Κλασικός «κακός» των γουέστερν και των γκανγκστερικών ταινιών

Ηταν μια μεγάλη μορφή του «φτηνού», λαϊκού σινεμά και διέπρεψε και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού παίζοντας από σκληροτράχηλους μπάτσους μέχρι τα χειρότερα αποβράσματα του υποκόσμου. Με 140 τίτλους στο ενεργητικό του (σινεμά και τηλεόραση), ο Χένρι Σίλβα, την περασμένη Τετάρτη, άφησε και αυτός τον κόσμο τούτο σε ηλικία 95 ετών στο Λος Αντζελες. Βέρος Μπρουκλινέζος και «αλάνι» των δρόμων, ο Σίλβα παράτησε το σχολείο στα 13 για να ασχοληθεί με το πάθος του, την υποκριτική.

Οπως πολλοί της γενιάς του, ξεκίνησε από την τηλεόραση και η πρώτη του κινηματογραφική ταινία ήταν το «Βίβα Ζαπάτα» (1952) του Ελία Καζάν. Σύντομα, με τα «κοφτά» χαρακτηριστικά του, έγινε χρήσιμο εργαλείο ως «κακός» σε γουέστερν της δεκαετίας του 1950 («The Tall T», «Bravados») αλλά και δύο κλασικές του αμερικανικού σινεμά της επόμενης δεκαετίας, τον «Ανθρωπο της Μαντζουρίας» («The Manchurian Candidate», 1962) και τη «Συμμορία των 11» («Ocean’s 11», 1960), δίπλα στους Φρανκ Σινάτρα, Ντιν Μάρτιν και Σάμι Ντέιβις τζούνιορ. Αργότερα, αυτά τα σκληρά χαρακτηριστικά του τον έκαναν διάσημο στην Ευρώπη και κυρίως στην Ιταλία, όπου ο Σίλβα έπαιξε σε σπαγγέτι γουέστερν αλλά και αστυνομικές ταινίες – συνήθως τον γκάνγκστερ. Το είδος Poliziotti ήταν πολύ δημοφιλές εκείνη την εποχή και ανάμεσα στις μεγάλες επιτυχίες του Σίλβα ήταν «Το αφεντικό» («Il boss»), «5 φέρετρα για τους δολοφόνους» («Zinksärge für die Goldjungen») και «Οι εκβιαστές» («La mala ordina») – μία από τις ταινίες που «διαπερνούν» το «Pulp fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο.

Στη δεκαετία του 1980 και του 1990, πίσω στην Αμερική, ο Σίλβα έπαιξε «κακούς» σε δεκάδες βιντεοταινίες, ενώ ο Τζιμ Τζάρμους τον χρησιμοποίησε στο θαυμάσιο φιλμ του «Ghostdog: Ο τρόπος των σαμουράι» (1999). Τελευταία ταινία του για τον κινηματογράφο ήταν η «Συμμορία των 11» (2001) του Στίβεν Σόντερμπεργκ, μια άλλη εκδοχή εκείνης του 1960.