Εδώ παπάς, {LF}εκεί παπάς…

Κραταιά και γενικευμένη ήταν, μέχρι πριν από μία εβδομάδα, η πεποίθηση ότι το φθινόπωρο θα διεξαχθούν εκλογές. Και, αυτό, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση είχε πολλάκις αποκλείσει «επισήμως» το ενδεχόμενο. Τότε, γιατί υπήρχε αυτή η πεποίθηση; Επειδή, την ίδια ώρα που «η δεξιά» της έλεγε «όχι», η «αριστερά» της κυβέρνησης έλεγε (και κυρίως έπραττε) «ναι». Εκλογικές προετοιμασίες κάθε μορφής είχαν ήδη χτυπήσει κόκκινο: από παροχές μέχρι ομιλίες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Και, φυσικά, στο παρασκήνιο, οι ουκ ολίγοι «προφήτες» βουλευτές και υπουργοί της ΝΔ, που μασούσαν φύλλα δάφνης και έδιναν ημερομηνίες διεξαγωγής της εκλογικής αναμέτρησης, ασφαλώς και δεν τα έβγαζαν αυτά απ’ το κεφάλι τους. Και ασφαλέστερα δεν τα έλεγαν με τον κίνδυνο να ενοχλήσουν το πρωθυπουργικό γραφείο. Ομως, ξαφνικά, ήρθε η απόλυτη αναδίπλωση: Τι εκλογές; Ποιες εκλογές; Πού εκλογές; Μάλλον θα αστειεύεστε!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μητσοτάκης διαθέτει επαρκή εμπειρία για να αντιληφθεί ότι αυτή η ξαφνική αναστροφή με χειρόφρενο σε υψηλές ταχύτητες δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στην κυβέρνηση. Κυρίως επειδή δύσκολα θα βγάλει πλέον από το μυαλό οποιουδήποτε ότι ο λόγος ήταν άλλος από τον τρόμο των αποτελεσμάτων – ακόμα κι αν υποτεθεί ότι δεν ήταν. Τελευταία στιγμή, η κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμναν και αυτό θα το ακούει να της το λέει εν χορώ εις το εξής η αντιπολίτευση από τώρα μέχρι και την ώρα που θα διεξαχθούν τελικά οι εκλογές. Και θα φορτώνει ως αιτία ό,τι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, αληθές ή μη, λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει ότι υπήρξε σημαντικό πλήγμα αξιοπιστίας. Ισως όχι τυπικό, αλλά σίγουρα ουσιαστικό. Που, επιπλέον μάλιστα, «μυρίζει» φόβο. Ολος αυτός ο χειρισμός υπήρξε μία πολύ κακή υπηρεσία της κυβέρνησης προς τον εαυτό της: το να παίζει «τον παπά» με τις εκλογές δεν συνάδει με την εικόνα που πασχίζει να έχει η κυβέρνηση.

Αυτός όμως είναι ακριβώς και ο λόγος για τον οποίο πρέπει κανείς τώρα να κρατήσει το λεγόμενο «μικρό καλάθι»: επειδή όλη αυτή η μανούβρα ήταν τόσο λάθος, που δεν είναι απίθανο να είναι τελικά… σωστή. Και σε μερικές εβδομάδες, δι’ ασήμαντον αφορμήν, να «σκάσει» τελικά εκ νέου το ζήτημα εκλογές. Ας μην προτρέξει κανείς να πει «αποκλείεται, δεν γίνεται πλέον». Θα έχει πέσει και πάλι στην παγίδα που άπαντες έπεσαν μόλις αυτή την εβδομάδα… Και αφορμές υπάρχουν πάντα – δυστυχώς δε πολλές. Μάλιστα ούτε καν ασήμαντες. Ακόμα χειρότερα, υπάρχουν και ουκ ολίγες αιτίες. Αλλωστε, οι πρώτοι που δεν έχουν πειστεί είναι οι ίδιοι οι υπουργοί του Μητσοτάκη. Που εις το εξής προφανώς θα εργάζονται part time…

Το ζήτημα «πρόωρες εκλογές» δεν έχει λήξει. Αλλωστε, οι χειρισμοί των ημερών απέδειξαν ότι πρόκειται για ένα από τα πλέον ρευστά ζητήματα της πολιτικής ζωής. Τα δε παράλληλα γεγονότα στην Αγγλία, απέδειξαν και κάτι επιπλέον: ότι δεν πρόκειται παντού καν για «θέμα αποκλειστικά του πρωθυπουργού», όπως λέμε εμείς εδώ. Εκεί, ούτε τον ρωτάνε…

Μπορεί το ελληνικό σύστημα να μην είναι παρόμοιο με το αγγλικό, όμως, το δεύτερο, είναι η μήτρα όλων των κοινοβουλευτισμών. Και αξίζει να σημειώσει κανείς ότι εκεί, οι αντιπολιτεύσεις έχουν πλέον καταστεί περίπου de facto… περιττές: τις κυβερνήσεις τις ρίχνουν πλέον συστηματικά τα κόμματά τους! Αυτό έκανε ο Τζόνσον με τη Μέι, αυτό έκαναν τώρα μια σειρά άλλοι με τον Τζόνσον. Οι Εργατικοί απλώς κοιτάνε… Οσα συμβαίνουν στην Αγγλία, είναι περίπου αυτά που εμείς ιστορικά θεωρούμε ακραία πολιτική ανωμαλία: με μία λέξη, τα αποκαλούμε «αποστασία». Πάντως, στην πιο παλιά αδιαλείπτως λειτουργούσα δημοκρατία του κόσμου, τέτοιο ζήτημα δεν τίθεται. Εδώ; Εδώ είναι Βαλκάνια! Δεν είναι παίξε-γέλασε.