Ετοιμη για νέες προκλήσεις

Μπαίνοντας από αύριο (με τον πρώτο – και ευχόμαστε όχι τελευταίο – αγώνα στα νοκάουτ) στο… ζουμί του Ευρωμπάσκετ, η Εθνική δείχνει στην τελική ευθεία έτοιμη να υποστηρίξει τον μεγάλο της στόχο που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση ενός μεταλλίου και γιατί όχι ακόμα και του ίδιου του τροπαίου.

Το οποίο «γυάλιζε» την ώρα που οι διεθνείς μας έδιναν τον αγώνα τους με την Ουκρανία, καθώς οι διοργανωτές στο πλαίσιο της περιοδείας του εντυπωσιακού κυπέλλου το είχαν φέρει στο Μιλάνο.

Ισως και η εικόνα του να μας άγχωσε λίγο στο κακό πρώτο ημίχρονο με τους Ουκρανούς. Αν και δεν θα ακούσετε από κανένα στόμα (παίκτη ή μέλους του προπονητικού τιμ) κουβέντα για μετάλλιο ή κάτι ανάλογο.

Ολοι θα μιλήσουν για την επόμενη προπόνηση, με τη σημερινή στην αρένα του Βερολίνου πλέον, την τελευταία πριν από τον αυριανό αγώνα μας, να είναι και η πιο σημαντική.

Σε εκλεκτή παρέα
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο με τους 41 πόντους που σημείωσε κόντρα στην Ουκρανία, εκτός από προσωπικό ρεκόρ καριέρας με τα γαλανόλευκα, έγινε μόλις ο δεύτερος παίκτης στον 21ο αιώνα που ξεπέρασε το φράγμα των 40 πόντων σ’ ένα παιχνίδι και ο τρίτος Ελληνας που κατάφερε κάτι τέτοιο μετά τους Γιώργο Κολοκυθά και Νίκο Γκάλη.

Μόνο ο Γερμανός Ντιρκ Νοβίτσκι (πρεσβευτής τώρα της διοργάνωσης) είχε τελειώσει αγώνα Ευρωμπάσκετ με 43 πόντους, τους οποίους και είχε πετύχει το 2001 εναντίον της Ισπανίας.

Επί ελληνικού ενδιαφέροντος μόνο ο Νίκος Γκάλης (με 46 πόντους κόντρα στη Σουηδία το 1983) και ο αείμνηστος Γιώργος Κολοκυθάς (με 43 πόντους κόντρα στην Ισπανία το 1967) έχουν πετύχει περισσότερους πόντους από τον Γιάννη.

Τι κοινό είχαν και οι τρεις αυτοί παίκτες (Γκάλης – Κολοκυθάς – Νοβίτσκι) όταν σημείωσαν αυτά τα ρεκόρ τους, ότι δεν… πλησίασαν καν το τρόπαιο με την Εθνική τους. Η Ελλάδα το 1967 ήρθε 12η, το 1983 11η, ενώ η Γερμανία δεν πήρε καν μετάλλιο το 2001 (4η) χάνοντας πάντως δύσκολα στον ημιτελικό από τη γηπεδούχο Τουρκία (79-78).

Ο δε Γκάλης, που έβαλε και πολλές φορές ακόμα πάνω από 40 πόντους στην καριέρα του, πήρε τον τίτλο το 1987 όταν είχε δίπλα του εξίσου μεγάλους παίκτες όπως ο αρχηγός Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Φάνης Χριστοδούλου, ο Παναγιώτης Φασούλας, αλλά και παίκτες καθοριστικούς σε σημαντικές στιγμές όπως ο Λιβέρης Ανδρίτσος, ο Μέμος Ιωάννου, ο Αργύρης Καμπούρης (με τις χρυσές βολές της νίκης – 103-101 – στα 4” πριν από το τέλος της παράτασης στον τελικό με τη Σοβιετική Ενωση).

Επίσης η εθνική μας ομάδα έβαλε για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα πάνω από 90 πόντους μετά το 1991 στο Ευρωμπάσκετ της Ρώμης, όπου όμως είχε μείνει 5η στην τελική κατάταξη.

Ομάδα πάνω απ’ όλα
Ολα αυτά δείχνουν ξεκάθαρα αυτό που πρώτοι λένε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Δηλαδή ότι ακόμα δεν έχουμε πετύχει τίποτα και, δεύτερον, ότι η Εθνική δεν είναι μόνο ο Γιάννης (πρώτος και καλύτερος το διαλαλεί ο ίδιος ο MVP της Εθνικής μας).

Απλά το βέβαιο είναι ότι επιδραστικά είναι ο καταλύτης σε κάθε αγώνα μας, αφού δεν είναι μόνο οι πόντοι που σημειώνει στο αντίπαλο καλάθι, αλλά και αυτοί που δημιουργεί με αποτέλεσμα σχεδόν σε κάθε παιχνίδι μας να συνεισφέρει άμεσα ή έμμεσα σε πάνω από 50-55 πόντους της Εθνικής μας.

Σαφέστατα η εικόνα της Εθνικής είναι άλλη με τον Γιάννη μέσα και άλλη όταν είναι στον πάγκο για να πάρει ανάσες και η επιδραστικότητά του στο παιχνίδι μας είναι τεράστια.

«Δεν ξέρω πού μπορεί να φτάσει αυτή η ομάδα. Μέρα με τη μέρα προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι. Πιστεύω κάποιες φορές όταν κερδίζουμε, δεν ξέρω γιατί, ίσως χαλαρώνουμε λίγο και να νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι, σαν να έχουν πάρει αέρα τα μυαλά μας.

Εχω ξαναβρεθεί σε αυτή τη θέση, το 2014. Είχαμε 5-0 τότε, είχαμε κερδίσει την Αργεντινή και την Κροατία, αλλά στο πρώτο χιαστί χάσαμε με 25 πόντους. Εχουμε κάνει πολλά καλά πράγματα, συνεχίζουμε να γινόμαστε ένα ως ομάδα. Μόνο ο Θεός ξέρει τι θα γίνει στα νοκάουτ. Δεν θέλω καθόλου αυτή η ομάδα να πάρουν τα μυαλά της αέρα. Δεν είμαστε τέτοια ομάδα. Ξέρω πως όταν μπουν όλοι στο γήπεδο, θα τα δώσουν όλα. Κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τη νίκη. Θα τα δώσουμε όλα. Θα είμαστε ταπεινοί και συγκεντρωμένοι» έδωσε το μήνυμα ο ίδιος ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μετά τη νίκη επί της Ουκρανίας, που σφράγισε την πρωτιά για την ομάδα μας στο Μιλάνο.