Είναι καιρός να σταματήσει {LF}ο πολεμικός τυχοδιωκτισμός του Πούτιν

Εξαιρετικού ενδιαφέροντος το άρθρο του Simon Tisdall της Guardian στα «ΝΕΑ» της 18ης Ιουλίου. Λιτό, μεστό, βαρυσήμαντο. Θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα αλλά και στα «ΝΕΑ» που το δημοσίευσαν. Πρόκειται στην ουσία για ένα απεγνωσμένο σήμα κινδύνου, μια ομοβροντία προκειμένου να αφυπνιστούν κοιμισμένες συνειδήσεις και ναρκωμένα αντανακλαστικά σ΄ όλες σχεδόν τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές χώρες του κόσμου. Με το άρθρο του ο συγγραφέας αποδιώχνει τη σύγχυση και τη θολούρα, αναδεικνύει ανάγλυφη την πραγματικότητα. Η βάρβαρη εισβολή και ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι ένα συνηθισμένο, ένα μεμονωμένο πολεμικό επεισόδιο ανάμεσα στα τόσα άλλα που συχνά συμβαίνουν στους ταραγμένους καιρούς μας. Είναι η έναρξη της εφαρμογής ενός ευρύτερου σχεδίου που δεν αποβλέπει μόνο στην καθυπόταξη της Ουκρανίας και στη μετατροπή της σε μια ακόμα ρωσική επαρχία. Στόχος του είναι η αναβίωση και ανασύσταση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, η υπονόμευση της συνοχής και της ενότητας των ευρωπαϊκών χωρών και η βαθμιαία μετατροπή τους σε εύκολη λεία της ρωσικής επιθετικότητας.

Πρόκειται για μια πραγματικότητα που αδυνατούν να κατανοήσουν οι ηγέτες του δημοκρατικού τόξου. Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι τόσο η ρωσική όσο και η κινεζική νομενκλατούρα δεν μπορούν να επιβιώσουν σε συνθήκες ειρηνικής συνύπαρξης και ειρηνικού ανταγωνισμού με τον δυτικό κόσμο διότι, όπως απέδειξε και η έκβαση του ψυχρού πολέμου, η ήττα τους είναι αναπόφευκτη. Γι΄ αυτό και η ακατανίκητη ροπή τους προς τον πολεμικό τυχοδιωκτισμό. Κραδαίνοντας το πυρηνικό τους οπλοστάσιο πιστεύουν ότι μπορούν να απειλούν και να εκβιάζουν τον αντίπαλο, μπορούν να παρατείνουν την ύπαρξή τους. Εως πότε; Εως την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, την οποία θεωρούν επικείμενη και αναπόφευκτη, οπότε και θα ανοίξει ο δρόμος για την επιβολή της παγκόσμιας ηγεμονίας τους.

Πώς αντιμετωπίζεται αυτός ο πολεμικός τυχοδιωκτισμός, θρασύτατη και προκλητικότατη έκφραση του οποίου είναι η εισβολή στην Ουκρανία;

Ο Tisdall θεωρεί, και πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου, ότι η χλιαρή και ψοφοδεής αντιμετώπιση το μόνο που κάνει είναι να ενθαρρύνει τον εισβολέα. Ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος είναι η αποφασιστική και δυναμική απάντηση. Και ο κίνδυνος πυρηνικού ολέθρου;

Εάν o κίνδυνος πυρηνικού ολέθρου είναι υπαρκτός και πρέπει κάθε φορά να είναι το αποκλειστικό κριτήριο που θα καθορίζει τη στάση μας απέναντι στον πολεμικό τυχοδιωκτισμό του Πούτιν και των ομοίων του, με ποιο κουράγιο τότε θα προστατεύσει το ΝΑΤΟ τα μέλη του από τυχόν ρωσική επίθεση; Δεν είναι προφανές ότι υπάρχουν «κόκκινες γραμμές»; Και αφού οι κόκκινες αυτές γραμμές προστατεύουν τα μέλη του ΝΑΤΟ, γιατί δεν προστατεύουν και έναν αδελφό ευρωπαϊκό λαό που αυτή τη στιγμή σπαράζει στα νύχια μιας λυσσασμένης αρκούδας;

Η απάντηση είναι ότι αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχουν στις δυτικές χώρες κοντόθωροι ηγέτες που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους, πέρα από το στενό εθνικό τους συμφέρον. Που δρουν υπό την επήρεια ενός παραλυτικού φόβου που πέτυχε να ενσπείρει στο δυτικό στρατόπεδο ο Πούτιν κραδαίνοντας το πυρηνικό του οπλοστάσιο. Και είναι ακριβώς ο φόβος του πυρηνικού ολέθρου που επέτρεψε στον Πούτιν να μετατρέψει ολόκληρη την Ουκρανία σε ένα απέραντο Κολοσσαίο. Οπου μπορούν οι πάντες, θέλοντας και μη, να παρακολουθούν σε «ζωντανή μετάδοση» τα όσα φρικτά και αποτρόπαια διαπράττουν οι υπάνθρωποι του Πούτιν. Να ιδούν τα εκατομμύρια τους πρόσφυγες, τις γυναίκες με τα μωρά στην αγκαλιά, τα ερείπια από τα βομβαρδισμένα κτίρια, τους ομαδικούς τάφους. Να ιδούν τον βαριόμοιρο ουκρανό πατέρα που, αλλοπαρμένος και συντετριμμένος, κάθεται γονατιστός στη μέση του δρόμου, πλάι στο άψυχο κορμάκι του δολοφονημένου από τις βόμβες του Πούτιν παιδιού του, κρατώντας του τρυφερά το χέρι.

Kαι μόνο η εικόνα αυτή έπρεπε να σημάνει παγκόσμιο συναγερμό.

Να ξεσηκώσει ένα γιγάντιο κύμα οργής και αποτροπιασμού, να σαρώσει και να εξαφανίσει από προσώπου γης τον Πούτιν και το συνάφι του. Δεν έγινε τίποτα. Και αιτία ο φόβος, ο παραλυτικός φόβος που εξαπέλυσε ο Πούτιν ως ραδιενεργό νέφος σε όλα τα πέρατα της γης. Και αυτός ακριβώς ο φόβος εξηγεί γιατί οι ηγέτες του δυτικού κόσμου δεν τολμούν. Γιατί ο Μακρόν, ο ηγέτης της Γαλλίας, μιας μεγάλης και ιστορικής χώρας που και μόνο με το όνομά της εμπνέει και συνεγείρει, κάθεται με τις ώρες και συνομιλεί με τον Πούτιν, πιστεύοντας αφελώς πως μπορεί με λογικά επιχειρήματα να τον πείσει να επιστρέψει στον δρόμο της λογικής! Καθιστώντας έτσι ισότιμο και αξιόπιστο συνομιλητή έναν δικτατορίσκο της κακιάς ώρας που ο Μπάιντεν αποκάλεσε, χωρίς περιστροφές, στυγνό δολοφόνο!

Είναι καιρός να αποδιώξουμε αυτόν τον φόβο, είναι καιρός η πολιτισμένη ανθρωπότητα να ορθώσει το ανάστημά της, να σταματήσει το δολοφονικό όργιο του Πούτιν. Αυτή η μοιρολατρική και περίφοβη στάση δεν ταιριάζει σε ελεύθερους και γενναιόφρονες πολίτες, πολίτες που καθοδηγούνται στη ζωή τους από αξίες και ιδανικά. Μπορεί ο Πούτιν να εμφανίζεται ατρόμητος και αποφασισμένος, επειδή όμως γνωρίζει ότι δεν διαθέτει το μονοπώλιο των πυρηνικών όπλων και επειδή γνωρίζει επίσης ότι σε έναν πυρηνικό όλεθρο δεν πρόκειται αυτός και οι συν αυτώ να γλιτώσουν, δεν πρόκειται ποτέ να εξαπολύσει πυρηνικό πόλεμο. Δεν πρόκειται για δική μου αυθαίρετη εκτίμηση, για το θέμα αυτό έχει προ πολλού αποφανθεί τελεσίδικα η Ιστορία.

Οταν τον Οκτώβρη του 1962 οι σοβιετικοί έστειλαν τα καράβια τους να εγκαταστήσουν πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές στο έδαφος της Κούβας, ο πρόεδρος Κένεντι δεν υπέκυψε στον φόβο του πυρηνικού ολέθρου. Κήρυξε τον ναυτικό αποκλεισμό της Κούβας και απείλησε ότι θα βουλιάξει όποιο καράβι παραβιάσει την κόκκινη γραμμή που όρισε. Τα καράβια που πλησίαζαν τις κουβανικές ακτές έκαναν στροφή 180 μοιρών και γύρισαν στις βάσεις τους. Οι σοβιετικοί ηγέτες, παρά τις μεγαλοστομίες και τους λεονταρισμούς, κατάπιαν την προσβολή και έκατσαν ήσυχοι στ΄ αβγά τους. Δεν ήθελαν να αυτοκτονήσουν, όπως ακριβώς δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση να αυτοκτονήσουν ο Πούτιν και η παρέα του. Η αποφασιστική και δυναμική αντιμετώπιση είναι η μόνη απάντηση στον Πούτιν και τις ορδές του.

Ο Τάκης Λαζαρίδης είναι συγγραφέας. Μέλος της εθνικής αντίστασης κατά των Γερμανών, συνελήφθη το 1951 ως μέλος παράνομου δικτύου του ΚΚΕ και καταδικάστηκε σε θάνατο, έμεινε στη φυλακή στο ίδιο κελί με τον Μπελογιάννη αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Το 1989, με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, δημοσίευσε το βιβλίο του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»