Μουσική τράπουλα

«Will of the People» Muse

Από τότε που ιδρύθηκε το 1997 το εναλλακτικό ροκ τρίο (που είδαμε πρόσφατα στο Ejekt Festival) δημιούργησε φιλόδοξο ήχο αναμειγνύοντας στοιχεία glam, ποπ και συμφωνικής μουσικής σε ένα ροκ υβρίδιο. Η επανάσταση, οι γεωπολιτικές διαμάχες και οι υπαρξιακές κρίσεις είναι το ψωμί τους. Το ένατο άλμπουμ τους προσγειώθηκε σε μια εποχή πραγματικής κρίσης, όταν η πανδημία, ο κοινωνικός διχασμός και η κλιματική – αλλαγή – καταστροφή, σύμφωνα με τον frontman Matt Bellamy, οδηγούν σε δύο πράξεις. Είτε οι μάζες θα προστατεύσουν τη Δημοκρατία και θα σώσουν τη Γη ή θα επικρατήσει ο λαϊκισμός. Σε αυτό το εννοιολογικό σκηνικό, ο Bellamy, ο μπασίστας Chris Wolstenholme και ο ντράμερ Dominic Howard δημιούργησαν το σύνολό τους που μοιάζει τρομακτικά με προηγούμενα έργα τους. Αλλά για καλό λόγο. Η δισκογραφική εταιρεία τους τούς ζήτησε συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, αλλά αντ’ αυτού η μπάντα έφτιαξε ένα άλμπουμ με νέα τραγούδια που ακούγονταν σαν παλιά. Το τραγούδι τίτλου, glam rock  κομμάτι, σατιρίζει μοναδικά τη σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας με πηγή έμπνευσης την επίθεση στο  Καπιτώλιο των ΗΠΑ το 2021, ενώ το «Won’t Το Stand Down» σε… κόβει σαν λεπίδα πριονιού, λες και το «Stockholm Syndrome» ή το «Hysteria» γράφτηκαν ξανά με μεταλλική… προβιά. Το «Kill or Be Killed» είναι καταιγίδα από riff, γρυλίσματα θανάτου και ντραμς κοντραμπάσου που ξεπερνά τα «Reapers» και «Assassin» όσον αφορά την αγριότητα. Το «Verona» αποτελεί ωδή στην αγάπη και το κορυφαίο «You Make Me Feel Like It’s Halloween» αντλεί έμπνευση από τη φρίκη των περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας που αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια του lockdown. Το σπαραχτικό «Ghosts (How Can I Move On)» αποτίει φόρο τιμής στα αγαπημένα πρόσωπα, ενώ τα «Euphoria» και «We Are Fucking Fucked» αποτελούν ανεμοστρόβιλους κάθαρσης προτού σφραγίσουμε τη μοίρα μας με βαριά δόση μηδενισμού και τις καταιγιστικές κιθάρες.

«The Pink Album» Unloved

Για πρώτη φορά το εναλλακτικό μουσικό τρίο που δημιουργήθηκε στο Λος Αντζελες το 2015 από τους αμερικανούς μουσικούς Jade Vincent, Keefus Ciancia και τον βορειοϊρλανδό μουσικό David Holmes, παρουσιάζει τη μουσική του χωρίς συνδέσεις με οποιεσδήποτε τηλεοπτικές εκπομπές ή ταινίες. Είκοσι δύο τραγούδια, στο οποίο το τρίο εξετάζει την αγάπη από κάθε οπτική γωνία. «Πόσο καλά νιώθεις, πόσο άσχημα πονάει», όπως αναστενάζει η Τζέιντ Βίνσεντ στο «There’s No Way». Αν το «Ροζ Αλμπουμ» ήταν ταινία, θα ήταν πιθανότατα ταινία τρόμου. Καλοί γνώστες της ποπ μουσικής οι Keefus Ciancia και David Holmes χρησιμοποιούν τη γνώση τους αποφεύγοντας τη μουσική ακαδημαϊκή προσέγγιση. Αν και η αλήθεια είναι ότι κάποιες στιγμές λοξοδρομούν προς τον ακαδημαϊσμό, με τρόπο όμως που δεν αποτελεί μειονέκτημα για το άλμπουμ. Εγχορδα και ηλεκτρονικά μέρη, μαζί με χρυσόσκονη glam rock, παρουσιάζουν το όμορφα δομημένο σύνολό τους, το οποίο διαρκεί 89 λεπτά. Συχνά, το «Ροζ Αλμπουμ» μοιάζει περισσότερο με πολλά άλμπουμ συγχωνευμένα παρά με διπλό. Αυτό όμως δεν μειώνει την αξία της προσπάθειάς τους.