Πολλή Γαλλία και καλές επανεκδόσεις

Οι «Γέφυρες του Μάντισον» («The bridges of Madison County», ΗΠΑ, 1995) έκαναν αίσθηση στην εποχή τους ως μια σοβαρή προσπάθεια του «σκληρού» Κλιντ Ιστγουντ στο αισθηματικό ρομάντζο· μια ειπωμένη ήρεμα, τρυφερή ιστορία «παράνομου» έρωτα που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μια αγρότισσα (Μέριλ Στριπ) και έναν φωτογράφο του National Geographic (Ιστγουντ) στην Αϊοβα της δεκαετίας του 1990. Η Στριπ δικαιότατα προτάθηκε για το Οσκαρ Α’ ρόλου έχοντας παίξει με άψογη προφορά την ιταλίδα χήρα θύματος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που έχει ξεκινήσει μια νέα ζωή με έναν νέο γάμο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ρισκάρει τα πάντα για τα μάτια ενός αγνώστου που την πολιορκεί με το σταθερό βλέμμα και τα λίγα λόγια του.

Η «Αποστροφή» («Repulsion», Αγγλία, 1965) είναι η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι, με μια ανεπανάληπτη Κατρίν Ντενέβ χαμένη μέσα στον λαβύρινθο του ταραγμένου μυαλού της, ενώ βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα λονδρέζικο διαμέρισμα. Σαν κορίνες του μπόουλινγκ πέφτουν οι άντρες που την πλησιάζουν (Ιαν Χέντρι, Τζον Φρέιζερ) σε αυτό το υποβλητικό, πέρα για πέρα κλειστοφοβικό και με ένα ανατριχιαστικό τρόπο φοβερά τρομακτικό «θρίλερ μυαλού», στον αντίποδα των σπλάτερ που με φτηνό τρόπο προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή του θεατή μουλιάζοντας τα πάντα στο αίμα.

Η σχέση ανάμεσα σε δύο μοναχούς, τον δάσκαλο και τον μαθητή, απομονωμένους στο πλωτό μοναστήρι μιας λίμνης, είναι ο καμβάς της ταινίας «Ανοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και πάλι… άνοιξη» («Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom», Νότια Κορέα/Γερμανία, 2003), του αριστουργήματος του Κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ (1960-2020). Εύθραυστη σαν φτερό πεταλούδας, η ταινία κινητοποιεί την ιστορία της μέσα από τις αρμονικές κινήσεις των σωμάτων, τα ανήσυχα βλέμματα των όμορφων, καθαρών προσώπων και την πνευματική επικοινωνία. Με το θρόισμα των φύλλων από το απαλό αεράκι και τον ήσυχο παφλασμό των κυμάτων σε μια εξέδρα. Με το κελάηδισμα των πουλιών αλλά και τις επίμονες συσπάσεις των ψαριών ενώ κινδυνεύουν έξω από το νερό. Ολα όσα συνοδεύουν τις διαφορετικές φάσεις ζωής μαθητή – δασκάλου, καθώς εδώ κάθε εποχή του τίτλου αντιστοιχεί σε μια ηλικία και των δύο. Πραγματικά ένα αριστούργημα.

Ενώ το θαυμάσιο νεονουάρ του, «Atlantic City», εξακολουθεί να προβάλλεται στις αίθουσες, μια άλλη ταινία του Λουί Μαλ, πολύ πιο «μικρή», πολύ πιο προσωπική αλλά εξίσου πανέμορφη και γοητευτική, ανοίγει από σήμερα. Το «Δείπνο μου με τον Αντρέ» («My dinner with Andre», ΗΠΑ, 1981) είναι η κινηματογράφηση μιας αδιάκοπης συζήτησης σε ένα νεοϋορκέζικο εστιατόριο, ανάμεσα στους ηθοποιούς Γουάλας Σον και  Αντρέ Γκρεγκορί που υποδύονται τους εαυτούς τους. Μέσω αυτής της συνάντησης ο Μαλ βγάζει στην επιφάνεια την κοσμοπολίτικη αύρα της νεοϋορκέζικης διανόησης της δεκαετίας του 1970, χωρίς μάλιστα ποτέ η ταινία να γίνεται βαρετή ή να πέφτει στην παγίδα της θεατρικότητας του όλου εγχειρήματος.

Ενας Αλφρεντ Χίτσοκ δεν θα μπορούσε να λείπει από τόσο πολλές επανεκδόσεις, επομένως υπάρχουν και οι «Υποψίες» («Suspicion», 1941), με τους Κάρι Γκραντ, Τζόαν Φοντέν. Η Φοντέν παντρεύεται τον άφραγκο πλέιμποϊ Γκραντ αλλά υποψιάζεται ότι θέλει να τη δολοφονήσει και οι υποψίες της ενισχύονται από μια σειρά τυχαίων περιστατικών. Κρύβοντας με απαράμιλλη μαεστρία την αλήθεια μέχρι την τελευταία στιγμή, ο Χίτσκοκ επανέρχεται σε ένα από τα πιο αγαπημένα θέματά του, την εμπιστοσύνη στη σχέση ενός ζευγαριού. Κλασική η σκηνή όπου βλέπουμε τον Γκραντ να ανεβαίνει τη σκάλα μεταφέροντας ένα ποτήρι γάλα το οποίο πιθανόν να είναι δηλητηριασμένο. Η Φοντέν απέσπασε το Οσκαρ Α’ ρόλου.

Στο κλασικό νουάρ καταδίωξης του Φριτς Λανγκ «Εχω δικαίωμα να ζήσω» («You only live once», ΗΠΑ, 1937), ο Χένρι Φόντα είναι συγκλονιστικός στον ρόλο του πρώην καταδίκου που ωθείται στην παρανομία και έρχεται ξανά αντιμέτωπος με τον νόμο και με σταθερή σύντροφο την πιστή γυναίκα του (Σίλβια Σίντνεϊ), ενώ, τέλος, ο «Κακός μπελάς» («L’emmerdeur», Γαλλία, 1973) του Εντουάρ Μολιναρό είναι μια κάπως «γερασμένη» μαύρη κωμωδία που φέρνει σε αντιπαράθεση έναν κακομοίρη πωλητή ρούχων (Ζακ Μπρελ) που θέλει να αυτοκτονήσει με έναν επαγγελματία δολοφόνο (Λίνο Βεντούρα) που έχει αναλάβει μια εκτέλεση στην ίδια επαρχιακή πόλη. Η ταινία αυτή έγινε γνωστή μέσω του αγγλόφωνου ριμέικ της («Τα φιλαράκια»), όπου τους παραπάνω ρόλους υποδύθηκαν ο Τζακ Λέμον και ο Γουόλτερ Ματάου.

ΓΑΛΛΙΚΟ «ΠΑΚΕΤΟ». Στο ερωτικό δράμα «Εραστές» («Amants», 2020), η έμπειρη Νικόλ Γκαρσιά περιγράφει την ιστορία ενός ανορθόδοξου έρωτα ανάμεσα σε έναν έμπορο ναρκωτικών (Πιερ Νινέ) και τη γυναίκα που λατρεύει (Στέισι Μάρτιν), την οποία θα πρέπει να εγκαταλείψει όταν ο κλοιός του νόμου γίνεται πολύ σφιχτός ωθώντας τον να αφήσει τη Γαλλία. Η τυχαία επανασύνδεσή τους στην… εξωτική Ασία (μικρός ο κόσμος, θα πείτε και θα έχετε δίκιο) θα τη βρει παντρεμένη με έναν σκοτεινό τύπο που επίσης τη λατρεύει (Μπενουά Μαζιμέλ) και έτσι ανάμεσα στους δύο άντρες που επιθυμούν διακαώς τη γυναίκα θα στηθεί ένα ενδιαφέρον παιχνίδι γάτας – ποντικού. Τίποτα το αξέχαστο, τίποτα που δεν έχει ειπωθεί ποικιλοτρόπως στο παρελθόν, αλλά κινηματογραφημένο με στυλ, ένα ερωτικό νεονουάρ με όμορφα πρόσωπα και άσχημες εκπλήξεις.

Το πορτρέτο μιας δυναμικής αλλά και απρόβλεπτης στη συμπεριφορά της γυναίκας πλάθει στους «Ερωτες της Αναΐς» («Les amours d’Anaïs», Γαλλία, 2021), την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, η σκηνοθέτρια Σαρλίν Μπουρζουά-Τακέ. Η Αναΐς Ντεμουστιέ κρατά τον κεντρικό ρόλο της συνονόματής της Αναΐς, η οποία δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της, δεν βάζει γλώσσα στο στόμα της, δεν σταματά να κινείται σαν σβούρα, συνεχώς ζητά, ακόμα και απαιτεί. Είναι μια ελεύθερη νέα γυναίκα που ή τη δέχεσαι έτσι όπως είναι ή δεν τη δέχεσαι καθόλου. Οι έρωτές της είναι αστείοι, ακραίοι, βασανιστικοί, ενίοτε εξουθενωτικοί αλλά ποτέ βαρετοί, είτε με τον μεγαλύτερό της παντρεμένο κύριο (Ντενί Πονταλιντές) είτε με τη… γυναίκα του (Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι). Η ηλεκτρισμένη ερμηνεία της Ντεμουρστιέ και η σιγουριά στη σκηνοθεσία της Μπουρζουά-Τακέ σε κρατούν σταθερά κοντά στην ταινία, έστω και αν μερικές φορές νιώθεις ότι λαχανιάζεις κι εσύ όπως η Αναΐς.

Προβάλλονται επίσης οι γαλλικές κωμωδίες «Πού πάω πάλι ο άνθρωπος» («Irréductible», 2022) του Ζερόμ Κομαντέρ, με τον ίδιο στον ρόλο του δημοσίου υπαλλήλου που ανακαλύπτει τη ζωή όταν απολύεται, και «Οδηγός για ζευγάρια» («Fantasmes», 2021) των Νταβίντ και Στεφάν Φοενκινός, όπου έξι ζευγάρια αντιμέτωπα με τις φαντασιώσεις τους προσπαθούν να εξερευνήσουν τις κρυμμένες πλευρές της ερωτικής τους ζωής (ανάμεσα στους ηθοποιούς οι Ντένις Πονταλιντές, Σουζάν Κλεμάν, Μόνικα Μπελούτσι, Καρόλ Μπουκέ).

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ. Τέλος, για τους μικρούς σε ηλικία θεατές προβάλλονται τα κινούμενα σχέδια «Minions 2: Η Ανοδος του Γκρου» (ΗΠΑ, 2022), η δεύτερη «προσωπική» ταινία των Minions, των κοντόχοντρων κίτρινων πλασμάτων των οποίων η γλώσσα πάει ροδάνι και τα οποία γνωρίσαμε από την έξοχη ταινία «Εγώ, ο απαισιότατος». Εν προκειμένω μαθαίνουμε πως τα Minions αλλά και το αφεντικό τους, ο Γκρου, μπήκαν στο παιχνίδι της κατασκοπίας όταν ο Γκρου ήταν ακόμη παιδί.