ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

Οι φωτογραφίες της παραλίας είναι μια σειρά από φωτογραφίες που αν και τραβήχτηκαν πριν από 40 χρόνια παραμένουν επίκαιρες, αφού συνδυάζουν την επιπόλαια νεανικότητα και τη διαχρονικότητα της φύσης. Σε τυχαίες ομάδες, τα πρόσωπα του Παπατζόρτζ ασυνείδητα συνθέτουν τον εαυτό τους σε διακριτά ταμπλό. Ενας νεαρός άνδρας, μαυρισμένος και περιποιημένος, υψώνεται πάνω από το έδαφος σαν άγαλμα. Ενα κορίτσι με ένα λουλούδι στα μαλλιά της βουρτσίζει τρυφερά τα μαλλιά του φίλου της. Μια ομάδα νεαρών σέρφερ στον δρόμο τους προς τα κύματα οργανώνονται σαν τις πάπιες που κατευθύνονται σε μια λίμνη. Το μοναδικό βλέμμα του μέσα από αυτές τις φωτεινές ασπρόμαυρες εκτυπώσεις μεταφέρει τον θεατή στις πιο ηλιόλουστες στιγμές.

Από τους πρώτους συμμετέχοντες στη θεμελιώδη αμερικανική σχολή φωτογραφίας δρόμου που ασκήθηκε από τους συγχρόνους και φίλους του Ρόμπερτ Φρανκ, Γκάρι Γουινόγκραντ, Τζόελ Μεγιέροβιτς, η διαδρομή του Παπατζόρτζ στη φωτογραφία τον οδήγησε από τους δρόμους της Νέας Υόρκης στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο φιλμ, τις μικρές στις μεσαίου μεγέθους φωτογραφικές μηχανές.

Το σύνολο του έργου του είναι μία διαρκής περιγραφή της αυξανόμενης ευκρίνειας και φωτεινότητας που εκπέμπουν οι εικόνες του. Κεντρικό σε αυτό το έργο (αν όχι όλη η ζωή του) είναι το ερώτημα τι κάνει μια φωτογραφία εξαιρετική, παρόλο που δεν χρησιμοποιεί τίποτα περισσότερο από την άμεση παρατήρηση του κοινού, φυσικού μας κόσμου στις προσπάθειές του να εντοπίσει στο φιλμ μια αποκαλυπτική ή υπερβατική στιγμή.

Στην Ακρόπολη. Το καλοκαίρι του 1983 ο Τοντ Παπατζόρτζ, διευθυντής του τμήματος φωτογραφίας του Πανεπιστημίου του Γέιλ από το 1979, επισκέπτεται την Αθήνα για επαγγελματικούς λόγους. Επιδραστική φυσιογνωμία στην ιστορία της φωτογραφίας του β’ μισού του 20ου αιώνα, ο αμερικανός φωτογράφος Τοντ Παπατζόρτζ (οι παππούδες του κατάγονταν από την Πελοπόννησο), ακολουθούσε μία σχεδόν ασκητική διαδικασία φεύγοντας νωρίς κάθε πρωί από το ξενοδοχείο «Ζαφόλια» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ανεβαίνοντας στον βράχο της Ακρόπολης, φωτογραφίζοντας τους τουρίστες και τα αρχαία μάρμαρα κάτω από το δυνατό φως του καλοκαιριού.

Οι φωτογραφίες του στην Ακρόπολη είναι ποιητικές επιδείξεις αυτής της φωτογραφικής ανάκρισης, που πλέκει το αρχαίο και το σύγχρονο, το μνημείο με τον τουρίστα ώστε να αποκτούν κοινό νόημα. Εκεί φωτογραφίζει την ιδιάζουσα κατάσταση στην οποία μπαίνει ο τουρίστας σε έναν τόπο, μεταξύ εξάντλησης και θαυμασμού, ηδονής και αυτοπροβολής.

Σύμφωνα με τα δικά του λόγια στον πρόλογο του λευκώματός του: «Ηθελα να συλλάβω το υψηλό, λευκό φως της Ακρόπολης καθώς και τη λαμπρότητα των μνημείων της. Δεδομένου ότι βρισκόμαστε στο απώτερο άκρο της τονικής κλίμακας, οι στάσεις και οι χειρονομίες διαφοροποιούνται πολύ ξεκάθαρα».

Αυτές τις εικόνες θα τις συνδέσει με τα νεανικά σώματα στις παραλίες που λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο. Οπως ο ίδιος σημειώνει αναγνωρίζει μία συμπύκνωση ομορφιάς και ανταγωνισμού στον χώρο. «Οι τουρίστες – είναι πολύ απλά ντυμένοι και νέοι, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά τους απέναντι στο μνημείο».