Η γιαγιά και ο Giannis

Τη δεκαετία του 1980 ο μπασκετικός Αρης ήταν το απόλυτο trend της εποχής. Ο Γκάλης, πριν ακόμα η Εθνική Ελλάδας πατήσει στην κορυφή του Ολύμπου,  αντιμετωπιζόταν ως ημίθεος. Τη σεζόν 1985-86 η Νήαρ Ηστ συμμετείχε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στη μεγάλη κατηγορία. Τέσσερις ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1985 υποδέχτηκε τον Αρη στο μικρό και ταπεινό της γήπεδο. Αν υπήρχε η δυνατότητα, στις εξέδρες του θα στριμωχνόταν όλη η Καισαριανή.

Ανάμεσα στους τυχερούς που κατάφεραν να περάσουν τη μεταλλική πόρτα της εισόδου ήταν και μία γιαγιά που βρισκόταν στο κατώφλι της δέκατης δεκαετίας της ζωής της. Δεν είχε ιδέα τι ήταν το μπάσκετ, πώς παίζεται, πόσοι παίκτες συμμετέχουν. Το μόνο που ήθελε να δει ήταν τον Νίκο Γκάλη. Να τον θαυμάσει κι αν ήταν δυνατόν να τον αγγίξει. Είχε ακούσει τόσα πολλά γι’ αυτόν τον ημίθεο, που ένιωθε την ανάγκη να τον γνωρίσει πριν το επέκεινα.

Είτε ακολουθούσες τότε το μπάσκετ είτε όχι, ο Γκάλης σε ανάγκαζε να στηθείς μπροστά στην τηλεόραση ή να στριμωχτείς στις ξύλινες εξέδρες του Αγίου Ιερόθεου, της Νήαρ Ηστ, του Παπαστράτειου ή να πας στον Τάφο του Ινδού για να τον απολαύσεις. Ηταν κάτι σαν τάμα στον εαυτό σου που έπρεπε να πραγματοποιήσεις.

Σήμερα ο Γκάλης λέγεται Giannis, είναι αστέρι του NBA και προσελκύει πάνω του το ενδιαφέρον όπως η γύρη τις μέλισσες. Δεν χρειάζεται να αγαπάς το μπάσκετ, να ξέρεις από pick and roll και αγωνιστικά συστήματα. Αρκεί η παρουσία του Giannis στη Γαλανόλευκη αλλά και η προοπτική των αδελφών του για να μας καθηλώσουν στον καναπέ, να μας φανατίσουν, να θυμηθούμε τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος και γιατί όχι, να ξανακάνουμε την ομάδα την επίσημη αγαπημένη μας.

Για τον Giannis ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία να αφήσει μια σημαντική κληρονομιά στο ελληνικό μπάσκετ, στοιχείο που αυξάνει την προσμονή για τους αγώνες.