Στα σύνορα της φαντασίας

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία Πρόεδρος μίας Δημοκρατίας. Που πριν γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, δηλαδή του ανώτατου δικαστικού οργάνου της χώρας. Στην επίσημη γιορτή της Δημοκρατίας η Πρόεδρος έβγαλε λόγο. Και μίλησε περί λαϊκισμού και δικαιοσύνης. Είπε ότι ο λαϊκισμός αμφισβητεί ανοιχτά τις βασικές αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας και υπονομεύει τη διάκριση των εξουσιών και την ισορροπία του πολιτεύματος. Βασικά δεν το είπε η Πρόεδρος. Το έχει πει προ πολλού η Ιστορία. Η Πρόεδρος απλώς πρόσθεσε ότι τα θεσμικά αντίβαρα είναι θεμέλια του Κράτους Δικαίου και δεν υποτάσσονται στις πλειοψηφίες και τους εφήμερους συσχετισμούς. (Διότι αν δεν ήταν έτσι – κι αυτό το λέω εγώ – οι «Μπλεκ» που μπούκαραν πριν από ενάμιση χρόνο στο Καπιτώλιο θα διοικούσαν τώρα τις ΗΠΑ.) Και ότι η δικαιοσύνη δεν απονέμεται με βάση το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αλλά με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους. Εντάξει, αν δεν μιλήσει η, έστω και τέως, ανώτατη δικαστικός λειτουργός της χώρας περί απονομής δικαιοσύνης, ποιος θα μιλήσει;

Αντε καλέ, αυτές είναι αστικές εμμονές. Αλλοι δικαιούνται να μιλήσουν για το πώς πρέπει να απονέμεται η δικαιοσύνη. Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σουλατσαδόροι του Διαδικτύου, επαγγελματίες οργισμένοι, επαγγελματίες τιμητές των πάντων, επαγγελματίες τρολ, κομματικοί κομήτες, ηλεκτρολόγοι, οξυγονοκολλητές και ταριχευτές ερπετών. Διότι μια φορά και έναν καιρό ήταν μία Δημοκρατία όπου όλοι μιλούσαν για όλα. Και κανείς, μα κανείς δεν… αμφισβητούσε τον εαυτό του.

Θα μπορούσε να είναι δυστοπικό παραμύθι αλλά πρόκειται για μια ζοφερή πραγματικότητα. Πολλά σύννεφα πάνω από τη χώρα όπου πρέπει να αποδειχθεί και να τεκμηριωθεί το αυτονόητο. Οτι ο (καλός) δικαστής ξέρει πώς θα δικάσει, ο (καλός) γιατρός πώς θα κάνει μια εγχείρηση και ο (καλός) ηθοποιός πώς θα αποδώσει έναν ρόλο. Τα αυτονόητα όμως καταρρέουν όσο καλπάζει ο λαϊκισμός – απ’ όπου κι αν προέρχεται. Ασχετόπουλοι και ασχετοπούλες κουνάνε από χθες το δάχτυλο στην Κατερίνα Σακελλαροπούλου για την αναφορά της στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και ο πρόεδρος του ΣΕΗ, ο Σπύρος Μπιμπίλας, είναι very χολοσκασμένος με την Πρόεδρο που πέρυσι έδινε συγχαρητήρια στα «κορίτσια» που βγήκαν μπροστά στο metoo και τώρα λέει αυτά που λέει και απαξιώνει το κοινό περί δικαίου αίσθημα και δεν πιστεύει στην αρχή της πλειοψηφίας. Αυτή η τόσο «στον αέρα» συλλογιστική που συνδυάζει ασυνδύαστα περιπτωσιολογώντας λέγεται και άλμα λογικής. Ή κατ’ εφαπτομένη λόγος. Ή «αλλού πονάει η γριά κι αλλού την τρίβει ο γέρος».

Προφανώς έτσι φαντασιώνονται κάποιοι ότι λειτουργεί η δημοκρατία. Χωρίς δικαστικούς ή νομοθετικούς θεσμούς. Μαζεύονται σε μια πλατεία και αποφασίζουν διά βοής. Ναι μωρέ. Και έτσι να γίνει για τους γάμους των ομοφυλοφίλων. Και για τις αμβλώσεις. Και για την υποδοχή των προσφύγων. Και για την επαναφορά της θανατικής ποινής. Και όποια άποψη παράγει το μεγαλύτερο βουητό, αυτή θα επικρατήσει. Μόνο που αυτό δεν λέγεται δημοκρατία. Λέγεται το αβγό του φιδιού.

ΥΓ.: Μήπως εκεί στη Γραμματεία της Προεδρίας θα έπρεπε να το ξανασκεφτούν; Και πριν η Πρόεδρος εκφωνήσει έναν λόγο να τον στέλνουν στο ΣΕΗ και τον κ. Μπιμπίλα να τον εγκρίνει; Για να λειτουργήσει καλύτερα η δημοκρατία το λέω.

Πίσω ολοταχώς

Συνέβη και αυτό. Στον αγώνα Μπαρτσελόνα – Ρεάλ. Εκραξαν τον Πικέ από εξέδρας επειδή απάτησε τη Σακίρα. Καλά, μισές δουλειές κάνουν οι Ισπανοί. Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν, δεν έμαθαν. Θα μπορούσαν να έχουν πανό που να γράφει «Μοιχός είναι». Και στις γιγαντοοθόνες του γηπέδου να προβάλλονται σκηνές από τη «Βίλλα των οργίων» με τον Κωνσταντάρα τυλιγμένο με σεντόνι.

Αυτός ο επιθετικός συντηρητισμός ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν ήταν τόσο επικίνδυνος. Ούτε καν το μακρινό το 1982 όταν η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου αποποινικοποίησε τη μοιχεία.