Νοn Paper

Μετά (σχεδόν) είκοσι έτη

Ή, μάλλον, δεκαοκτώ. Τόσα έχουν περάσει από εκείνον τον Αύγουστο των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Εκείνον τον φαραωνικό Αύγουστο (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός) που νομίσαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας, οριστικά και αμετάκλητα, την «αγκαλιά» της Ψωροκώσταινας, τον βαλκανικό μιζεραμπιλισμό μας, μην πω και την Τουρκοκρατία – αυτά ήταν πλέον μόνο για μουσικοχορευτικά σουβενίρ στην τελετή λήξης -, ξανασυνδεθήκαμε απευθείας με τους αρχαίους ημών προγόνους και φορούσαμε γυαλιά ηλίου και το βράδυ (λέμε τώρα) μην τυχόν και θαμπωθούμε από τη λάμψη του μέλλοντος προς το οποίο – υποτίθεται ότι – καλπάζαμε ακάθεκτοι. Κούνια που μας κούναγε…

Στην πραγματικότητα, εκείνο το καλοκαίρι άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση προς τον πάτο. Ενώ, αφού μιλάμε για αγώνες, η ψευδαίσθηση ότι είμαστε μια αθλητική υπερδύναμη είχε αρχίσει ήδη να θολώνει. Τότε, βέβαια, αποδίδαμε τη θολούρα στον πόλεμο που μας κάνουν οι κακοί ξένοι. Ετσι, ενώ ο Κεντέρης και η Θάνου γλιστρούσαν με τη μηχανή «σε κάτι λάδια, μωρέ» για να αποφύγουν το ντόπινγκ κοντρόλ, οι θεατές μέσα στο στάδιο έκραζαν τους αμερικανούς δρομείς που συμμετείχαν στην κούρσα από την οποία είχαν αποκλειστεί οι δικοί μας. (Γιατί τώρα εγώ νομίζω πως ξέρω τι ψήφισαν στο δημοψήφισμα του 2015 αυτοί που έκραζαν τότε τους Αμερικανούς;). Ηδη από τότε, βέβαια, υπήρχαν κάποιοι που αντιμετώπιζαν τόσο με δυσπιστία όσο και με ανησυχία όλη αυτή την υπερδόση μεγαλείου. Αυτοί που, όπως έλεγε η Μάρθα Γκράχαμ, η οποία πίστευε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι μπροστά από την εποχή τους, ήταν στην εποχή τους όταν όλοι εμείς οι υπόλοιποι – που «μεθούσαμε» από το κλέος των ημερών – είχαμε μείνει πίσω.

Εκείνο τον Αύγουστο ο Μίλτος Τεντόγλου ήταν έξι ετών, η Ελίνα Τζένγκο δύο και η «μεγάλη» του φετινού Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Αντιγόνη Ντρισμπιώτη μόλις είκοσι. Είναι τα παιδιά που με τα τέσσερα χρυσά τους (συν το αργυρό της Κατερίνας Στεφανίδη) έφεραν την Ελλάδα, ως προς τη «συγκομιδή» μεταλλίων, στην τέταρτη θέση της συγκεκριμένης διοργάνωσης, σπάζοντας το εθνικό ρεκόρ της πέμπτης θέσης που είχαμε από το 2002.

Αυτά τα παιδιά δεν έζησαν το κλίμα της εικοσαετίας 1985-2005, οπότε και επιτεύχθηκε το υποτιθέμενο «θαύμα» του ελληνικού αθλητισμού. Αμφιβάλλω αν ο Μίλτος έχει μνήμες από τους Ολυμπιακούς του 2004, η Ελίνα σίγουρα όχι. Και έχω την εντύπωση ότι είναι «νέας κοπής» αθλητές. Παιδιά προσγειωμένα, χωρίς σύνδρομα μεγαλείου. Μοιάζουν να έχουν το τσαγανό του Πύρρου Δήμα και της Μιρέλας Μανιάνι που, έξω από την περιρρέουσα γκλαμουριά της εποχής του μεγάλου πάρτι, αναδεικνύουν πιο ανάγλυφα τη σημαντικότητά της. Αποστρέφονται το μελό ακόμη και όταν εμείς, το κοινό, το σκαλίζουμε με το ζόρι στις προσωπικές τους ζωές. Ο Μίλτος δεν παραπονέθηκε ποτέ για κάτι (στον εαυτό του τα χώνει μόνο), η Ελίνα δηλώνει ότι δεν βίωσε ρατσισμό, της Αντιγόνης τής φτάνουν τα δύο χρυσά – συν μία μπίρα.

Θεωρώ ότι αυτά τα παιδιά επίσης επιβεβαιώνουν τη Μάρθα Γκράχαμ. Είναι στην εποχή μας, όταν οι υπόλοιποι έχουμε μείνει πίσω.

Εξάρχεια όπως Στόουνχεντζ

Δεν ξέρω τι γίνεται στα Εξάρχεια – εκτός από μετρό και μπάχαλα -, κάτι όμως γίνεται, καλό ή κακό δεν ξέρω, κάτι το μυστήριο όμως και το υπερβατικό, κάτι που φέρνει σε Στόουνχεντζ. Γι’ αυτό, μωρέ, δεν το θέλουν το μετρό. Για να μη διαταραχθούν τα Νεφελίμ, τα Γκρέμλιν, μπορεί και τα Τελετάμπι. Γράφει, για παράδειγμα, η αοιδός Ματούλα Ζαμάνη: «…Στα Εξάρχεια ένα μετρό που δεν θέλουμε. Στον λόφο Στρέφη αόρατα στρουμφάκια, κλαρινογαμπροί για την ασφάλεια των 3 και 60 […] Ας αφήσουμε τον ιρακινό κινηματογράφο και την κβαντική κουλτούρα κι ας απλώσουμε τα δίχτυα της τρυφερότητας σε ό,τι μας έχει ανάγκη».

Ο δε Νώντας Σκυφτούλης εξηγεί με άρθρο του στην «ΕφΣυν» γιατί δεν πρέπει να γίνει μετρό στην πλατεία: «Οι χρήστες αυτού του χώρου είναι πολύμορφα και πολυεπίπεδα υποκείμενα, έρχονται από το μέλλον και ήταν και θα είναι το πολιτικό βαρόμετρο για όλες τις εξελίξεις».

Δεν περιγράφω άλλο.