Το διπλό στοίχημα για Μουντομπάσκετ και Ολυμπιακούς

Μέσα στον Νοέμβριο η εθνική ομάδα (με σύνθεση… παραθύρων πλέον) θα υποδεχτεί τη Λετονία στην Κρήτη (10/11) και θα ταξιδέψει στο Βέλγιο για τον αγώνα κόντρα στους Βέλγους (13/11) σε δύο κομβικά παιχνίδια που αν τα πάρει θα σφραγίσει την πρόκριση στο Μουντομπάσκετ του 2023 χωρίς να περιμένει το ντέρμπι με τη Σερβία τον Φεβρουάριο αλλά και το δύσκολο ματς στη Λετονία, κόντρα στην πρωτοπόρο – αυτή τη στιγμή – του ομίλου μας.

Το επόμενο (μεγάλο) στοίχημα για την Εθνική είναι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, που θα φιλοξενηθεί στην Ασία (Ινδονησία – Ιαπωνία – Φιλιππίνες με την τελευταία χώρα να φιλοξενεί και την τελική φάση) και στο οποίο θα έχει διπλό στόχο.

Αφενός τη διάκριση και την επιστροφή επιτέλους σε μια τετράδα μεγάλης διοργάνωσης, αλλά και την πρόκριση – μίνιμουμ – στο προολυμπιακό τουρνουά στον δρόμο προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι το 2024.

Εκεί εφόσον πάμε, θα είναι ενδεχομένως το φινάλε της διαδρομής για κάποιους παίκτες αυτής της γενιάς που έχουν αφήσει το στίγμα τους στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, αλλά τους λείπει μια μεγάλη διάκριση με την εθνική μας ομάδα.

Ο Νικ Καλάθης το έχει προαναγγείλει ότι θέλει να φτάσει σε ένα ιδανικό φινάλε στους αγώνες του 2024 και το πιθανότερο είναι να μην είναι ο μόνος, άρα η πρόκριση – μέσω Παγκοσμίου – στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην πόλη του φωτός είναι μονόδρομος.

Η κατάρα των προολυμπιακών
Αυτό το διπλό στοίχημα είναι μεγάλο καθώς η Ελλάδα ποτέ δεν έχει προκριθεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες μακριά από το σπίτι της.

Το 2004 συμμετείχαμε αυτόματα ως διοργανωτές, ενώ το 1996 στην Ατλάντα είχαμε προκριθεί μέσω… ΟΑΚΑ και της δραματικής νίκης μας (66-64) επί της Ισπανίας (τότε παίρναμε εμείς τις νίκες) στον προημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 1995.

Ακόμα και στο Πεκίνο το 2008, πήγαμε και πάλι περνώντας από το ΟΑΚΑ, στο οποίο είχαμε φιλοξενήσει το προολυμπιακό τουρνουά.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και κυρίως τα τουρνουά πρόκρισης προς αυτούς είναι η αχίλλειος πτέρνα της εθνικής μας ομάδας ακόμα και σε εποχές που είχε εξαιρετική δυναμική.

Οπως για παράδειγμα η πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1987, που έμεινε έξω από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, όταν αποκλείστηκε στο προολυμπιακό του Ρότερνταμ. ‘Η ακόμα η «ασημένια» στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989 και 6η στον κόσμο το 1990 στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής που έμεινε έξω από του Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 από το προολυμπιακό στη Μούρθια (πάλι τη ζημιά μας την είχαν κάνει οι Γερμανοί).

Η χαμένη ευκαιρία
Σε μια Ολυμπιάδα που πιθανότατα κάποια στιγμή θα είχαμε κοντραριστεί με τη μία και μοναδική Dream Team των Αμερικάνων με Μάικλ Τζόρνταν, Μάτζικ Τζόνσον, Λάρι Μπερντ, Τσαρλς Μπάρκλεϊ, Καρλ Μαλόουν, Τζον Στόκτον, Σκότι Πίπεν, Κρις Μάλιν, Ντέιβιντ Ρόμπινσον και Πάτρικ Γιούινγκ.

Μέσω του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Κίνας το 2019 η Ευρώπη πήρε απευθείας πρόκριση για το Τόκιο 2020 δύο εισιτήρια, τις χώρες από την ήπειρό της που τερμάτισαν πιο ψηλά και αυτές ήταν η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία και η κάτοχος του χάλκινου μεταλλίου Γαλλία.

Δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές ομάδες είναι οι πιο δυνατές μαζί με την ομάδα των ΗΠΑ συνήθως σε ένα Παγκόσμιο, η Ελλάδα για να εξασφαλίσει πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες μέσω Μουντομπάσκετ (εφόσον προκριθεί με το καλό εκεί) θα πρέπει να είναι μίνιμουμ στην τετράδα και ίσως να μην αρκεί, μπορεί δηλαδή να πρέπει να πάρει μετάλλιο ή να παίξει τελικό!

Από εκεί και πέρα το να μπει στο προολυμπιακό είναι πολύ πιο απλό, όμως από εκεί δεν έχει περάσει ποτέ εκτός Ελλάδας.

Οπως και να έχει η επόμενη μέρα είναι άμεσα (είπαμε από τους αγώνες του Νοεμβρίου για τα προκριματικά του Μουντομπάσκετ) και η εθνική ομάδα οφείλει αυτή τη φορά να δώσει το παρών και στις δύο αυτές μεγάλες διοργανώσεις, όπου και θα κλείσει ο κύκλος κάποιων παικτών αυτής της φουρνιάς. Από εκεί και πέρα ο σχεδιασμός των εθνικών ομάδων θα πρέπει να τεθεί και πάλι επί τάπητος με σοβαρό προγραμματισμό και όχι μόνο των ανδρών.