Αύγουστος

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Ή μήπως υπάρχουν; Ο τίτλος σε εκείνο το διάσημο πια άρθρο του Ουμπέρτο Εκο – από τον Σεπτέμβριο του 1990 στο περιοδικό «L’ Espresso» -, ο οποίος έγινε τσιτάτο, δεν είχε συνοψίσει πετυχημένα το επιχείρημα του γράφοντος. Το άκρως αντίθετο μάλλον, μια κι αυτός ανέλυε τις επιλογές περιεχομένου που συνηθίζουν οι δημοσιογράφοι τον δυσκολότερο ειδησεογραφικά μήνα του χρόνου – όταν, δηλαδή, οι πολιτικοί, που είναι κύριοι παραγωγοί ειδήσεων, λείπουν διακοπές. Ο κατάλογος με τα μεγάλα – ιστορικά σε ορισμένες περιπτώσεις – αυγουστιάτικα γεγονότα είναι αρκετά μακρύς για να διαψεύσει την πεποίθηση που έχει επικρατήσει χάρη σε μια λάθος φράση με χοντρά τυπογραφικά στοιχεία. Σε αυτόν μπορεί να προστεθεί και η κυβερνητική επικαιρότητα των τριών τελευταίων χρόνων. Από τη διαχείριση της ελληνοτουρκικής κρίσης που προκάλεσαν τα καλώδια του «Ορούτς Ρέις» το 2020 και την καπνιά που άφησαν οι περσινές πυρκαγιές πάνω στην εικόνα του επιτελικού κράτους μέχρι την υπόθεση των παρακολουθήσεων φέτος.

Ειδήσεις

Την υπόθεση, για να το πούμε αλλιώς, που απειλεί να λερώσει το θεσμικό προφίλ της κυβέρνησης. Αν κάτι επιβεβαιώνουν οι σκληροί επικοινωνιακά Αύγουστοι της μητσοτακικής διακυβέρνησης, πάντως, είναι πως τις εβδομάδες των μπάνιων του λαού υπάρχουν ειδήσεις, απλά αναγνώστες, τηλεθεατές κι ακροατές είτε δεν τις προσέχουν είτε αποφεύγουν την κατανάλωση πληροφορίας – όπως ακριβώς είχε παρατηρήσει ο Εκο ότι κάνει η κοινή γνώμη παντού. Γι’ αυτό, από την έμφαση που τα αντιπολιτευόμενα κόμματα δίνουν – και προτίθενται να συνεχίσουν να δίνουν – σε όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις προηγούμενες 12 ημέρες προκύπτει μια απορία: πόσο και πώς οι συγκεκριμένες εξελίξεις θα επηρεάσουν την πορεία της προεκλογικής χρονιάς που έχει ήδη ξεκινήσει. Οι κυνικότεροι στο πολιτικό σύστημα, για παράδειγμα, διατείνονται ότι ο χειμώνας του πληθωρισμού και της ενεργειακής απεξάρτησης από τη Ρωσία θα σβήσει οποιοδήποτε άλλο θέμα από τη λίστα των ειδήσεων που θα μετεξελιχθούν στα κριτήρια με βάση τα οποία θα αξιολογήσουν οι ψηφοφόροι τις πολιτικές δυνάμεις πίσω από τα παραβάν.