Τι κοινό έχουν η Σάνα και ο Μπόρις

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της φινλανδής πρωθυπουργού Σάνα Μάριν είναι ο συνδυασμός της νεότητας με την ομορφιά. Αν ήταν αδιάφορη στην όψη, θα προσείλκυε λιγότερο την πορνογραφική περιέργεια των ΜΜΕ για την ιδιωτική της ζωή και, επίσης, δεν θα προκαλούσε τον φθόνο στους «χόι πολλόι» για την επιτυχία της στη ζωή.

Η προκατάληψη εις βάρος της δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Την περασμένη άνοιξη, αν θυμάμαι καλά, μέγα θέμα στη σκανδαλοθηρική δημοσιογραφία της Φινλανδίας είχαν γίνει οι φωτογραφίες της από το πάρκο, όπου είχε βγάλει βόλτα το παιδί της με το καροτσάκι. Αφορμή του σκανδαλισμού ήταν ότι, κάτω από το μπουφάν της, η Σάνα Μάριν φορούσε ένα λευκό κολάν. Η πραγματική αιτία του σκανδαλισμού ήταν ότι έχει ωραία πόδια και γενικώς ωραία φιγούρα. Προφανώς, οι επικριτές της θα προτιμούσαν να τα κρύβει· ειδάλλως δεν εξηγείται ο σκανδαλισμός τους.

Στην περίπτωση όμως του τελευταίου συμβάντος, με τα βίντεο από τους τρελούς χορούς στο πάρτι, η Σάνα Μάριν την έχει πατήσει σοβαρά, έστω και αν ένας μέρος των επικρίσεων που εκτοξεύονται εναντίον της είναι εμφανώς γελοίες (π.χ., ότι «χόρευε στενά με άτομα του ιδίου φύλου»).

Σε μια δημοκρατία, το αξίωμα του πρωθυπουργού προϋπάρχει του προσώπου που εκλέγεται για να το ενσαρκώσει. Συνεπώς, ο εκάστοτε εκλεγόμενος είναι υποχρεωμένος να ισορροπεί τη σχέση μεταξύ της προσωπικότητάς του και του αξιώματος, δηλαδή μεταξύ αυτού που ο ίδιος είναι και εκείνου που περιμένουν οι άλλοι από αυτόν. Πρόσφατο είναι το παράδειγμα της τελετουργικής εκπαραθύρωσης του Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιβάλει την προσωπικότητά του στο πρωθυπουργικό αξίωμα.

Αντιλαμβάνομαιότι ο παραλληλισμός ξενίζει, διότι η μεν είναι συμπαθέστατη, ο δε αντιπαθέστατος. Διαφέρουν, επίσης, στον τρόπο της σύγκρουσής τους με το αξίωμα. Ο Τζόνσον, ως νάρκισσος, νόμισε ότι το βάρος της προσωπικότητάς του αρκούσε για να επιβληθεί σε έναν θεσμό με αιώνες παράδοσης. Η Μάριν δεν κατάλαβε ότι ο ρόλος του πρωθυπουργού δεν είναι με ωράριο. Δεν μπορείς, δηλαδή, από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το βράδυ να είσαι η πρωθυπουργός και μετά να γίνεσαι η Σάνα Μάριν που τα σπάει με τους κολλητούς της σαν να μην υπάρχει αύριο – τουλάχιστον ως προς τις δημόσιες εμφανίσεις. Παρά τις διαφορές και συνθηκών και προσωπικοτήτων, στο σημείο αυτό οι δυο τους συναντώνται.

Ομως το περιβόητο πάρτι δεν ήταν δημόσιο. Μπορεί να μην ήταν, αλλά έγινε. Το όριο ιδιωτικότητας και δημοσιότητας στην εποχή των social media έχει θολώσει. Από την ώρα που οι «ινφλουένσερ» άρχισαν να τραβάνε βιντεάκια – προφανώς για να τα ανεβάσουν – η ιδιωτικότητα ήταν τελειωμένη υπόθεση. Και αυτό ήταν ίσως το σοβαρότερο λάθος της Σάνα Μάριν. Οφειλε, επειδή ακριβώς είναι νέα, να γνωρίζει τον κίνδυνο και να προστατεύσει τον εαυτό της.

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ως προς τα θύματα της περιπέτειας στον Μυλοπόταμο, καταβλήθηκε κάθε δυνατή προσπάθεια από ελληνικής πλευράς, ώστε να απαλυνθούν οι εμπειρίες τους από την απρόσμενη επαφή τους με την άγρια φύση. Οι ξενοδόχοι της Κρήτης προσέφεραν δωρεάν φιλοξενία στην οικογένεια των γερμανών τουριστών για μία εβδομάδα, ενώ τους πήρε στο τηλέφωνο αυτοπροσώπως και ο υπουργός Βασίλης Κικίλιας. Με άλλα λόγια και άρτος και θεάματα – τους προσφέραμε πλήρες πακέτο φιλοξενίας. Εύγε μας!

Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στη μεταστροφή των κατηγορουμένων ως δραστών της επίθεσης. Πώς, δηλαδή, από νταήδες μεταμορφώθηκαν τόσο απότομα σε γατάκια. Παραδόθηκαν μόνοι τους, λόγω της πίεσης που ασκήθηκε στο άμεσο κοινωνικό περιβάλλον τους και ο ένας τους διαμαρτύρεται ότι οι κακοί Γερμανοί τού έσπασαν τη μύτη (και νταής και δαρμένος). Για τον δικηγόρο τους, που δεν συγκράτησα το όνομά του, το όλο περιστατικό ήταν μια «συνηθισμένη περίπτωση συμπλοκής»!

Αν ισχύει το συγκεκριμένο υπερασπιστικό επιχείρημα, αν ένα τέτοιο περιστατικό είναι κάτι σύνηθες, τότε ένας λόγος παραπάνω για να εφαρμοσθεί ο νόμος υποδειγματικά και ακριβοδίκαια. Πολύ σωστά, λοιπόν, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος παρενέβη, ώστε ο μηχανισμός της Δικαιοσύνης να κινηθεί και ταχύτερα, αλλά προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν είναι μόνο η φήμη της χώρας και οι τουριστικές υπηρεσίες της που διακυβεύονται σε ένα περιστατικό τέτοιας αγριότητας. Είναι, επίσης, μια ευκαιρία να ελεγχθούν τα όρια της «ανεκτής ανομίας» σε ορισμένες περιοχές της Κρήτης.