Στην εκπνοή του καλοκαιριού

ΣΑΛΩΜΗ  

(Η μηχανή του νερού)    

Κατηφορίζοντας προς την άμμο και τις ομπρέλες

σαν να κατεβαίνω τον ίδιο χωματόδρομο

που παίρναμε άλλοτε

φλερτάροντας στον αέρα χωρίς ελπίδα,
βλέπω τον παμπάλαιο φοίνικα της ακτής
ξεραμένο φέτος απ’ τις αφρικανικές κάμπιες,
και το νερό ακίνητο, σκοτεινό,
με μικρές πράσινες και φαιές κηλίδες αντανακλάσεων
σαν απέραντος χάρτης όσων θυμάμαι.

Τα πρώτα χρόνια ξυπνούσαμε στις οχτώ

απ’ τις αγκωνιές του ήλιου που στριμωχνόταν

στα θυρόφυλλα.

Αν κοιμόσουν παραπάνω μπορούσε

να σου κάψει τα βλέφαρα.

Η αυγινή ελπίδα της δροσιάς χανόταν.

Στις δέκα ήμασταν όλοι στην παραλία.

Περιμέναμε να περάσουν τριάντα τρία χρόνια,
να τα έχουμε δοκιμάσει όλα χωρίς αποτέλεσμα,

για να ξαναδούμε μέσα μας το κόκκινο μαγιό της
σαν μικρή οκτωβριανή επανάσταση,
σαν φωτιά στους απέναντι λόφους,
και το κεφάλι της κομμένο να κυλάει στο νερό.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΔΑΝΟΣ  

(Μεγάλοι φράχτες)

Απ’ τη Δανία είχε έρθει για δύο εβδομάδες

ο Κρίστοφ Χέρινγκ, ένας κοντούλης με πυρακτωμένο μαλλί
και κοκκινίλες σαν στάμπες στα μάγουλα δίπλα στο χαμόγελο –

ήταν μονίμως για κάτι ευγνώμων.
Τ’ όνομά του σήμαινε ψάρι. Ρέγκα.

Είχε χάσει το αριστερό του μάτι -όχι στον Ατλαντικό-

σε πετροπόλεμο των προαστίων όταν ήταν δώδεκα.

Δεν μπορούσα να τον ακουμπήσω.

Είχε φακίδες στους βραχίονες και τα πόδια του

κι ένα κίτρινο μαγιό που έμοιαζε με σώβρακο.

Έβαζε αποσμητικό.

Ήταν αξιολύπητος.

Όλοι τον αγαπούσαν.

Δύο βδομάδες δεν είναι τίποτα.

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ  

(Απών)

Όταν βαριόμασταν να παίξουμε μπάλα
ανεβαίναμε στο βουνό που διέσχιζε το γλυκάνισο

κι εισχωρούσε στη θάλασσα.

Δοκιμάζαμε τα χαρούπια.

Είχαν απαίσια στυφή γεύση
γι’ αυτό όλο και κάποιος έλεγε πως του άρεσαν.

Μπαίναμε να εξερευνήσουμε τις σπηλιές χωρίς φακούς,
αναφωνούσαμε και τρομάζαμε τα κορίτσια.

Στο βάθος υπήρχε νερό σε μια λευκή κοιλότητα σαν μπανιέρα
κάτω από σταλακτίτες και ήχους πνιγμένων.

Υπήρχε μια άγκυρα, που κάποιος ναυτικός ανέβασε στο βουνό

για τάμα. Πέθανε όμως και δεν την έβαφε –

κοκκίνιζε σαν αίμα το ασβεστόνερο

κι ερχόταν κόσμος να προσκυνήσει την πληγή.

Συνήθως παίζαμε κρυφτό στην πλαγιά με τις συκιές

και τις σαύρες στ’ άνδηρα του γρανίτη.

Υπήρχε κι ένα Γαλλάκι με μια χαρακτηριστική φανέλα,

το λέγαν αλλιώς, αλλά ήθελε να το φωνάζουμε Ζακ-Υβ.

Ήταν σειρά μου να φυλάξω. Μέχρι να πεις εκατό
τους είχα ξετρυπώσει όλους.
Όλους εκτός απ’ τον Ζακ-Υβ,

κρυμμένος σαν τοιχόσαυρα σε ξερολιθιά.
Ψάχναμε για ώρες. Κανείς δεν τον βρήκε. Τον μπαγάσα.

Είχε βραδιάσει, πήγαμε και το ‘παμε στους γονείς μας.

Είπαν πως θα ‘ναι πεισματάρης.

Αλλά δεν ξαναφάνηκε ποτέ στην παραλία.

Ζακ-Υβ, αν με ακούς, το ξαναλέω εδώ δυνατά:

Κέρδισες, όλοι το παραδέχτηκαν,
μπορείς τώρα να βγεις.

Η ΔΙΚΗ   

(Διάδρομοι χωρίς πόρτα)   

Μια μέρα γύρισα αργά απ’ το μπάνιο,

στρώνανε ήδη το τραπέζι.

Αντί να πάω ν’ αλλάξω, πήρα τη γαβάθα απ’ την κουζίνα
για να βοηθήσω κι εγώ, και βγαίνοντας στην αυλή
όπου ήταν το μεγάλο τραπέζι κάτω απ’ τη μουριά
γλίστρησα στα νερά που είχαν στάξει απ’ το μαγιό μου.

Η σαλάτα μοιράστηκε σ’ όλη την αυλή.
Είδα τον παππού να σηκώνεται αργά χωρίς να πει κάτι,
να με σηκώνει απ’ τις τομάτες, τα κατσούνια και τα λάδια
και να μου αστράφτει ένα βροντερό χαστούκι
αντί να μου φιλήσει τον αγκώνα που γδάρθηκε.

Ω Ζακ-Υβ, δείξε μας την κρυψώνα σου.

ΔΙΑΛΙΘΟΣ ΜΝΗΜΗ   

(Η επωδός)  

Ήταν πανέμορφη εκείνο το καλοκαίρι, ήταν κοντά μου.

Δεν μ’ ενοχλούσε όλο αυτό το τσίρκο της παραλίας

με τις ξεβύζωτες μάνες, τη νοικιασμένη σκιά

και τ’ αγόρια που πουλούσαν γιαρμάδες και σουλτανίνα.

Είχε μπουνάτσα, η επιφάνεια του γυαλιού σαν να χώριζε

τη μια ζωή απ’ την άλλη, το παρελθόν απ’ την επιδρομή της τύχης.

Τ’ αστραφτερά της πόδια έβγαιναν

σαν πετράδια απ’ το περιδέραιο της θάλασσας,

τα μαλλιά της έσταζαν στο μέτωπο σαν μικρές χερσόνησοι,

το βότσαλο έκαιγε κάτω κι ερχόταν κατευθείαν σε μένα.

Σηκωνόμουν μες στο σινεμά του παρόντος,

άνοιγα την πετσέτα και τύλιγα όλο τον κήπο

μαζί με τους μηρούς και τ’ ανείπωτα ζώα

που κούρνιαζαν στη χνουδωτή κιβωτό μου.

Της έλεγα κάτι και γέλαγε.

Ύστερα περνούσε πάλι το παιδί με τα σταφύλια.

ΣΟΝΑΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΙΤΑΛΟ

(Επιστροφή στον χαλκό)      

Όταν πιάνουν οι πρώτες νυχτιάτικες ζέστες

και το φεγγάρι πέφτει σαν ζάχαρη στο σεντόνι μου

καμιά φορά δεν με παίρνει ο ύπνος γιατί θυμάμαι

τον Λέοπολντ Γκολιάνο

έναν ρωμαίο τζαζίστα κτηματομεσίτη
που έπαιζε σαξόφωνο τα βράδια στην παραλία.

Άναβε μια φωτιά από ξύλα που μάζευε
απ’ τα κασόνια των μαγαζιών
κι αν φαινόταν ο γαλαξίας και δεν φυσούσε

έπαιζε ασταμάτητα μέχρι τις τέσσερις το πρωί.

Πόσες φορές δεν φωνάξαμε το εκατό,
πόσες φορές γιουχάραμε απ’ τις ταρατσούλες…

Τώρα έχει τον δικό του μύθο.

Μια μέρα με τεράστια κύματα ανέβηκε
σ’ ένα κόκκινο στρώμα με το σαξόφωνο
κι η θάλασσα τον ρούφηξε στ’ ανοιχτά.

Ναυτικοί και σφουγγαράδες βλέπουν καμιά φορά
το στρώμα του.

Τις νύχτες στην παραλία ακούγεται προς τιμήν του
ένα είδος άπνοιας.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΟΥΝ ΠΩΣ ΕΝΝΟΩ  

(Ούτε δέκα σκαλιά)    

Αν ποτέ βρεθείς πάλι στην εφηβεία
με την μπάλα στα χέρια σου,
έχε υπόψη σου πόσο λίγο κρατούν όλα,
έχε υπόψη σου πως ανά πάσα στιγμή
μπορεί να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι η θεία,
ν’ ανοίξει με τα μεγάλα μπράτσα της τα παντζούρια,
να επιβεβαιώσει την αιτία του σαματά
τρεις και τέταρτο το μεσημέρι

ε τι παιδί είσαι συ; δεν ακούς κερατά
και να κατέβει με κάτι αιχμηρό να τη σκάσει.

© Αλέξιος Μάινας 2011

(νέα επιμέλεια 7.2022)

Ο Αλέξιος Μάινας (Αθήνα *1976) σπούδασε Φιλοσοφία στη Βόννη.
Πρώτες δημοσιεύσεις έκανε το 1994.
Πρόσφατη συλλογή: Προσκόμματα και ποιμαντικές λύσεις για την κατάβαση της αγέλης στον κάμπο σε περίπτωση αντάρας (Μικρή Αρκτος, 2021).