρχισε να σαρώνει τους τίτλους από το 2009 και έπειτα όντας η κορυφαία εθνική ομάδα μακράν.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ως μέλος της καλύτερης πεντάδας και η 5η θέση της Εθνικής δεν χρυσώνουν το χάπι μιας τεράστιας αποτυχίας. Οσο και αν ζηλεύουμε τους Ισπανούς, με την απόδοσή μας και την πνευματική συγκέντρωση (που δεν δείξαμε) στα νοκάουτ και κυρίως στον αγώνα με τη Γερμανία, ρεαλιστικά δεν είχαμε θέση στο βάθρο. Μπορεί η ευκαιρία για επιστροφή σε αυτό να φαινόταν (και να ήταν) μεγάλη, αλλά στην ουσία δείξαμε ότι δεν μπορούσαμε να την αξιοποιήσουμε.