Οδηγός προς αποφυγή

«Η πορεία, η νοοτροπία και η διάθεση που θα δείξουμε στο μέλλον θα μας χαρακτηρίσουν ως ομάδα και θα χαράξουν τον δρόμο».

Ο κόουτς της εθνικής μας ομάδας, Δημήτρης Ιτούδης, λίγα λεπτά μετά το τέλος του αγώνα με τη Γερμανία και του οδυνηρού αποκλεισμού από το Ευρωμπάσκετ έδωσε το σύνθημα για το πώς θα σηκωθεί και πάλι η ομάδα μετά το χτύπημα νοκάουτ από τον Σρέντερ και την παρέα του.

Τα κακώς κείμενα, που βγήκαν όλα μαζεμένα στον αγώνα με τους Γερμανούς, είχαν φανεί τμηματικά και στον όμιλό μας στο Μιλάνο σε θεωρητικά (και πρακτικά) πιο εύκολα τεστ. Οι μεγάλες διαφορές +17 και +15 που χάσαμε με την Κροατία και την Ιταλία δεν μας στοίχισαν, αλλά έδειξαν ότι οι αντίπαλοι μπόρεσαν να δημιουργήσουν σχετικά άνετα ένα σημαντικό σερί πόντων ανάλογο με το δικό μας σε εκείνα τα παιχνίδια.

Η Γερμανία την ίδια ώρα «χαλυβδωνόταν» στον όμιλο φωτιά της Κολωνίας μαζί με Γαλλία, Σλοβενία και Λιθουανία και μόνο τυχαίο δεν είναι ότι ήταν ο μόνος όμιλος που έστειλε τρεις από τις τέσσερις ομάδες και αν δεν ήταν αφελείς (ως συνήθως) οι Λιθουανοί απέναντι στους Ισπανούς, που αποκλείστηκαν στην παράταση, οι μισές ομάδες στους «8» θα ήταν από τον όμιλο των Γερμανών.

Αυτά τα απίστευτα δυνατά παιχνίδια με ατελείωτο αθλητικό ξύλο και ιδιαίτερη καταπόνηση για τους παίκτες τόνωσαν την αυτοπεποίθηση των παικτών του Γκόρντον Χέρμπερτ με τις μεγάλες νίκες τους επί Λιθουανών (ιδιαίτερα) στη δεύτερη παράταση και Γάλλων, ενώ αν δεν υπήρχε ο παράγοντας Ντόντσιτς που σημείωσε 36 πόντους στο μεταξύ τους ματς πιθανότατα θα είχαν νικήσει και τους Σλοβένους και θα τους έστελναν πάνω μας.

Ο πανέξυπνος καναδός προπονητής των Γερμανών στο πρώτο παιχνίδι της ομάδας του στα νοκάουτ με το πολύ πιο βατό Μαυροβούνιο σε σχέση με τον δικό μας αντίπαλο, τη σαφέστατα πιο έμπειρη και ποιοτική Τσεχία, έσπευσε να τονίσει στους  παίκτες του τη σημασία του να μπουν με… χίλια για να «καθαρίσουν» όσο το δυνατόν νωρίτερα την πρόκριση.

Γνώριζε καλά ότι είχε και παραπάνω από 24 ώρες ξεκούραση σε σχέση με μας (Σάββατο απόγευμα έπαιξαν οι Γερμανοί με το Μαυροβούνιο, Κυριακή τελευταίο παιχνίδι αργά το βράδυ εμείς με τους Τσέχους).

Το τρίποντο του Ομπστ έστειλε τη διαφορά στο +27 (51-24), στην πρώτη κιόλας φάση του δεύτερου μέρους και ο Χέμπερτ άρχισε τις αλλαγές και τη συντήρηση κρατώντας δυνάμεις για την ομάδα του (που τελικά νίκησε μόλις με 85-79) ενόψει της σύγκρουσης με την ελληνική ομάδα στο παιχνίδι «κλειδί» για τον στόχο του μεταλλίου που είχαν και οι Γερμανοί.

«Χάσαμε» το μυαλό μας
Το πιο άσχημο για την Εθνική μας, ήταν ότι δεν είχαν οι περισσότεροι παίκτες, όπως φάνηκε ξεκάθαρα, την πνευματική συγκέντρωση των Γερμανών. Διότι δεν σόκαρε τόσο το ξεκίνημα του αγώνα όπου οι γηπεδούχοι είχαν 8/9 τρίποντα στα πρώτα έξι λεπτά (άρα μόλις άλλα 9/22 στα υπόλοιπα 34 λεπτά του παιχνιδιού) αλλά αυτό του δευτέρου ημιχρόνου.

Οταν η Εθνική μας, παρά τον καταιγισμό τριπόντων επειδή δεν έχασε το μυαλό της, όχι μόνο έμεινε στο παιχνίδι αλλά πήγε και στα αποδυτήρια για την ανάπαυλα με +4 χάρις σε ένα τρίποντο πίσω από τη σέντρα του Κώστα Σλούκα στη λήξη του ημιχρόνου.

Στατιστικά σε μια τέτοια εξέλιξη, είναι τέτοιο το μομέντουμ που αρκούν 5-6 λεπτά καλού μπάσκετ στο ξεκίνημα του δευτέρου μέρους για να «τελειώσει» την μπουγάδα η ομάδα που έχει κάνει τέτοια επιστροφή.

Και όμως η Εθνική μας δεν… ξαναμπήκε στο γήπεδο, απέναντι σε αντίπαλο που όχι μόνο ξεπέρασε το σοκ του ημιχρόνου αλλά μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια και κράτησε την ομάδα μας μόλις στον έναν πόντο σε επτά λεπτά παιχνιδιού (20-1 το σερί για το 77-62 του 27ου λεπτού!).

Οταν δύο παίκτες, εκ των οποίων ο ένας προέρχεται από τραυματισμό από το προηγούμενο ματς (Βάγκνερ) σου βάζουν παρέα 10/14 τρίποντα (ο άλλος ήταν ο Ομπτς) τότε δεν πας πουθενά. Η Ελλάδα ήθελε 12 καμικάζι, αλλά μόνο ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης είχε μπει στα παπούτσια αυτού του ρόλου, συνεπώς απλά περιμέναμε το τελικό σκορ. Και όσοι στέκονται – και λογικά – στον βομβαρδισμό από τα τρίποντα θα τους θυμίσουμε τον εξίσου οδυνηρό παράγοντα των ριμπάουντ όπου οι Γερμανοί έκαναν πάρτι (46-32) ιδιαίτερα στα επιθετικά στο δεύτερο και κρισιμότερο ημίχρονο. Η Εθνική οφείλει να επιστρέψει και να έχει οδηγό προς αποφυγή το συγκεκριμένο παιχνίδι που ενδεχομένως είναι ο πιο οδυνηρός αποκλεισμός στην ιστορία μας από τους Γερμανούς. Περισσότερο και από το προολυμπιακό της Μούρθια (1992), τον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 1993 ή εκείνο το μπαράζ στον δρόμο προς την οκτάδα του Ευρωμπάσκετ του 2001.