Χούντες

Ομολογώ πως αν κάποιος έλεγε πριν από λίγο καιρό ότι μήνα Ιούλιο και με 38 υπό σκιά θα τσακωνόμαστε αν η χούντα έπεσε από το Πολυτεχνείο ή από το Κυπριακό, θα έβαζα τα γέλια.

Ακόμη κι αν είχε απορία ή δεν θυμόταν, θα μπορούσε απλώς να κοιτάξει τις ημερομηνίες.

Λάθος μου. Η ανοησία είναι απαράγραπτη αξία.

Ο,τι κι αν συνέβη πάντως, το βέβαιο είναι ότι τέτοιες μέρες του 1974 η χούντα έπεσε. Φτιάξαμε έτσι την καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ και η οποία στηρίζεται σε ένα Σύνταγμα.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, στη δημοκρατία μας «η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία» (άρθρο 87,1 του Συντάγματος).

Ούτε από την ΕΣΑ απονέμεται, ούτε από την ΚΥΠ, ούτε από Στρατοδικεία, ούτε από το Σπουδαστικό της Ασφάλειας, όπως γινόταν επί χούντας.

Κι αυτό αποτελεί μια θεμελιώδη δημοκρατική αρχή.

Η οποία όμως την ίδια στιγμή διασφαλίζει ότι η δικαιοσύνη δεν απονέμεται ούτε από τον εκπρόσωπο ή κάποιον τομεάρχη του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από το ΣΕΗ ή τον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο, ούτε από τους Peeping Tom ή τον χορευτή Μαλακτό.

Δεν απονέμεται ούτε καν από τον πρώην πρόεδρο ή τη μειοψηφία μιας δικαστικής ένωσης.

Κυρίως δεν απονέμεται από εφημερίδες και το Διαδίκτυο. Τελεία, πάμε παρακάτω.

Αυτό ακριβώς μας ξεχωρίζει από τη χούντα, εναντίον της οποίας έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Διότι αν δεν το ξεχωρίσουμε με απόλυτη σαφήνεια κι αν δεν το προστατεύσουμε ακόμη και στις περιπτώσεις που διαφωνούμε, τότε καταλήγουμε στη βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη που λέει «η Δικαιοσύνη στον κατήφορο, η κοινωνία θα αντιδράσει;» (δικηγόρος Κ. Παπαδάκης, 15/7).

Δηλαδή ποιος θα διαπιστώσει τον κατήφορο της Δικαιοσύνης; Και πώς θα αντιδράσει η κοινωνία; Θα πάρει τον νόμο στα χέρια της;

Τέτοιες μέρες που έπεσε η χούντα και γιορτάζουμε τη δημοκρατία, όλα αυτά είναι βαθιά ενοχλητικά.

Ενδεχομένως όμως και χρήσιμα. Μπορεί να πέρασε μισός αιώνας, αλλά υπάρχουν πάντα αποσυνάγωγοι του δημοκρατικού πολιτισμού να μας θυμίζουν άθελά τους ότι έξω από αυτόν δεν υπάρχει τίποτα.

Βαθιά απέχθεια λοιπόν για όλες τις χούντες. Χωρίς αστερίσκους και εξαιρέσεις.

Τις «στρατιωτικές» και τις «λαϊκές». Τις «ακροδεξιές» και τις «ακροαριστερές». Τις «χούντες των συνταγματαρχών» και τις «χούντες των κομματαρχών».

Οσες χρησιμοποιούν τα τανκς για να επιβάλουν την εξουσία τους και όσες χειραγωγούν το «λαϊκό αίσθημα» για να επιβάλουν τον εαυτό τους.

Μπορεί να διαφέρουν. Αλλά είναι εντυπωσιακό πόσο μοιάζουν.