Φαύλος (δραματικός) κύκλος

Η συζήτηση και ο προβληματισμός επανέρχονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μια που από το τέλος Αυγούστου ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση για τις εξετάσεις στις Δραματικές Σχολές. Αρχής γενομένης από τις κρατικές, μετά παίρνουν σειρά οι ιδιωτικές, για να ολοκληρωθεί η διαδικασία με τις εξετάσεις στο ΥΠΠΟΑ και αμέσως μετά να δοθεί το σήμα για την έναρξη της χρονιάς.

Περίπου τριάντα είναι πλέον οι σχολές για να γίνει κάποιος ηθοποιός ή καλύτερα για να μάθει μια μέθοδο, ένα σύστημα ή ορισμένους κανόνες, τους οποίους θα έχει στις αποσκευές του για να πορευθεί επαγγελματικά. Αυτός ο, πράγματι, μεγάλος αριθμός σχολών, από τον οποίο αποφοιτούν κάθε χρόνο γύρω στους 600, έρχεται να προσθέσει έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα. Με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ήδη οι εν ενεργεία καλλιτέχνες της θεατρικής τέχνης – στα οποία προστέθηκαν και αυτά της πανδημίας -, το σκηνικό μόνο αισιόδοξο δεν μπορεί να είναι.

Τι μπορεί να γίνει όμως και πώς μπορεί να αλλάξει το τοπίο; Δύσκολα τα ερωτήματα και ακόμα πιο δύσκολες οι απαντήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σκέψεις και προβληματισμοί γύρω από το θέμα. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι τόσο ο μεγάλος αριθμός σχολών όσο και ο αυξημένος αριθμός σπουδαστών μέσα στα τμήματα – με εξαίρεση τις κρατικές σχολές – λειτουργούν αρνητικά στο εκπαιδευτικό κομμάτι. Παράλληλα τίθεται, κατά τη γνώμη μου, και ένα ζήτημα ανθρώπινου διδακτικού προσωπικού: Ανατρέχοντας στις σχολές εύκολα μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι η διδασκαλία μοιάζει να έχει μεγαλύτερη σημασία για τους δασκάλους παρά για τους σπουδαστές. Και αυτό γιατί οι δάσκαλοι, ηθοποιοί και σκηνοθέτες κυρίως, προσθέτουν έτσι ένα ακόμα εισόδημα στα δύσκολα οικονομικά τους. Χωρίς φυσικά να γενικεύω, γιατί ανάμεσά τους υπάρχουν εξέχουσες περιπτώσεις δασκάλων, είναι οι ίδιοι που συντηρούν αυτόν τον φαύλο κύκλο. Και αυτόν τον φαύλο κύκλο, δυστυχώς, η πολιτεία μοιάζει να μη θέλει να σπάσει, καθώς έχει παραιτηθει από την ιδέα μιας Ακαδημίας Τεχνών η οποία θα έθετε τουλάχιστον ένα μέτρο στα πράγματα…