Γήρας

Στα 79 του χρόνια, ο Τζο Μπάιντεν είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία. Οι ανησυχίες για την ηλικία του έρχονται πρώτες στη λίστα με τους λόγους που οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών θέλουν να βρει το κόμμα μια εναλλακτική επιλογή για το 2024.

Δεν νομίζω πως αυτό αντανακλά τόσο μια ηλικιακή διάκριση, όσο την επίγνωση πως οι άνθρωποι λίγο πριν και μετά τα 80 αρχίζουν πια να μαραίνονται.

Μιλάω με κάποια γνώση του θέματος. Είμαι τώρα ένας γεμάτος ζωή 76χρονος – έτη φωτός νεότερος από τον πρόεδρό μας. Στο τέλος τέλος, θεωρείται πλέον κάπως απογοητευτικό να πεθάνει ένας άνθρωπος πριν από τα 85.

Δεν είναι όμως ο θάνατος το ανησυχητικό σε σχέση με μία δεύτερη θητεία Μπάιντεν. Είναι οι φθίνουσες ικανότητες που φέρνει το γήρας.

Οταν βρίσκομαι με παλιούς φίλους, το πρώτο τελετουργικό μας είναι ένα «ρεσιτάλ οργάνων» – πώς είναι η μέση σου; Η καρδιά σου; Το ισχίο σου; Η όρασή σου; Η ακοή σου; Ο προστάτης; Οι αιμορροΐδες;

Η (χονδροειδής) ερώτηση που κάναμε αστειευόμενοι μεταξύ μας στο πανεπιστήμιο – κάνεις καλό; – δεν αναφέρεται πλέον στο σεξ αλλά στον ύπνο. Δεν ξέρω κανέναν άνω των 75 που να κοιμάται όλη τη νύχτα.

Η μνήμη μου όσον αφορά τα ονόματα είναι φριχτή. Κάποτε ρώτησα τον Τεντ Κένεντι πώς θυμάται ονόματα και με συμβούλευσε, αν κάποιος είναι άνω των 50, απλώς ρώτα «πώς είναι η μέση σου;» και θα νομίζει ότι τον ξέρεις.

Συχνά δεν μπορώ να θυμηθώ πού έβαλα το πορτοφόλι και τα κλειδιά μου. Κάποια κύρια ονόματα έχουν εξαφανιστεί εντελώς. Ακόμα και όταν τα ανακαλύπτω ξανά, έχουν ένα διαβολικό τρόπο να εξαφανίζονται ξανά.

Για το πορτοφόλι του Μπάιντεν μπορούν να ανησυχούν οι σωματοφύλακές του, και έχει ένα οτοκιού για τα απρόβλεπτα ουσιαστικά, είμαι βέβαιος όμως πως βιώνει κάποια ελάττωση στον τομέα μνήμη.

Μια άλλη ελάττωση που έχω παρατηρήσει αφορά το τακτ. Πρόσφατα έδειξα το μεσαίο δάχτυλο σε έναν οδηγό που με προσπέρασε απρόσεκτα. Εχω παρατηρήσει επίσης λιγότερη υπομονή – είμαι λιγότερο ανεκτικός με τις μεγάλες ουρές, τα αυτοματοποιημένα τηλεφωνικά μενού και τους Ρεπουμπλικανούς.

Ο Σανταγιάνα έλεγε πως οι ηλικιωμένοι είναι απαισιόδοξοι για το μέλλον γιατί δεν μπορούν να φανταστούν έναν κόσμο καλό χωρίς τους ίδιους μέσα του. Δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Αντιθέτως, νομίζω πως η γενιά μου -συμπεριλαμβανομένων του Μπιλ και της Χίλαρι Κλίντον, του Τζορτζ Μπους, του Τραμπ, του Νιουτ Γκίνγκριτς, του Κλάρενς Τόμας, της Νάνσι Πελόζι, του Τσακ Σάμερ, και του Μπάιντεν – τα σκάτωσε βασιλικά. Ο κόσμος μάλλον θα είναι καλύτερος χωρίς εμάς.

Τζο, σε παρακαλώ, μην είσαι υποψήφιος.

Ο Ρόμπερτ Ράικ, πρώην υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ, είναι καθηγητής Δημόσιας Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ και συγγραφέας