Κοίτα ποιος μιλάει

Κοίτα ποιος μιλάει

Παρακολουθώ εδώ και μέρες, όλον αυτόν τον κακό χαμό που έχει προκύψει με τις δηλώσεις του μητροπολίτη Δωδώνης (που, σημειωτέον, είναι εικονικός μητροπολίτης σε εικονική μητρόπολη αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας) περί βιασμού που δεν γίνεται αν δεν θέλει το θύμα, περί εγκυμοσύνης που δεν προκύπτει από βιασμό άρα ούτε σε αυτήν την περίπτωση «επιτρέπεται» η άμβλωση, και, γενικώς, άλλα αντ’ άλλα, της Παρασκευής το γάλα. Και καταγράφω την αντίδραση, τον θυμό, την οργή, τα σχόλια περί οπισθοδρόμησης, σκοταδισμού, ενίοτε και κατάρες που παραπέμπουν στον Μεσαίωνα, όπως ακριβώς, μέσω άλλης οδού, και τα λόγια του εικονικού μητροπολίτη.

Ψυχραιμία παιδιά. Διότι το σκοτάδι έχει, σε πολλές περιπτώσεις, τις διαστάσεις που του δίνουμε. Ως «κορίτσι της δεκαετίας του 1980», της δεκαετίας δηλαδή καταμεσής της οποίας νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις στη χώρα μας, όλο αυτό δεν μου φαίνεται ούτε καν déjà vu. Δεν θα υπήρχαν και τότε λέτε μητροπολίτες που αντιδρούσαν, παπάδες που αφόριζαν, ομάδες πιστών που άφριζαν στην προοπτική αυτής της νομιμοποίησης; Ασφαλώς και υπήρχαν φτάνει να σκεφτούμε τι έγινε τον Οκτώβριο του 1988 έξω από τους κινηματογράφους που έπαιζαν τον «Τελευταίο Πειρασμό» του Σκορτσέζε (βέβαια, το 1985 ανάλογες διαμαρτυρίες, στις οποίες μάλιστα συμμετείχα, είχαν γίνει και έξω από τους κινηματογράφους που παιζόταν η «Ελένη» του Γκατζογιάννη αλλά αυτό είναι μία άλλη πικρή ιστορία αυτοκριτικής).

Γιατί λοιπόν τότε δεν δόθηκαν σε αυτές τις αντιδράσεις ανάλογη σημασία με αυτή που δόθηκε τώρα στις δηλώσεις ενός εικονικού μητροπολίτη; Γιατί δεν θεωρήθηκαν, με νωπό ακόμη τον νόμο, απειλή; Γιατί έμειναν αυστηρά και μόνο εντός των ορίων της γραφικότητας; Νομίζω διότι ήμασταν πιο κοντά στο πνεύμα του Γεωργίου Παπανδρέου όταν, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, κάποιος βουλευτής τον διέκοπτε συνεχώς κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του στη Βουλή, ο Παπανδρέου τον αγνοούσε και όταν, κάποια στιγμή, είδε ποιος μιλάει, είπε το περίφημο: «Α, εσείς μιλάτε; Τότε δεν έχει καμία σημασία».

Η ρευστή «σημαντικότητα» της εποχής μας

Πόσο σημαντικό είναι αλήθεια κάτι που είπε ένας παροπλισμένος κληρικός, πόσο σημαντικό θα ήταν αν το έλεγε ακόμη και ένας μη παροπλισμένος κληρικός εφόσον δεν μπορεί να επιδράσει επί της ουσίας; Σημαντικό το κάνει ο τρόπος που αναπαράγεται. Και όταν είναι τόσο σαρωτικός, όπως στην προκειμένη περίπτωση, αναγάγεται σε μείζον θέμα. Ποιο; Αυτό που είπε ένας παπάς για τις αμβλώσεις. Σαν να μιλάει, δηλαδή, ένας βίγκαν για το πώς πρέπει να ψήνεται το κρέας.

Δεν θυμάμαι ποιος έχει πει ότι στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης το σχόλιο ενός υδραυλικού για κάποιο γεωπολιτικής φύσεως θέμα έχει την ίδια βαρύτητα με το σχόλιο ενός καθηγητή πανεπιστημίου σε σχετική, μάλιστα, έδρα. Μην πω ότι αν το σχόλιο του υδραυλικού είναι γραμμένο σε αγοραία γλώσσα, μπορεί να έχει και μεγαλύτερη. Γι’ αυτό και σήμερα, σε αντίθεση με παλαιότερα, μεγιστοποιείται τόσο το επικοινωνιακό αποτύπωμα της άποψης του καθένα επί παντός του επιστητού. Αλλοι μπορεί να το λένε μιντιακή δημοκρατία. Στην πραγματικότητα πρόκειται περί ειδησεογραφικής τσουβαλοποίησης.

Είπε αυτό ο Δωδώνης περί αμβλώσεων, είπε το άλλο ο Τσιάτρας για τους μετανάστες. Ετσι σχολίασε την απόφαση του δικαστηρίου η Καιτούλα η Γαρμπή, αυτό είπε για τον τάδε νόμο η Κλέλια η Ρένεση, το άλλο για τον άλλον νόμο ο Χρήστος ο Δάντης. Ε και λοιπόν; Τι σημασία έχει; Να δείτε τι λέει ο περιπτεράς μου ή ένας ταξιτζής που κάποτε μου εξήγησε γιατί, όταν κάνεις ηλιοθεραπεία το βράδυ, μαυρίζεις καλύτερα.

Εχω μια υποψία. Οτι εθιστήκαμε να δίνουμε σημασία στα λόγια και τις δηλώσεις του κάθε άσχετου διότι, ενδόμυχα, θεωρούμε ότι είναι υψηλής σημαντικότητας και η δική μας απάντηση ή αντίδραση σε αυτά.