Ενεργειακή κρίση, όπως πανδημία

Με «σχέδιο πανδημίας» απέναντι στην ενέργεια είναι αποφασισμένο να κινείται το Μαξίμου, έχοντας το βλέμμα τόσο στις διαχειριστικές όσο όμως και στις πολιτικές προεκτάσεις της κρίσης, η οποία κρατά επί ποδός πολέμου όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Την ταύτιση των δύο κρίσεων, υπό την έννοια ότι όπως η πανδημική έτσι και η ενεργειακή είναι «παγκόσμια και ασύμμετρη», με πολλαπλές συνέπειες, διαπερνά κατ’ αρχάς ένας βασικός στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη: να πείσει την κοινωνία ότι προτεραιότητα της κυβέρνησής του είναι ξανά να κρατηθούν όρθια τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις και οι αντοχές της εθνικής οικονομίας. Να μη συντριβούν από τα «μαύρα σύννεφα» που, όπως έλεγε προ ημερών, «προοιωνίζονται μαύρο χειμώνα».

Δεν είναι ωστόσο αυτός ο μοναδικός στόχος της κυβερνητικής τακτικής. Υπάρχουν και άλλες παράμετροι που συνθέτουν τελικά την ευρύτερη προσπάθεια του Πρωθυπουργού να προβάλλει στους πολίτες καθ’ όλη τη διάρκεια της μακράς προεκλογικής περιόδου – όπως άλλωστε αναμένεται να αποτυπωθεί εμφατικά στην άτυπη αφετηρία της, στη ΔΕΘ – το στοίχημα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας. Στο πλαίσιο αυτό τα κυβερνητικά χείλη επιλέγουν όλο και εντονότερα πλέον λέξεις με… υψηλό φορτίο, όπως «ενότητα», «ενίσχυση», «αντοχές» (που θα δοκιμαστούν). Ενδεικτική είναι άλλωστε και η χθεσινή αποστροφή του Γιάννη Οικονόμου για τα κυβερνητικά «όπλα» απέναντι στις δυσκολίες: «ενσυναίσθηση, γνώση, επαγγελματισμός και αποτελεσματικότητα», είπε, σε αντιπαραβολή, κατά τον ίδιο, με τις «γραφικότητες» και τις «μυθολογίες» του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.

Η «συστράτευση». Το Μαξίμου επιδιώκει, πρώτον, να εκπέμψει αποτελεσματικά ένα μήνυμα «συστράτευσης» των πολιτών, επαναλαμβάνοντας με κάθε ευκαιρία ότι η ενεργειακή κρίση είναι εξωγενής. Για κοινή εθνική προσπάθεια μιλούσε ο Μητσοτάκης στην πανδημική περίοδο (ειδικά όσο έτρεχε η εμβολιαστική επιχείρηση), για εθνικούς στόχους (κυρίως σε ό,τι αφορά τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας) μιλάει και τώρα. Για «καταστροφολογία», «ψέματα», «δημαγωγία» και «πολιτική απόγνωση» εγκαλούσαν οι κυβερνητικοί την αξιωματική αντιπολίτευση κατά την υγειονομική κρίση και περίπου τις ίδιες εκφράσεις επιστρατεύουν ξανά, προσδοκώντας αποδόμηση στα μάτια των πολιτών της επιχειρηματολογίας και των κατηγοριών της αντιπολίτευσης. Ανάμεσά τους, τα περί «ακρίβειας Μητσοτάκη», όπως έδειξε η χθεσινή αντιπαράθεση κυβέρνησης – ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεκριμένα στις νέες επιθέσεις του Τσίπρα από τη Βέροια ότι «οι Ελληνες έχουν πληρώσει ακριβά το μάρμαρο των επιλογών της κυβέρνησης Μητσοτάκη», ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παρέπεμψε στα στοιχεία ανάπτυξης της οικονομίας – «πάνω από το επίπεδο που είχε πριν από την πανδημία» – στο δεύτερο τρίμηνο του έτους. Το δεύτερο που θέλει η κυβέρνηση με τη σύνδεση πανδημίας και ενεργειακής κρίσης είναι να… θυμίζει ουσιαστικά τη διαχειριστική επάρκεια που έχει επιδείξει την τελευταία τριετία και την οποία «θα αναγνωρίσει», κατά την ανάλυσή της, η πλειονότητα της κοινωνίας την ώρα της εκλογικής αναμέτρησης.

«Θα αποδείξουμε για ακόμα μία φορά ότι αυτή η παράταξη δεν είναι για τα εύκολα, είναι για τα δύσκολα» έλεγε την περασμένη εβδομάδα ο Μητσοτάκης από τη Θεσσαλονίκη, επιχειρώντας με λίγα λόγια συγκρίσεις με τους πολιτικούς αντιπάλους του. Στην «ευελιξία και στην προσαρμοστικότητα» μπροστά στα απρόβλεπτα, έλεγε ο ίδιος και πριν από έναν χρόνο, «κρίνεται η επιτυχία των μελλοντικών κυβερνήσεων».

Το τρίτο που προσπαθεί το Μαξίμου είναι να προβάλει και έναν κοινό με την εποχή της πανδημίας «επιχειρησιακό» βηματισμό στην αντιμετώπιση του Ενεργειακού. Αυτό περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη μέθοδο κινήτρων – αντικινήτρων που εφαρμόστηκε για τον εμβολιασμό και πλέον προωθείται για την κατανάλωση ενέργειας, τις συνεχείς δεσμεύσεις για στοχευμένη υποστήριξη της κοινωνίας ή και την προβολή της ανάγκης για τολμηρές ευρωπαϊκές απαντήσεις. Ειδικά για το τελευταίο, ο Μητσοτάκης θέλει να δείχνει ότι βγάζει εκ νέου τη χώρα μπροστά με ιδέες, ώστε να μπορεί να «δικαιώνει» το αφήγημά του ότι η Ελλάδα «δεν γυρίζει πίσω» (όπως προδιαγράφεται ότι θα πει από τη Θεσσαλονίκη) αλλά έχει ενισχυμένη φωνή στα κέντρα λήψης αποφάσεων.