Η χαμένη ευκαιρία για την Κύπρο

Πες μου εσύ τώρα ότι εγώ είμαι «κολλημένος» με την μπάλα. Πες μου επίσης ότι είμαι μονοθεματικά αντιδεξιός και δεν βλέπω τίποτε άλλο μπροστά μου. Διαβάζοντας όμως ένα πλήθος δημοσιευμάτων στον χθεσινό Τύπο, περί των προθέσεων του προέδρου Ερντογάν να μεταβεί στα Κατεχόμενα της Κύπρου, ανήμερα της επετείου της εισβολής του «Αττίλα», και να ανακοινώσει την προσάρτησή τους, το μυαλό μου πήγε σε εκείνο το μακρινό 2004. Τότε δηλαδή που φτάσαμε στο παρά ένα της συμφωνίας με την Τουρκία για το μέλλον της Κύπρου, επί τη βάσει του σχεδίου που είχε εκπονήσει ο τότε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν. Συμφωνία που δεν έγινε, διότι ο πρωθυπουργός Καραμανλής δεν ήθελε να την υπογράψει, επειδή πολύ απλά την είχε διαπραγματευθεί η κυβέρνηση Σημίτη. Και τη σαμποτάρισε όπως μπορούσε, με αποτέλεσμα, με τη βοήθεια του ομοϊδεάτη του, και ακραίου δεξιού-εθνικιστή προέδρου της Κύπρου τότε, Τάσσου Παπαδόπουλου, το δημοψήφισμα-παρωδία που έγινε στην Κύπρο, να απορρίψει το σχέδιο, το οποίο ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει για τη Μεγαλόνησο, στις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, να συζητάμε αν ο Ερντογάν θα προσαρτήσει τα Κατεχόμενα, και τι θα κάνουμε, και πώς θα αντιδράσουμε κ.λπ. κ.λπ. Να μην τα χρεώνουμε λοιπόν αλλού αυτά που θα γίνουν. Γιατί θα γίνουν…

«Εξαφάνιση» στη Λουκέρνη

Ημουν αποφασισμένος να το αφήσω εδώ το θέμα. Αλλωστε, η 20ή Ιουλίου είναι τόσο κοντά, μόλις την επόμενη Τετάρτη, και θα δούμε τι θα φέρει. Ομως, επειδή μετά θα ακούσουμε πολλά και διάφορα, να μην ξεχνάμε ότι του καταστροφικού δημοψηφίσματος στην Κύπρο με το οποίο απορρίφθηκε το σχέδιο Ανάν είχε προηγηθεί (τέλη Μαρτίου του 2004) η συνάντηση των ηγετών Ελλάδας – Τουρκίας στη Λουκέρνη της Ελβετίας. Παρόντος του Κόφι Ανάν. Για να συζητηθούν οι τελευταίες λεπτομέρειες του σχεδίου. Πρωθυπουργός 20 ημερών τότε, ο Κώστας Καραμανλής «εξαφανίστηκε» από τις διαβουλεύσεις, παρά το γεγονός ότι στη Λουκέρνη ήταν παρών και ο Ερντογάν, πρωθυπουργός εκείνη την περίοδο της Τουρκίας, και καμιά σχέση με αυτό που ξέρουμε – και βλέπουμε – σήμερα. Ο δικός μας, ο οποίος έκανε τις προάλλες και τον τιμητή επί της στρατηγικής που ακολουθείται στα εθνικά θέματα (1η Ιουνίου, ομιλία στο Μέγαρο Μουσικής), χώθηκε στη σουίτα του και πέρασε ένα τριήμερο τρώγοντας και πίνοντας με τα φιλαράκια, και αφήνοντας μόνο του τον Παπαδόπουλο να αλωνίζει. Το αποτέλεσμα ήταν, αντί της επίτευξης συμφωνίας επί του σχεδίου που πρότεινε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, να ναυαγήσουν εντελώς οι διαπραγματεύσεις. Και αντί να μπουν οι τελευταίες πινελιές, σε ένα σχέδιο που μπορεί να μην ήταν και το καλύτερο που μπορούσε να επιτευχθεί για το Κυπριακό αλλά είχε σημαντικά θετικά στοιχεία, οι τύποι, αυτός στην Αθήνα και ο άλλος ο μακαρίτης στην Κύπρο, επέστρεψαν… θριαμβευτές, παρότι ουσιαστικά «προσυπέγραψαν» τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Και να θυμόμαστε επίσης, μέρες που είναι, ότι ο μπάρμπας του Κώστα, ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος, τα ξεκίνησε όλα αυτά με τις συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης, πριν από 60 χρόνια και κάτι. Ο ανιψιός απλώς ολοκλήρωσε την καταστροφική διαδρομή του Κυπριακού, το 2004. Οχι πως δεν είχαν και άλλοι συμμετοχή σε αυτή την πραγματικά πονεμένη ιστορία, πληγή βαθιά στα πλευρά της Ελλάδας, όμως ό,τι έγινε, και ό,τι θα συμβεί στο Κυπριακό, έχει τη σφραγίδα με το όνομα Καραμανλής…

Το παράδειγμα του χαρτοπαίκτη

Επανέρχομαι σε κάτι πιο soft, όπως είναι η απόφαση του προέδρου Κυριάκου να προκηρύξει τελικά τις εκλογές τον επόμενο χρόνο, και να αναλάβει όλο το ρίσκο των επόμενων 10-12 μηνών, της διακυβέρνησης δηλαδή της χώρας χωρίς νωπή λαϊκή εντολή, μέσα σε ένα εξαιρετικά δύσβατο και θολό τοπίο. Εγχώριο και διεθνές. Βασικά δεν έχω να (του) πω κάτι, δική του είναι η απόφαση, αυτός κρατάει την τύχη του στα χέρια του, και επ’ αυτού ουδείς μπορεί να του πει κάτι.

Σε ό,τι με αφορά, θα επαναλάβω κάτι το οποίο και κατά το παρελθόν έχω αναφέρει εδώ: το παράδειγμα του χαρτοπαίκτη. Οχι του περιστασιακού, του επαγγελματία χαρτοπαίκτη. Αυτού που παίζει ας πούμε πόκα, πάει καλά μέχρι τα μεσάνυχτα, κερδίζει, του βγαίνουν αν όχι όλα τα κόλπα, τουλάχιστον τα περισσότερα, αλλά έπειτα αρχίζει η γκίνια. Χάνει το ένα κόλπο μετά το άλλο, και κατά τις 4 το πρωί έχει χάσει τόσα που κανονικά θα έπρεπε να σηκωθεί να φύγει από το τραπέζι. Εκείνος όμως όχι, μένει μέσα στο παιχνίδι, ψιλοσυντηρώντας το χαρτί του. Γιατί μένει; Γιατί βαθιά μέσα του πιστεύει ότι εκεί κατά το ξημέρωμα, που οι άλλοι θα έχουν κουραστεί, θα γυρίσει η τύχη του, θα πάρει δυο-τρία καλά «κόλπα», και θα ρεφάρει.

Το ίδιο κάνει τώρα και ο Κυριάκος. Το ξέρει ότι έπρεπε να πάει «χθες» ή ακόμα και «προχθές» σε εκλογές, η γκίνια όμως δεν τον άφησε. Και τώρα ελπίζει να «ρεφάρει» κατά το «ξημέρωμα». Τον καταλαβαίνω. Αλλά δεν μου αρέσει η πόκα…

Περί εκλογών…

Κορυφαίος δεξιός, πιο κορυφαίος δεν γίνεται, πριν γίνει κορυφαίος ο Κυριάκος, μου έλεγε προχθές να μην πιάνομαι κορόιδο και πως ύστερα από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι δεν επιτρέπεται να καταπίνω αμάσητα σαν τους άλλους αυτά που είπε ο Κυριάκος. Για να καταλήξει μετά βεβαιότητος δε: «Θα τις κάνει τις εκλογές τώρα, άκου με που σου λέω. Μη βασίζεσαι σε πληροφορίες και εκτιμήσεις. Δες απλά το πρόγραμμά του. Είναι όλο προεκλογικό. Ο,τι κάνει, έχει προεκλογικό χαρακτήρα. Περιοδείες, επισκέψεις, εξαγγελίες, αποφάσεις, όλα».

– Συγγνώμη, πώς θα κάνει πρόωρες εκλογές, όταν τις έχει αποκλείσει με τέτοια κατηγορηματικότητα; ρώτησα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον κάνει «ρόμπα», κατά το κοινώς λεγόμενο στα social, με αποσπάσματα από τις δηλώσεις του…

– Αυτά είναι για εσάς, για εμάς, καμιά 500αριά άτομα, θα βγει και θα προβάλει τους λόγους για τους οποίους επιβάλλεται να κάνει τώρα εκλογές και τελειώσαμε. Και για ποιον ΣΥΡΙΖΑ μού λες; Εμάς ο Τσίπρας για να ψηφίσουμε το 3ο μνημόνιο μας διαβεβαίωνε ότι δεν θα κάνει εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015, και τις έκανε, κοροϊδεύοντας όλον τον κόσμο. Τι μπορεί να πει από τη στιγμή που ζητάει εδώ και μήνες εκλογές; Είναι σαν να βάζει θέμα ο μπάρμπας μου ο ψεύτης. Πλάκα μού κάνεις τώρα; Στην πολιτική σημασία έχει να είναι πραγματικός ο λόγος που σε αναγκάζει να πας σε εκλογές, παρά τις δεσμεύσεις σου. Και ο λόγος, για την ακρίβεια οι λόγοι, υπάρχουν.

Τάδε έφη ο κορυφαίος δεξιός, πιο κορυφαίος δεν υπήρχε, πριν γίνει κορυφαίος ο Κυριάκος. Τον ακούω, οφείλω να ομολογήσω…