«“Spider-Man” σημαίνει μεγάλη ευθύνη»

Oταν στη δεκαετία του 1990 αποφασίστηκε ότι ο σκηνοθέτης Σαμ Ράιμι επρόκειτο να αντικαταστήσει τον Τζέιμς Κάμερον στη σκηνοθεσία της πρώτης κινηματογραφικής ταινίας «Spider-Μan» με την προοπτική μιας τριλογίας, ο αρχικός ενθουσιασμός του πρώτου σύντομα αντικαταστάθηκε από τεράστιο άγχος. Εχοντας ήδη στο ενεργητικό του το «Darkman», ο Ράιμι ήξερε φυσικά τι σημαίνει κόμικ αισθητική στον κινηματογράφο. Καθότι όμως ο Spider-Man υπήρξε ο αγαπημένος ήρωας των παιδικών χρόνων του, οι ευθύνες που ένιωθε απέναντί του ήταν περισσότερες. «Ο Spider-Man είναι ένας ήρωας που δεν παίζεις μαζί του μήπως και τον χαλάσεις», θα μας έλεγε ο Ράιμι στο Λος Αντζελες τον Μάρτιο του 2002, όταν η πρώτη ταινία είχε πια υλοποιηθεί και ετοιμαζόταν να διανεμηθεί στις αίθουσες. «Πρέπει να τον χειριστείς με ειλικρινές ενδιαφέρον και αγάπη».

Συνεπώς, εκ των πραγμάτων ο Ράιμι ήταν αναγκασμένος να χαμηλώσει αρκετά τους βίαιους τόνους των προηγούμενων ταινιών του, όπως το «Darkman» αλλά και η cult ταινία τρόμου «Evil dead», χάρη στην οποία έγινε ο ίδιος όνομα. «Ανεξαρτήτως από το τελικό αποτέλεσμα, ένιωθα ότι κουβαλούσα στους ώμους μου μια τεράστια ευθύνη. Ηξερα ότι το μοντέλο του κινηματογραφικού ήρωα που επρόκειτο να φτιάξω όφειλε να είναι το πρέπoν ώστε όλα τα παιδιά που θα έβλεπαν την ταινία να το ακολουθήσουν λέγοντας “θέλω να γίνω σαν κι αυτόν”. Ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρω ήταν να ακολουθήσω την ανθρώπινη πλευρά του ήρωα».

Οπαδοί. Μόνο που η ανθρώπινη πλευρά του Spider-Man δεν ήταν απολύτως στη δικαιοδοσία του σκηνοθέτη. Γιατί, όπως αργότερα απεδείχθη, η μεγαλύτερη ευθύνη που ο Ράιμι είχε ήταν απέναντι στους εκατομμύρια φαν του Αραχνανθρώπου.

«Μου ήταν αδύνατον να πιστέψω ότι ο Spider-Man είχε τόσο μεγάλο κύμα οπαδών», είπε. Σε καθημερινή βάση ο σκηνοθέτης βομβαρδιζόταν από πληθώρα διαφορετικών απόψεων για το τι έπρεπε να κάνει και τι όχι. Ατελείωτα e-mail. Γράμματα στη SONY. Ακόμα και απειλητικά τηλεφωνήματα. «Μέχρι και κατασκόπους είχαν βάλει στα γυρίσματα. Το πρωί εξέφραζα, κεκλεισμένων των θυρών, μια ιδέα που είχα στο μυαλό μου, το ίδιο βράδυ διάβαζα στο Διαδίκτυο αναλύσεις επί αναλύσεων για αυτήν την απόφαση. Η αλληλοϋποστήριξη των φαν ήταν ανυπόφορη!». Μάλιστα, η αντίρρηση της πλειοψηφίας αφορούσε την επιλογή του Τόμπι Μαγκουάιρ για τον ρόλο του Πάρκερ (Spider-Man).

«Ενιωθα ότι κρατούσα τον δαυλό με την Ολυμπιακή Φλόγα και ότι έπρεπε να τη μεταφέρω από το ένα σημείο στο άλλο, χωρίς να κάνω τίποτα το περίεργο μαζί της. Ετσι όμως δεν μπορείς να δουλέψεις, όχι δημιουργικά τουλάχιστον. Οταν έφτασα στο απροχώρητο, αποφάσισα να κλείσω το Ιντερνετ και να μην ασχοληθώ άλλο με τους φαν. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τους δώσω αυτό που θέλουν αλλά όχι αυτό που περιμένουν».

Aν και έμπειρος σκηνοθέτης, πριν από το πρώτο «Spider-Man» ο Ράιμι δεν είχε ποτέ στη ζωή του βρεθεί αναμεμειγμένος με μια τόσο κολοσσιαία εισπρακτική επιτυχία. «Κατά κάποιο τρόπο χρειάστηκε να πιέσω τον εαυτό μου ώστε να πιστέψει ότι η επιτυχία μιας ταινίας δεν κρίνεται μόνον από τα εισιτήριά της», θα μου έλεγε στη δεύτερη συνάντησή μας, και πάλι στο Λος Αντζελες, με αφορμή το «Spider-Man 2». «Αν ήμουν της αντίθετης γνώμης, θα ένιωθα πραγματικά μίζερος και αποτυχημένος. Ισως γι’ αυτόν τον λόγο, όταν η εισπρακτική επιτυχία του πρώτου “Spider-Man” άρχισε να αποκτά διαστάσεις φαινομένου, μπερδεύτηκα. Νομίζω ότι δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ την επιτυχία. Γιατί, ανεξαρτήτως του τι πιστεύω εγώ, το Χόλιγουντ κρίνει την αξία μιας ταινίας από το box office. Από τις εισπράξεις της».

Μπίζνες. Βεβαίως, ο Σαμ Ράιμι γνώριζε (και γνωρίζει) πολύ καλά το παιχνίδι του Χόλιγουντ. Οταν έλεγε τα παραπάνω, ήξερε ότι πανάκριβες ταινίες όπως το «Spider-Man» είναι πάνω απ’ όλα μπίζνες. Ηξερε επίσης ότι αν το πρώτο «Spider-Man» δεν είχε κάνει τα τρελά εισιτήρια που έκανε (για ένα μεγάλο διάστημα κατείχε το ρεκόρ «ανοίγματος» Παρασκευοσαββατοκύριακου με 114 εκατομμύρια δολάρια), ο ίδιος δεν θα είχε την ευκαιρία να συνεχίσει με τη δεύτερη ταινία και την τρίτη ταινία της τριλογίας του.

«Από εκεί και πέρα, αν ένας καλλιτέχνης θέλει να νιώσει εντάξει με τον εαυτό του και όχι σαν ένα ακόμη πιόνι μέσα στο τεράστιο σύστημα που μπορεί να τον καταβροχθίσει, θα πρέπει να βρει τρόπους ώστε να περάσει την προσωπικότητά του στην ταινία. Αυτό που ανακάλυψα σκηνοθετώντας τις ταινίες “Spider-Man” είναι ότι για να πεις την προσωπική ιστορία σου δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις μέσα από μια μικρή, “φθηνή” ταινία. Ειλικρινά, με τις δύο ταινίες “Spider-Man” ένιωσα ότι έλεγα την προσωπική ιστορία μου. Αν στην τρίτη ταινία νιώσω ότι η δουλειά μου γίνεται απλώς διεκπεραιωτική, θα την εγκαταλείψω».

Οπως και έγινε.