Ασημένια νιάτα!

Δεν είχαν την προβολή που ίσως θα μπορούσε να έχουν, ωστόσο τα δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα που διεξήχθησαν στη Θεσσαλία, έφεραν στο ελληνικό πόλο άλλα δύο μετάλλια. Αυτή τη φορά το χρώμα τους ήταν ασημί. Οι παίδες στον Βόλο και οι κορασίδες στη Λάρισα, ναι μεν ηττήθηκαν σε αμφότερες τις περιπτώσεις από την Ουγγαρία, τη μεγάλη των Μαγυάρων σχολή στην υδατοσφαίριση, σίγουρα όμως άφησαν υποσχέσεις για το μέλλον.

Το πόλο έχει παρόν, χωρίς αμφιβολία όμως έχει ανοιχτούς ορίζοντες για το αύριο. Οι μεγάλες εθνικές ομάδες ξεχωρίζουν στα πρωταθλήματα που λαμβάνουν μέρος, ο Ολυμπιακός χτυπά ή κατακτά ευρωπαϊκές κορυφές και τώρα τα πιτσιρίκια απέδειξαν πως οι σπόροι που έχουν πέσει θα βγάλουν καρπούς. Είναι ξεκάθαρο πως η… πίτα των χωρών που ασχολούνται με το πόλο δεν είναι μεγάλη. Ας ειπωθεί ότι είναι μικρότερη από αυτή του μπάσκετ, που και του λόγου της μοιάζει μικρότερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη του ποδοσφαίρου. Αυτή είναι, όμως, η μία πλευρά του νομίσματος. Εδώ, γίνεται καλή δουλειά και μπράβο στο επιτελείο, τους προπονητές και τους αθλητές. Με την εξής επισήμανση: τα μπράβο πολλές φορές τα παίρνουν οι προπονητές που έχουν στα χέρια τους τα παιδιά που ξεχωρίζουν με τις εθνικές ομάδες και δημιουργούν μαζί τους ισχυρά σύνολα. Ποιος όμως αρνείται ότι εγκώμια αξίζουν και οι προπονητές που έδειξαν τον σωστό δρόμο στα ταλέντα; Που τα αξιοποίησαν; Οσους και όσες φρόντισαν να δουλέψουν με νεαρά άτομα, με άσημους αθλητές και τους καθοδήγησαν σε μια ευαίσθητη ηλικία; Γιατί συνήθως, το Α και το Ω είναι οι πρώτες χεριές στην πισίνα, τα πρώτα σουτ. Σε στιγμές θριάμβου, ας έχουμε κατά νου τόσο όσους προβάλλονται ένεκα των επιτυχιών, αλλά και τους αφανείς ήρωες!