Το αξέχαστο ’87

Αν ένα Ευρωμπάσκετ μπορεί να θεωρηθεί ως «σημείο καμπής» για το ελληνικό μπάσκετ, αυτό είναι του ’87. Οχι μόνο γιατί διοργανώθηκε στην Αθήνα (ΣΕΦ), αλλά και διότι η ελληνική ομάδα έφτασε στην κορυφή, έκανε την έκπληξη των εκπλήξεων στα ομαδικά σπορ. Εκτοτε, τίποτα στον εγχώριο αθλητισμό δεν μπορούσε να είναι το ίδιο – άλλωστε το μπάσκετ εκτοξεύτηκε και από εκεί που καταλάμβανε μικρό χώρο στα έντυπα, άρχισαν τα αφιερώματα και οι εκτενείς αναφορές σε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά.

Η Μαδρίτη ως προάγγελος
Φυσικά, το… σήμα τού τι θα συνέβαινε ή τι θα μπορούσε να συμβεί δόθηκε ένα καλοκαίρι νωρίτερα. Ηταν το καυτό θέρος του ’86 και η Ελλάδα μετείχε για πρώτη φορά στην τελική φάση ενός Μουντομπάσκετ. Ταξίδεψε στη Μαδρίτη και ένιωθαν όλοι πως κάνουν μια βόλτα στο άγνωστο. Ακριβώς αυτό ήταν. Η χαρά της συμμετοχής; Δεν το αντιμετώπισαν όλοι έτσι και σίγουρα όχι ο Νίκος Γκάλης. Τον γνωρίζαμε καλά, τότε όμως έκανε το μεγάλο μπαμ με τα χρώματα της εθνικής μας ομάδας. Πρώτος σκόρερ στο τουρνουά με μέσο όρο 33,7 πόντους, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα που ακόμη δεν ήταν «η επίσημη αγαπημένη» στη 10η θέση επί συνόλου 24 ομάδων – όχι καλά, όχι όμως και άσχημα.

The final countdown
Ποιος δεν έχει χορέψει στους ρυθμούς του; Και ποιος δεν θα ήθελε να γυρίσει το ρολόι του χρόνου πίσω στο ’87 και στις βραδιές που δεν έπεφτε καρφίτσα στο ΣΕΦ; Οχι μόνο στον τελικό της 14ης Ιουνίου. Αλίμονο. Το τραγούδι των Europe συνδυάστηκε από νωρίς με την εθνική ομάδα και έκτοτε είναι το τραγούδι που συντροφεύει το πρώτο και γλυκύτερο όλων αθλητικό παραμύθι. Ο (τότε) γυμναστής Νίκος Σισμανίδης λέγεται πως το διάλεξε, είχε αυτό το… κάτι που άρεσε σε όλους κατά την προετοιμασία στα Τρία Πέντε Πηγάδια, οπότε ήρθε και «έδεσε το γλυκό». Ορμητικό στην αρχή και την εισαγωγή του, σαν τον χείμαρρο που ήταν η Εθνική και σκορπούσε με το επιθετικό παιχνίδι της τους πάντες στο φαληρικό παρκέ. Το συγκεκριμένο ροκ κομμάτι, πολύ ξεσηκωτικό, έγινε ο ύμνος του Ευρωμπάσκετ και παράλληλα το Νο1 σε 25 χώρες. Εκτός από μπάσκετ, οι Ελληνες αντιλαμβάνονται και μουσική…

Το δυσκολότερο όλων
Επειδή πολλά έχουν ακουστεί για τον βαθμό δυσκολίας, η άποψη που επικρατεί ήταν πως επρόκειτο για το πλέον απαιτητικό όλων των εποχών. Απόδειξη; Οι ομάδες που κατέβηκαν και τα στελέχη που απάρτιζαν τα ρόστερ τους. Ιδού μια γεύση: υπήρχε η Σοβιετική Ενωση των Βάλτερς, Βολκόφ, Τκατσένκο, Μαρτσουλιόνις, Κουρτινάιτις, Τιχονένκο, η Γιουγκοσλαβία με προεξάρχοντα τον Ντράζεν Πέτροβιτς αλλά και τους Ντίβατς, Ράντζα, η ταχύτατη Ισπανία των Σαν Επιφάνιο, Χιμένεθ, Σιμπίλιο, το μυδράλιο Αντονέλο Ρίβα της Ιταλίας και οι εξαιρετικοί Κρόπιλακ (Τσεχοσλοβακία) και Σμιτς (Ολλανδία). Οι Σοβιετικοί στη φάση των ομίλων νίκησαν τους Γιουγκοσλάβους 100-93 σε έναν αγώνα που ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν ο τελευταίος ανάμεσα σε αυτές τις υπερδυνάμεις σε Ευρωμπάσκετ;

John’ s
Είναι το όνομα του ξενοδοχείου στη Γλυφάδα. Εγινε ταυτόσημο με την Εθνική μπάσκετ του ’87. Γιατί τότε, μετά τα παιχνίδια και πριν από αυτά, εκεί κατέλυε η αποστολή, εκεί δίνονταν οι οδηγίες από τον Κώστα Πολίτη και η ταξιαρχία του Γκάλη ένιωθε πως της ανοίγει η όρεξη για νέες επιτυχίες και νίκες. Το τι γινόταν δε μετά από κάθε θρίαμβο αδύνατο να περιγραφεί. Στην αρχή λίγα. Μετά περισσότερα. Και στο φινάλε, ολόκληρο κομβόι ακολουθούσε το πούλμαν, ανέμιζε κασκόλ και σημαίες σε ένα πάρτι στην αθηναϊκή Ριβιέρα. Από το Νέο Φάληρο άρχιζε μια ατέλειωτη γαλάζια γραμμή που λες και τρεμόπαιζε από τους πανηγυρισμούς.

Τελικός
Ημέρα-ορόσημο η 14η Ιουνίου. Τότε γράφτηκε με χρυσά γράμματα η ιστορία, τότε γύρισε σελίδα ο αθλητισμός. Το 103-101 δεν ήταν απλώς μια νίκη, αλλά ένας σαγηνευτικός θρίαμβος. Οι βολές του Καμπούρη στο τέλος της παράτασης, νωρίτερα οι επίσης πολύ κρίσιμες βολές του Ανδρίτσου, το 89-89 της κανονικής διάρκειας και ο υπερπαίκτης Νίκος Γκάλης που όμοιός του δεν έχει παρουσιαστεί στα μέρη μας. Τουλάχιστον όχι με τη στόφα και την επιδραστικότητα που είχε ο Νικ στα καλύτερά του. Ηταν οι μέρες που σημάδεψαν τις ψυχές μιας ολόκληρης γενιάς, η διοργάνωση που κανένας και ποτέ δεν πρόκειται να λησμονήσει.