Το «αν» και ο «Μονόκερος»

Πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που η αντίστροφη μέτρηση για μια μεγάλη διοργάνωση της εθνικής ομάδας μπάσκετ συνοδευόταν από τόσο μεγάλη προσδοκία. Και ακόμη περισσότερα από την εποχή που η «επίσημη αγαπημένη» έβαζε τελικά το όνομά της στη λίστα μεταλλίων: το μακρινό 2009 στο Eurobasket της Πολωνίας. Με Γιόνας Καζλάουσκας ομοσπονδιακό προπονητή. Βασίλη Σπανούλη πρώτο βιολί. Και Νικ Καλάθη με ξανθό μαλλί!

Εφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου 13 χρόνια μετά; Υπομονή ως τον Σεπτέμβρη. Το σίγουρο είναι πως οι συνθήκες φαντάζουν σχεδόν ιδανικές. Από τη μια η παρουσία του Δημήτρη Ιτούδη στον πάγκο που αυτομάτως εγγυάται καθώς ο έλληνας τεχνικός δικαίως λογίζεται και υπολογίζεται ως ένας από τους κορυφαίους σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από την άλλη ο έμπειρος αφρός Euroleague (Σλούκας, Καλάθης, Παπανικολάου, Παπαπέτρου, Παπαγιάννης) και η επιστράτευση του Τάιλερ Ντόρσεϊ που μοιάζει να συμβαίνει την κατάλληλη στιγμή.

Και φυσικά ανάμεσά τους το «θαύμα της φύσης» Γιάννης Αντετοκούνμπο και η… φαμίλια του (Θανάσης, Κώστας, ακόμη και ο μικρός Αλεξ έστω για την εμπειρία των προπονήσεων). Ο Γιάννης που αν κάτι λείπει από την προσωπική του συλλογή, είναι μια πραγματική διάκριση με το εθνόσημο. Διότι, κατά τα άλλα, ήδη πρόλαβε να πάρει τα πάντα έχοντας από καιρού καταθέσει υποψηφιότητα για τον σημαντικότερο μη Αμερικανό στην ιστορία του ΝΒΑ.

Ποιο είναι το κλειδί της επιτυχίας και αυτό που θα κυριαρχήσει ως «ζητούμενο» στην προετοιμασία που ξεκινά από την επόμενη εβδομάδα; Ο τρόπος με τον οποίο ο Δημήτρης Ιτούδης θα μπορέσει να φτιάξει γύρω από τον Γιάννη ένα σύνολο που θα επιτρέψει στον καλύτερο παίκτη του κόσμου να νιώσει άνετα σε συνθήκες ευρωπαϊκού μπάσκετ. Διότι μπορεί στο ΝΒΑ και άμυνες ζώνης πλέον να «υπάρχουν», μπορεί και ο άσος των Μπακς να έχει αντιμετωπίσει όλα τα πιθανά και απίθανα από προπονητές που προσπαθούν απεγνωσμένα να τον σταματήσουν. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ όμως έχει σταθερά διαφορετικές νόρμες που δεν είναι εύκολο να του ταιριάξουν.

Τι μας λείπει, έχοντας μαζί μας τον «Μονόκερο»; Το ασφαλές σουτ που θα ανοίξει το γήπεδο και τ διαδρομή του Γιάννη ως το αντίπαλο καλάθι. Αν βεβαίως ο Ντόρσεϊ και ο Σλούκας μιμηθούν τη συνεργασία τους στον Ολυμπιακό (σχεδόν 40% είχαν οι δύο τους στα ματς της Euroleague) και φυσικά αν κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός σε αυτή τη συζήτηση και ο – ανανεωμένος ψυχολογικά από τη μεταγραφή του στην Παρτιζάν –  Ιωάννης Παπαπέτρου; Τότε ίσως να το συζητήσουμε σε διαφορετική βάση. Για αυτό το «αν» έχει μεγάλη σημασία ο Αύγουστος και η διαδρομή ως το Eurobasket. Και αυτό το «αν» μπορεί να κάνει και τη διαφορά…