«Η ζωή καθενός {LF}μπορεί να γίνει βιβλίο»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… όταν κάποιος μου είπε την ιστορία της ζωής του. Πολλά μπορεί να με συγκινήσουν, μα το να καθίσεις να ακούσεις την ιστορία του κάθε ανθρώπου αποτελεί ξεχωριστή εμπειρία. Η ζωή καθενός μπορεί να γίνει βιβλίο ή ταινία, μιας και είναι τόσο συναρπαστική, μα δυστυχώς αυτό οι άνθρωποι δεν το ξέρουν και πολλές φορές ντρέπονται για την ίδια τους τη ζωή.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα… σίγουρα ηλεκτρονική μουσική. Κάτι έντονο και δυνατό, όπως οι Prodigy, επειδή πιστεύω πως κάτι τέτοιο θα συμβάδιζε με την εσωτερική μου ένταση, αλλά και τον προσωπικό μου ρυθμό. Πάντως εγώ δεν μπορώ να γράψω με μουσική.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής…. το βίωσα γράφοντας το μυθιστόρημα Η θεούσα, που ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου συγκεντρώνει σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του άλλου μου εαυτού, του Μάρκου. Αυτού που ζει μόνο μέσα στη φαντασία μου και που αν δεν ήμουν αυτό που είμαι, θα ήθελα να είμαι αυτός. Τώρα όμως πάει, το βιβλίο τυπώθηκε και τον έχω εκθέσει ανεπανόρθωτα τον άλλο μου εαυτό. Συγγνώμη, Μάρκο!

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν… 1) Ακου ανθρωπάκο, του Βίλχελμ Ράιχ, 2) Τα επιπόλαια της καθημερινότητας, του Αντρέα Γαλανάκη και 3) Συνταγές αυτοκτονίας, που είναι δικό μου βιβλίο και είναι το μόνο που θα ήθελα να συμπεριληφθεί κάποια στιγμή στη διδακτέα ύλη των λυκείων.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… τα πάντα, γιατί όπως και να είναι μια κριτική, από όπου και αν προέρχεται και όποιον σκοπό και αν εξυπηρετεί, σε κάθε περίπτωση, αφορά πρωτίστως αυτόν που την ασκεί και δευτερευόντως τον δημιουργό ή το ίδιο το έργο του. Θέλω να πω, ότι αν μου αρέσει πολύ ένα βιβλίο, δεν μπορεί καμία κριτική να με επηρεάσει για το αντίθετο. Το ίδιο ισχύει και για ένα βιβλίο που δεν μου αρέσει. Οσο για τις κριτικές που γράφονται για τα δικά μου βιβλία, είναι όλες καλοδεχούμενες. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί ελεύθερα να διατυπώνει τις απόψεις του.

Η αυτοκριτική ξεκινάει… από την απαίτησή μου να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος και εκεί τελειώνει. Παραπέρα δεν με καταδικάζω για τίποτα, ούτε είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου. Με αγαπάω πολύ, με λατρεύω, με φροντίζω και πολλές φορές με θαυμάζω και με ενθαρρύνω να συνεχίσω.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι… από Το άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ, εκεί που το κλάμα ενός νεογέννητου καταδίδει την ίδια του τη μάνα και αυτό της στοιχίζει τη ζωή!

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι… ποτέ δεν με έχει απασχολήσει τίποτα από αυτά τα δύο. Ο λόγος είναι απλός: δεν συμβαδίζω ποτέ με τους Ελληνες, οπότε ούτε καν η λέξη «κρίση» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου. Αυτοί που λένε αυτά τα πράγματα μπορεί να μην έχουν να πουν κάτι και γι’ αυτό να πιάνονται από την οικονομική κρίση και να τη μεταφέρουν στο έργο τους… Δεν ξέρω.  Εμένα πάντως η οικονομική κρίση δεν με άγγιξε καθόλου. Είμαι φτωχός από τότε που γεννήθηκα.

Ο Ζαχαρίας Στουφής  γεννήθηκε το 1974 στη Ζάκυνθο. Ως προέκταση του συγγραφικού έργου, αναζητεί τον θάνατο στη λαογραφία, τη φιλολογία, την ιστορία και τη σύγχρονη κοινωνία του νησιού του. Εχει στήσει θεατρικές παραστάσεις και performances που βασίστηκαν στο έργο του, ενώ κείμενά του έχουν δραματοποιηθεί και από άλλους καλλιτέχνες. Από το 1995, οπότε εμφανίσθηκε στα γράμματα, ζει και εργάζεται στην Αττική και έχουν εκδοθεί έως τώρα 20 βιβλία του. Η τελευταία του ποιητική συλλογή Οταν ήμουν παιδί έσφαζαν τα ζώα μπροστά μου (εκδόσεις ΑΩ, 2021), ήταν υποψήφια το 2021 για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Το μυθιστόρημα Η θεούσα (εκδόσεις ΑΩ, 2022) είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο του.