Η στρατηγική του ανθρώπου- αράχνη

Στις συναρπαστικές και ιδιαίτερα προσφιλείς στο κινηματογραφόφιλο κοινό περιπέτειες με τους υπερήρωες της Marvel Comics, σεβαστή θέση κατέχει ο «Ανθρωπος-Αράχνη», ο Spider-Man, ο οποίος, ωστόσο, μέχρι το 2002, όταν ο Σαμ Ράιμι παρουσίασε την πρώτη ταινία μιας τριλογίας του (δείτε συνέντευξη), δεν είχε καταφέρει ποτέ να… σκαρφαλώσει με επιτυχία και στην κινηματογραφική οθόνη.

Με εξαίρεση την τηλεόραση που είχε ήδη φιλοξενήσει τον Spider-Man, σε σειρές και τηλεταινίες, το σινεμά για διάφορους λόγους, σημαντικότερος εκ των οποίων ήταν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του πρώτου, δεν ασχολούνταν μαζί του. Αμέτρητες είναι οι σειρές κινουμένων σχεδίων που καταπιάστηκαν με τα κατορθώματα του μεταλλαγμένου υπερήρωα, όχι μόνο στην Αμερική, αλλά και σε άλλες χώρες. Τελικά ο Νίκολας Χάμοντ θα είναι ο πρώτος ηθοποιός που υποδύθηκε τον Πίτερ Πάρκερ στη σειρά «Σπάιντερμαν, ο άνθρωπος-αράχνη».

Από το 1977 ως το 1979, η σειρά αυτή παίχθηκε με επιτυχία, αν και ένας από τους ανθρώπους που δεν είχαν μείνει ικανοποιημένοι μαζί της ήταν ο Σταν Λι, ο συνδημιουργός του Spider-Man αναφέροντας σε συνεντεύξεις του ότι τη θεωρούσε «πολύ νεανική» και ότι ο χαρακτήρας του Spider-Man αντιμετωπιζόταν ως «ψεύτικα χάρτινος».

Πράγματι, αν τη δούμε σήμερα, η παλαιομοδίτικη εικόνα της μπορεί να προκαλέσει γέλια, όμως στην εποχή της, όταν τα οπτικοακουστικά εφέ δεν είχαν την εξέλιξη που πλέον έχουν, αντιλαμβανόμαστε ότι για τα μέτρα της εποχής της, τεχνολογικά τουλάχιστον, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει. Μάλιστα, ο πιλότος της σειράς αυτής βρήκε και κινηματογραφική διανομή σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της δικής μας.

Το ίδιο συνέβη με την πρώτη συνέχεια του «Ο Ανθρωπος-Αράχνη ξαναχτυπά» (1978) καθώς και τη δεύτερη «Ο Ανθρωπος-Αράχνη Νο 3: Η πρόκληση του δράκου» (1979). Και σαν να μην έφτανε η αμερικανική εκδοχή, η Ιαπωνία ακολούθησε το μοντέλο της σειράς και παρήγαγε τη δική της τηλεοπτική σειρά, «Supaidâman» (1978-1979), στην οποία ένας ατρόμητος μοτοσικλετιστής (Σίντζι Tόντο) πολεμά τις κακές δυνάμεις του καθηγητή Monster (Μιτσούο Αντο) ως υπερήρωας Spider-Man.

Στην αυγή του νέου μιλένιουμ όμως, όλα έδειχναν πια ότι ο Spider-Μan, επιτέλους, θα μπορούσε να προσκαλέσει τους φαν του και στις αίθουσες. Οι δικαστικές διαμάχες για τα δικαιώματα του ήρωα ανάμεσα στη Marvel Enterprises και τη Sony Pictures Entertainment είχαν φτάσει στο τέλος τους και οι δύο εταιρείες κατέληξαν σε εκτός δικαστηρίων κοινή συμφωνία, στην οποία εμπεριεχόταν ο όρος της προκαταβολής 10 εκατομμυρίων δολαρίων από τη Sony στη Marvel, ώστε να αρχίσει και ουσιαστικά πλέον η ταινία.

Αρχικώς ο Σαμ Ράιμι δεν ήταν η πιθανότερη επιλογή σκηνοθέτη του κινηματογραφικού Spider-Μan. Ηταν ο Τζέιμς Κάμερον, ο δημιουργός της ιστορικής ταινίας «Τιτανικός», ο οποίος επί σειρά ετών έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ένα κινηματογραφικό σχέδιο με ήρωα τον Spider-Man. Ο ίδιος άλλωστε έχει γράψει ένα πρότυπο ιστορίας, η σεναριακή διασκευή είχε ανατεθεί στον Ντέιβιντ Κεπ, σεναριογράφο του «Τζουράσικ Παρκ» και της συνέχειάς του.

Πρωταγωνιστές. Το «καυτότερο» τότε ερώτημα όμως ήταν ποιος ηθοποιός θα αναλάμβανε τον ρόλο του επιστήμονα Πίτερ Πάρκερ. Είχαν ήδη ακουστεί τα ονόματα των Λεονάρντο ντι Κάπριο, Μπεν Αφλεκ, Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ, Κρίστοφερ Μπαρνς, Μπρους Κάμπελ, όπως και του Τζιμ Κάρεϊ. Ομως τελικά ο κλήρος έπεσε στον Τόμπι Μαγκουάιρ, που αν και δεν ήταν ακριβώς το πρόσωπο που φαντάζονταν οι περισσότεροι για μια τόσο φιλόδοξη μεταφορά, ταίριαζε πολύ με τον χαρακτήρα.

Η τριλογία Ράιμι – Μαγκουάιρ άρχισε το 2002 με το «Spider-Μan», συνεχίστηκε το 2004 με το «Spider-Μan 2» και ολοκληρώθηκε το 2007 με το «Spider-Μan 3» – αυτονόητο ότι όλες έσπασαν ταμεία. Ακολούθησε σιωπή πέντε χρόνων, οπότε ο Μαρκ Γουέμπ πήρε τα «σκήπτρα» για τη σκηνοθεσία μιας νέας εκδοχής του ήρωα, του οποίου τη στολή επρόκειτο να φορέσει ο βρετανικής καταγωγής ηθοποιός Αντριου Γκάρφιλντ.

Ενα νέο ξεκίνημα για τον κινηματογραφικό «Spider-Μan» έδειχνε κίνηση φυσιολογική, αφού στο μεγαλύτερο (και καλύτερο) μέρος της, η τέταρτη ταινία της κινηματογραφικής σειράς (και πρώτη του νέου κύκλου) γυρίστηκε σε σύστημα τριών διαστάσεων (3D) και περιγράφει την ιστορία ενός μοναχικού νέου, που τον πειράζουν στο σχολείο, που προσπαθεί να κατακτήσει το κορίτσι με το οποίο νιώθει ερωτευμένος (Εμα Στόουν) και που διεκδικεί τη γνώση για την επίλυση του μυστηρίου του θανάτου των γονιών του. Νιώθεις ότι τελικά το τσίμπημα της αράχνης που προσθέτει στον Πίτερ Πάρκερ υπερφυσικές ικανότητες είναι απλώς ένα παρακλάδι σε μια πολύ «μεγαλύτερη» ιστορία, ένα εργαλείο που βοηθά τον νεαρό Πίτερ να κάνει μεγαλύτερα βήματα στη ζωή και να αποκτήσει αυτό που πραγματικά θέλει.

Ο ψηλόλιγνος Αντριου Γκάρφιλντ θα φορούσε τη στολή του Spider-Man για δεύτερη φορά το 2014 και εν συνεχεία θα παρέδιδε τη σκυτάλη στον… βραχύσωμο Τομ Χόλαντ που έχει υποδυθεί ως τώρα τον ήρωα στην τριλογία του Τζον Γουότς «Spider-Man: Η επιστροφή στον τόπο του» (2017), «Spider-Man: Μακριά από τον τόπο του» (2019) και το περσινό «Spider-Man: No Way Home», καθώς επίσης σε όλες τις κινηματογραφικές περιπέτειες των «Εκδικητών» (Avengers), στις οποίες o Spider-Man εμφανίζεται ως μέλος ομάδας υπερηρώων. Ενδιαμέσως προέκυψε και ένα ενδιαφέρον κινούμενο σχέδιο, το «Spider-Man: Μέσα στο αραχνο-σύμπαν» (Spider-Man: Into the Spider-Verse, ΗΠΑ. 2018), στο οποίο ο Ανθρωπος-Αράχνη είναι μισός Πορτορικανός και μισός Αφροαμερικανός, καθώς το «μήνυμα» της ταινίας μέσα στη μόδα της παγκοσμιοποίησης είναι «Spider-Man είμαστε όλοι μας!».

Πάντως, στο «Spider-Man: No Way Home», είδαμε ότι τα σαΐνια που έχουν αναλάβει την προστασία και ανανέωση του Spider-Μan, με στόχο να διατηρούν πάση θυσία τον ήρωα φρέσκο, κατέφυγαν σε ένα «μαγικό κόλπο» που, αν κρίνει κανείς από τη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της ταινίας, απέφερε καρπούς. Στο «Spider-Man: No Way Home» εμφανίζονται (σε παράλληλα σύμπαντα) και οι… τρεις ηθοποιοί που υποδύθηκαν του υπερήρωα από το 2002 ως τις μέρες μας. Μαγκουάιρ, Γκάρφιλντ και Χόλαντ στη συσκευασία μιας ταινίας λοιπόν, μια ιδέα που μπορεί να προκαλέσει σύγχυση σε όσους δεν είναι και τόσο μυημένοι στον κόσμο του Spider-Man, αλλά ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς; Οι ταινίες της Marvel ενδιαφέρονται κυρίως για το κοινό τους. Τους φτάνει και τους περισσεύει.