{T16}Ταλέντο, δουλειά και παραγωγικό μοντέλ{T16}ο

Η Εθνική νέων ανδρών στο μπάσκετ απέτυχε να προκριθεί στα προημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και θα παλέψει τώρα να αποφύγει τον υποβιβασμό στη Β’ κατηγορία. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Τα αποτελέσματα δεν (θα έπρεπε να) αποτελούν προτεραιότητα για τα τμήματα υποδομής. Ομως επειδή η συγκεκριμένη εθνική ομάδα είναι ο προθάλαμος της Εθνικής ανδρών, δύο πράγματα έχουν κυρίως σημασία: α) Αν υπάρχουν ταλέντα και β) τι είδους δουλειά γίνεται ώστε αυτά τα ταλέντα να μετασχηματιστούν σε ποιοτικούς καλαθοσφαιριστές.

Το ταλέντο, δυστυχώς, είναι περιορισμένο. Αν εξαιρέσει κανείς 3-4 παίκτες, που δείχνουν να έχουν τις προδιαγραφές για να φτάσουν κάπου στη μετέπειτα καριέρα τους, οι υπόλοιποι δεν μοιάζουν ικανοί να πετύχουν σπουδαία πράγματα. Προφανώς δεν είχε κανείς την απαίτηση η Εθνική να διαθέτει 12 σούπερ ταλαντούχους καλαθοσφαιριστές. Δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο, αν και η παγκόσμια πρωταθλήτρια εθνική ομάδα των εφήβων του 1995 των Ρετζιά, Παπανικολάου, Χατζή, Κακιούζη κ.λπ. ήταν πράγματι μια τέτοιου είδους ομάδα. Αν δεις, όμως, δυο τρία παιχνίδια της σημερινής Εθνικής νέων ανδρών, καταλαβαίνεις.

Οσον αφορά τη δουλειά που γίνεται, εκείνο που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι τους επιτυχημένους προπονητές των τμημάτων υποδομής συνήθως δεν τους γνωρίζει ούτε… η μάνα τους. Είναι προπονητές που δουλεύουν αποκλειστικά με πιτσιρικάδες, ξέρουν ακριβώς πώς να τους διδάξουν, να τους διαχειριστούν και να βγάλουν από αυτούς το καλύτερο. Το να είσαι καταξιωμένος προπονητής σε επίπεδο επαγγελματιών ανδρών, δεν σημαίνει ότι μπορείς να πετύχεις δουλεύοντας και με νεαρούς.

Το θέμα της δουλειάς με τους νέους, πάντως, δεν αφορά μόνο τις εθνικές ομάδες, αλλά κυρίως τη συνολική δομή του παραγωγικού μοντέλου. Ενός μοντέλου που αφήνει σταδιακά σε δεύτερο πλάνο τους συλλόγους, που αποτελούσαν παραδοσιακά το βασικό κύτταρο του ελληνικού μπάσκετ, προς όφελος των ιδιωτικών ακαδημιών και της επιχειρηματικής δραστηριότητας που στήνεται πάνω σε αυτές.

Ισως πρέπει η ομοσπονδία να δει πιο ζεστά τον τρόπο με τον οποίο θα ανασυγκροτήσει το παραγωγικό της μοντέλο, γιατί είναι γεγονός πως τα παιδιά δεν πάνε στο μπάσκετ με τη μαζικότητα που πήγαιναν παλιά. Κι αυτό έχει αναπόδραστα συνέπειες σε ό,τι αφορά και το ταλέντο που παράγεται. Αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα…