«Κουβαλώντας την πατρίδα στην πλάτη σαν τύψη»

Η ΘΗΚΗ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ

Ι.

Ψυχή μου, ψυχή μου

ελάχιστη μέσα στα κύματα

ξέρεις που αρχίζει το νερό

αλλά τελειώνει πού;

Ίσως -εν τέλει-

τα κόκαλά μου να’ ναι πιο καλά εδώ.

Αρραγή. Καλύτερα φυλαγμένα.

Άλλωστε οι συντεταγμένες των εκάστοτε γεγονότων

οφείλουν να δείχνουν πάντα το καλό.

Έτσι κι αλλιώς το σώμα μου

κι εδώ κι εκεί θα λιώσει.

Γι’ αυτό και το παράπονό μου

είναι συγκαταβατικό.

Σαρώνει ακόμη προς τα δυτικά

ο αέρας στον Αργαίο και το Κατσκάρ Νταγ;

Κυματίζει ακόμη η σελήνη στην κορφή

από την ίδια τη γωνία;

Πώς βρέθηκα εδώ από εκεί;

Κανείς δεν θα μου εξηγήσει επαρκώς- σαν αδερφός.

Κανείς δεν θα διηγηθεί ποτέ τα γεγονότα.

ΙΙ.

Η ελαστική κίνηση των κυμάτων πίσω-μπρος

αποδεικνύεται ιαματική σχεδόν.

Το παιδί παίζει.

Λέσβιο το κύμα αναλάμπει.

Το φως -λένε- δεν επιζεί

στα βαθιά πολύ

κι όταν φτάσουν εκεί

θα πρέπει να μάθουν

αντί για τα γνωστά

ονόματα ξένα.

Λεπίδες μελανού νερού ανασηκώνονται.

Με πρύμνη θολή

η βάρκα γέρνει σύσσωμη.

Προσπαθεί να δει.

Πάνω απ’ τα στοιβαγμένα σώματα.

Προσπαθεί να καταλάβει

πόσο βαθύ είναι επιτέλους αυτό το βαθύ.

ΙΙΙ.

Το νερό είναι σκληρό.

Ο αέρας κόβεται φέτες.

Το μελαγχολικό μουρμούρισμα του ιωνικού κίονα

τροχίζει σαν πόνος το μυαλό.

Η απόσταση συμβαίνει.

Οπωσδήποτε-

μια λάθος απόφαση

δεν μπορεί ποτέ να είναι

ακριβώς λάθος.

Ή μήπως είναι.

Ξέρει και δεν αδημονεί:

(πίσω, στην ακτή, η ασημένια φράντζα

της εκάστοτε Μικρασίας)

Τίποτε δεν επιζεί

-εν τέλει- από μας

παρά ένα τρικύμισμα αύρας λεπτής

ο ήχος που κάνει το φως κάθετα

στο πελασγικό κύμα.

ΙV.

Αέρας ταλαίπωρος και βλοσυρός

βάφει με αναθυμιάσεις

την παράλια αναρχία.

Κάτι σαν λύπη σιγοκαίει την ατμόσφαιρα.

Η μπουκαπόρτα κλείνει κάθετα.

Περιστέρια σαν ρευστές πινελιές μπογιάς

γεμίζουν τον ουρανό.

Κουβαλώντας την πατρίδα

στην πλάτη σαν τύψη

η θάλασσα εργάζεται- μαύρη χολή.

V.

Ρώτησέ τους οτιδήποτε.

Για το χνούδι της μεγάλης στέπας.

Τον Γόρδιο έλικα του ποταμού.

Τις ακανόνιστες μορφές των ερειπίων

που ανασαίνουν ελαστικές

κάτω απ’ το βάρος του φθινοπώρου.

Τώρα βρίσκονται ανένδοτα εδώ.

Ελάχιστα ικανοί για τις κατάλληλες διατυπώσεις.

Δύσκολα κατανοούν τους χιμαιρικούς μηχανισμούς

που οδηγούν τα πράγματα σε υπόσταση

τον κόσμο να εκφέρεται σε σύμβολα

ενδεχομένως, συμπτωματικά, ενδεχομένως,

ειδικά τις βάρβαρες νύχτες στην προβλήτα,

εγκύπτοντας σε νομοτέλειες άδηλες.

Και το ονομάζουμε αυτό Ιστορία.

Και απαιτούμε από αυτό νόημα.

Και θα έχει.

Εμείς είμαστε το νόημα που θα έχει.

Και το νόημα αυτό θα είναι καλό.

VΙ.

Πλατιές υδάτινες επιφάνειες

εκφύονται

σε ρυθμική διαδοχή

κάτω απ’ το βλέμμα.

O πόθος

για μια άλλη πατρίδα

σκαρφαλώνει

το φύλλο της σκέψης

και το τρώει

σιγά-σιγά.

VΙΙ.

Η ευλογία του γενέθλιου τόπου

κηρύσσει τη συγκατάβαση.

Αέρας σπρώχνει τις στάλες

δυτικά και πιο δυτικά.

Η μουσούδα του χρόνου

οσμίζεται τον καπνό στον ορίζοντα

την αλλαγή

το τέλος του χειμώνα

την κυριαρχία της αναπόφευκτης άνοιξης.

Τα παρόντα και τα μέλλοντα.