Οι στόχοι της ζωής μας!

Κοντά 40 χρόνια ιστορίας μετρά η σχέση του ακοντισμού με την Ελλάδα. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι με τη νοητή γραμμή που χαράζει το ακόντιο κατά την πορεία του ενώνονται δύο χρυσά. Αυτό της Αννας Βερούλη στην Αθήνα το 1982 και το ίδιου χρώματος μετάλλιο της Ελίνας Τζένγκο στο Μόναχο. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν όλοι και όλες έπιαναν ένα ακόντιο και έβαζαν στόχους σε αχανείς αλάνες (προτού έρθει η άνοιξη του μπάσκετ το ’87), έως τις μέρες μας με την άγνωστη στο ευρύ κοινό Τζένγκο.

Τέσσερις είναι οι αθλήτριες που «σημάδεψαν» ή «σημαδεύουν» το συγκεκριμένο αγώνισμα. Πού έχει και ιστορία από τη δεκαετία του ’70, όταν τότε η διοπτροφόρα Σοφία Σακοράφα προσπαθούσε να ξεκολλήσει από τις χαμηλές επιδόσεις και να δώσει ώθηση στον στίβο, μαζί με τα άλλα αστέρια της εποχής. Τα κατάφερε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν και έκανε το μπαμ. Ισως τη βοήθησε και ο συναγωνισμός με τη Βερούλη. Πιο ταλαντούχα και περισσότερο «γλυκιά» στο στυλ της η Σοφία, ήταν πάντα για τον κόσμο το «βαρύ όνομα», αυτό που θα μπορούσε να γοητεύσει τα πλήθη με μια βολή της ή κατά τη διάρκεια ενός κρίσιμου αγώνα. Η αλήθεια είναι πως πήρε χάλκινο η Σακοράφα το ’82 στην Αθήνα, έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ με ασύλληπτη βολή λίγο αργότερα, εν τέλει κατάφερε να αφήσει το στίγμα της στα εγχώρια αθλητικά δρώμενα. Στον αντίποδα, η Βερούλη ήταν μια δύναμη της φύσης. Πεισματάρα, πάλευε κάθε στιγμή να ξεφύγει από την ανωνυμία και το χρυσό στο Ευρωπαϊκό της Αθήνας συνιστούσε μια δυνατή έκπληξη. Συνέχισε όμως με το χάλκινο στο Παγκόσμιο (Ελσίνκι) έναν χρόνο αργότερα, προτού έρθει το κρύο ντους και ο αποκλεισμός με απαγορευμένη ουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες το ’84. Η πτώση, μετά, ήταν αναπόφευκτη. Χρόνια μετά και ενώ είχε αλλάξει το ακόντιο, ξεπετάχθηκε η Μιρέλα Μανιάνι. Πήρε την ελληνική υπηκοότητα και, μολονότι πολλοί δεν το έχουν αντιληφθεί, έφερε τα περισσότερα μετάλλια και με το νέου τύπου ακόντιο είχε θαυμαστές επιδόσεις! Χρυσά και αργυρό σε παγκόσμια πρωταθλήματα, ασημένιο στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ και χάλκινο στην Αθήνα το 2004 μετά από μια φοβερή υπερπροσπάθεια, χρυσό στο Ευρωπαϊκό του Μονάχου (όπως τώρα η Τζένγκο!) το 2002. Συνδύασε δύναμη και ταλέντο, δεν το έβαλε ποτέ κάτω, δεν ήταν τόσο «πλαστική» στις κινήσεις και το ρεπερτόριό της, ωστόσο ήταν αυτό που λέμε «αθλήτρια των μεγάλων αγώνων» και να το στοιχείο που την έκανε να ξεχωρίσει.

Τώρα, τι τύπου αθλήτρια είναι η Ελίνα Τζένγκο; Εχει κάτι από όλες. Ακόμη δεν είναι 20 ετών, δηλαδή μιλάμε για ατόφιο ταλέντο που ξεπετάχθηκε στα μέρη μας πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν έστελνε τις βολές εκεί που κανένα παιδί δεν μπορούσε να φτάσει το ακόντιο. Πέρυσι πήρε το αργυρό στο Παγκόσμιο Κ-20 και τώρα είναι πρώτη σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Το μέλλον τής ανήκει! Αν προσθέσουμε πως με τα 1,73 είναι ψηλή αθλήτρια, τότε όλα μπορεί να συμβούν. Ακόμη και να αλλάξει το ακόντιο για χάρη της, ώστε να μη φτάνει έξω από τις γραμμές!