8+1 αριστεροί μπακ που άφησαν εποχή

Το μπαμ με την απόκτηση του Μαρσέλο από τον Ολυμπιακό ήταν λες και κάποιος έκανε τα μονοπάτια του ονείρου να μεταβληθούν σε λεωφόρους. Γιατί ο Μαρσέλο είναι ένας ποιητής που… δραπέτευσε από τις σημειώσεις του και αφήνει το στίγμα του στο χορτάρι, σκαρώνοντας ωραίες στιγμές με έμπνευση μοναδική. Οι Ερυθρόλευκοι έκαναν τους πάντες να ασχοληθούν (ξανά) μαζί τους, γιατί ο βραζιλιάνος αριστερός οπισθοφύλακας συγκαταλέγεται στους καλύτερους όλων των εποχών. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως συμβαίνει αυτό επειδή ο Μαρσέλο δεν είναι κλασικός μπακ, αλλά ένας παίκτης με φοβερή τεχνική και προσόντα που του δίνουν τη δυνατότητα να παίξει και να προσφέρει παντού. Στη Ρεάλ έδωσε πολλά – όταν είχε την μπάλα στα πόδια του ετοιμαζόσουν να απολαύσεις το απρόβλεπτο. Μα, αυτό ακριβώς δεν είναι το ποδόσφαιρο, το ωραίο ποδόσφαιρο; Ο Μαρσέλο ίσως είναι ο πρώτος των πρώτων. Ποιοι άλλοι μπορούν να μπουν στη σχετική λίστα και ποιοι πήγαν με την παρουσία και τα πεπραγμένα τους παρακάτω το άθλημα;

Καμάτσο, ο «πρόγονος»
Ο Xoσέ Αντόνιο Καμάτσο (1955) θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως… πρόγονος του Μαρσέλο. Με την έννοια πως και ο ισπανός άλλοτε αριστερός οπισθοφύλακας, έμεινε σχεδόν όσο ο βραζιλιάνος μπακ στη Ρεάλ. Συνολικά 15 χρόνια ήταν η σταδιοδρομία του Καμάτσο στη Μαδρίτη, δεν φόρεσε άλλη φανέλα, με εξαίρεση ασφαλώς αυτή της Εθνικής Ισπανίας και την τίμησε όσο λίγοι. Ο Καμάτσο αγωνίστηκε με τη Βασίλισσα από το 1974 έως το 1989 και έγραψε πάνω από 500(!) συμμετοχές με τα λευκά, εκ των οποίων οι 414 ήταν επίσημες σε αγώνες πρωταθλήματος. Συνέβαλε τα μέγιστα ώστε επί των ημερών του να κατακτήσει η Ρεάλ 19 τίτλους, γεύτηκε δόξα μεγάλη και μολονότι δεν ήταν ο σούπερ ταλαντούχος και τεχνίτης μπακ, θεωρείται ίσως ο καλύτερος που έβγαλε η Ιβηρική χερσόνησος. Εκανε ένα καταπληκτικό δίδυμο στα αριστερά, συνεπικουρούμενος από τον Ραφαέλ Γκορντίγιο, παίκτη που έπαιζε μπροστά του, κυρίως στη γραμμή των μέσων. Ο Καμάτσο ήταν θαρραλέος, ένα ταυρί στο χορτάρι, δύσκολα τον έβλεπες να δειλιάζει, ακόμη και το κεφάλι του έβαζε στη φωτιά, δυνατός στις μονομαχίες και συνάμα αποφασιστικός, τέρας αντοχής και σίγουρα αφοσίωσης για τη μεγάλη Ρεάλ Μαδρίτης. Με θέληση ατσάλινη, ένας ακραίος που δεν νέρωνε το (αγωνιστικό) κρασί του…

 Ζούνιορ: επιστροφή στο μέλλον
Εποχή άφησε ο Λέο Ζούνιορ, πιο γνωστός με το σκέτο Ζούνιορ. Βραζιλιάνος αστέρας που μεσουράνησε τη δεκαετία του ’80 τόσο με τους συλλόγους που αγωνίστηκε όσο και με τα χρώματα της Σελεσάο. Τι ήταν ο Ζούνιορ; Ενας μπακ πολύ μπροστά από την εποχή του! Ο πλέον προικισμένος με τεχνικά προσόντα που η μοίρα το έφερε να παίζει στα πλάγια της άμυνας ή και στο κέντρο. Κι αυτό, διότι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του ’82, η καταπληκτική Εθνική Βραζιλίας είχε βαριά χαρτιά στα χαφ, δηλαδή ονόματα όπως ήταν ο Ζίκο, ο Σερέζο, ο Σόκρατες, ο Φαλκάο. Και οι κακές γλώσσες της εποχής λένε πως για να χωρέσει ο Ζούνιορ πήγε αριστερά! Η Βραζιλία αποκλείστηκε από την Ιταλία σε ένα ματς ταυτόσημο με την ιστορία του ποδοσφαίρου, αλλά ο Ζούνιορ με το άφρο μαλλί του – σήμα κατατεθέν – μετακόμισε στην Τορίνο το ’84. Αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης του πρωταθλήματος, μοίραζε ασίστ αφειδώς, αλλά η Γκρανάτα έμεινε στη δεύτερη θέση κι ας διεκδίκησε τον τίτλο μέχρι τέλους. Τότε, πανηγύρισε η Βερόνα. Ο Ζούνιορ (1954) ήταν ευφυής και ευγενής, αρχοντικός στο στυλ, καπετάνιος της ομάδας, αριστερός μπακ μόνο για τυπικούς λόγους. Αφήστε που έθεσε ως όρο στην Τορίνο να τον βάζουν στο κέντρο και όχι αριστερά όπως στη Βραζιλία και τη Φλαμένγκο!

Ο αρχοντικός Φακέτι
Στην αιώνια αντίπαλο της Μίλαν, έπαιξε ο Tζιατσίντο Φακέτι (1942). Αρχισε την πλούσια καριέρα του  ως επιθετικός, λόγω του ρυθμού, του ισχυρού του σουτ και της τεχνικής του, είχε τέμπο ο Ιταλός και ήταν από τους πρώτους που οπισθοχώρησαν και έγινε ένας εξαιρετικός αριστερός μπακ. Ο Χελένιο Χερέρα τον έκανε αμυντικό και ο Φακέτι έπαιξε 18 χρόνια με την Ιντερ, συμμετέχοντας σε πάνω από 450 παιχνίδια. Ηταν καινοτόμος στο παιχνίδι του, από τους κορυφαίους ευρωπαίους στη θέση του, έκανε το κατενάτσιο να έχει γλυκό στυλ στην επίθεση τις στιγμές που  έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του.

ΑΝΤΟΝΙΟ ΚΑΜΠΡΙΝΙ
Ανθρωπος – ορχήστρα σε όλη την πλευρά
Ο Αντόνιο Καμπρίνι (1957) είναι ευρύτατα γνωστός ως Bell’Antonio. Δηλαδή, ο ωραίος Αντόνιο! Φαντεζί ιταλός μπακ, από τους πρώτους full back που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη, ξεπετάχθηκε με την Εθνική Ιταλίας στο Μουντιάλ του ’78 και το ’82 στα ισπανικά γήπεδα πανηγύρισε την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Απροσπέλαστος, ορμητικός όταν έκανε κατεβασιές, πολλές φορές δεν ήθελε καν τη συνδρομή συμπαίκτη του γιατί έκανε τα πάντα και τα έκανε σωστά. Επί 13 χρόνια, από το 1976 έως το 1989 αγωνίστηκε με τη Γιουβέντους, ταυτίστηκε με τη Γηραιά Κυρία και μάλιστα μαζί με τους Τζεντίλε, Τζοφ και Σιρέα, ήταν μέλη μιας τετράδας που έβαζε σύρτη στα μετόπισθεν και δεν έτρωγε γκολ! Μπήκε το 2021 στο Hall of Fame του ιταλικού ποδοσφαίρου.

Ο «εξολοθρευτής» Ρομπέρτο Κάρλος
Ο Ρομπέρτο Κάρλος (1973) υπήρξε σύμφωνα με την άποψη πολλών, κορυφαίος αριστερός μπακ της τελευταίας 20ετίας στον κόσμο. Μικρόσωμος, αλλά προικισμένος απίστευτα. Διέθετε εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, ντρίμπλα πάνω στην κίνηση, ταχύτητα μεγάλη και κυρίως ένα φοβερά δυνατό σουτ. Στα χτυπήματα φάουλ έπρεπε να κάνεις… προσευχή ώστε να μην σε χτυπήσει η μπάλα! Τόσο γερά πόδια είχε ο βραζιλιάνος αμυντικός που συχνά πυκνά μετατρεπόταν σε εξτρέμ ολκής. Με τη φανέλα της Ρεάλ αγωνίστηκε επί 11 σερί χρόνια και… βαρέθηκε να μαζεύει διακρίσεις και τρόπαια. Πέτυχε πάνω από 100(!) γκολ, και πανηγύρισε το Μουντιάλ του 2002.

Ο ολοκληρωμένος Νίλτον
Ο Nilton dos Santos θεωρείται ο πληρέστερος αριστερός μπακ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Διέθετε απαράμιλλη τεχνική και ψυχραιμία, υπήρξε ο πρώτος full back που άφηνε τη θέση του προκειμένου να προωθείται στην επίθεση (πέτυχε 46 γκολ στην καριέρα του). Χαρακτηριστικό είναι το γκολ που πέτυχε στο Μουντιάλ του 1958, απέναντι στην Αυστρία. Τότε, ο Νίλτον ντος Σάντος (1925) πέρασε τους πάντες στο διάβα του και έστειλε την μπάλα στην αντίπαλη εστία. Κέρδισε τα Μουντιάλ του 1958 και του 1962. Ονομάστηκε «η εγκυκλοπαίδεια» λόγω της γνώσης του για το άθλημα. Ηταν παγκόσμιας κλάσης τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Ο Νίλτον ντος Σάντος ήταν βασικός παίκτης στην άμυνα κατά τη διάρκεια των τελικών φάσεων των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1954, του του 1958 και 1962. Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης του 1958. Ενας αποθεωτικά καλός ακραίος οπισθοφύλακας, ικανός να κόψει, να δημιουργήσει, να σκοράρει, να κάνει τα πάντα. Ανοιξε δρόμους, ποιος όμως μπορούσε να τον μιμηθεί;

Ο «Volkswagen» Σνέλινγκερ
Ο γερμανός αριστερός ακραίος αμυντικός Καρλ-Χάιντζ Σνέλινγκερ (1939) ήταν αθλητικός, ταυτόχρονα όμως σκληρός. Με εξαιρετική σωματοδομή, είχε το παρατσούκλι… «Volkswagen» για τις κορυφαίες επιδόσεις του, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα. Ηταν και ευέλικτος, μπορούσε να αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις της άμυνας, ακόμη ακόμη και ως αμυντικός μέσος είχε εμφανιστεί σε αρκετά ματς. Πάντα με ξεχωριστή επιτυχία. Ο Σνέλινγκερ αγωνίστηκε με τη Δυτική Γερμανία σε τέσσερα Μουντιάλ (’58, ’62, ’66, ’70) και μεσουράνησε με τη φανέλα της Μίλαν.

O ηγετικός Μαλντίνι
Στη λίστα, ανέτως χωράει ακόμη ένας ιταλός πρώην άσος, ο Πάολο Μαλντίνι (1968). Εδώ ταιριάζει γάντι η ρήση «το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά», με την επισήμανση πως ο γοητευτικός Πάολο ξεπέρασε τον πατέρα του, τον σπουδαίο Τσέζαρε Μαλντίνι. Πιστός στρατιώτης της Μίλαν ο Μαλντίνι, δεν υπηρέτησε άλλον σύλλογο, από το 1985 έως το 2009 και σε ηλικία 41 (!) ετών που αποσύρθηκε, μόνο τα κοκκινόμαυρα φόρεσε. Και την μπλε φανέλα της Εθνικής Ιταλίας – αυτονόητο είναι αυτό. Ο Μαλντίνι ψηλός και δυναμικός, δεν ήταν ο υπερβολικά γρήγορος, είχε όμως τσαγανό και μεγάλη προσωπικότητα, όπως και αντίληψη των φάσεων. Κατάφερε να μεταπηδήσει σταδιακά σε θέση κεντρικού αμυντικού και έκανε μια δεύτερη, εξίσου σημαντική καριέρα στο συγκεκριμένο πόστο. Επαιξε σε οκτώ τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ, έναν λιγότερο από τον θρυλικό Φρανσίσκο Χέντο. Και μπήκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Στατιστικής και Ιστορίας του ποδοσφαίρου στην κορυφαία ενδεκάδα όλων των εποχών ως ακραίος μπακ. Με τη Μίλαν έπαιξε περί τα 900 επίσημα παιχνίδια! Απίστευτο δεν είναι;