Τα μεγαλύτερα «what if…» της αθλητικής ζωής μας

Δεκάδες στιγμές. Εκατοντάδες. Ισως πάλι και χιλιάδες εικόνες είναι αυτές που έρχονται στο μυαλό και το ανακατεύουν με απίστευτη ορμή. Και εσύ κλείνεις τα μάτια και σκέφτεσαι το εντελώς… ανάποδο. «Τι θα γινόταν αν κάτι είχε συμβεί διαφορετικά»; Ενα γκολ που δεν θα έμπαινε, το καλάθι που κακώς μέτρησε, ο πρωταθλητής που αναδείχθηκε και το κλάμα της χαράς που θα μπορούσε να είναι λύπης. Ολα σε μια κλωστή κάποιες φορές – για να αποδειχθεί ότι το ωραιότερο πράγμα που είναι ο αθλητισμός, ενίοτε εμπεριέχει τη λεγόμενη «δεύτερη ανάγνωση». Να δούμε ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις με την πλήρη, ασφαλώς, γνώση πως υπάρχουν και άλλα που δεν καταγράφονται, δεν αναφέρονται, στο κάτωθι κείμενο; Πάμε…

Ο Λιβέρης
14 Ιουνίου του ’87. Ναι, από το ελληνικό έπος θα αρχίσει η ιστορία, από τη βραδιά που άλλαξε τον ρου του μπάσκετ ειδικότερα και του εγχώριου αθλητισμού γενικότερα. Ο Αργύρης Καμπούρης πήρε όλα τα εύσημα και τα άξιζε στο 100% για τις δύο εύστοχες βολές που έφεραν την κούπα του Ευρωμπάσκετ στην Ελλάδα. Αλλά για να συμβεί αυτό έπρεπε στα 36” πριν λήξει η κανονική διάρκεια του τελικού εναντίον της (τότε) Σοβιετικής Ενωσης να κάνει το «δύο στις δύο» στις δικές του βολές ο Λιβέρης Ανδρίτσος. Τέρας ψυχραιμίας και αυτός. Πόσοι, όμως, το θυμούνται και πόσο  έχει… ψηλώσει ο «Μπέρι» από την επιτυχία του; Αν αστοχούσε, ούτε κούπα θα είχαμε, ούτε ο Καμπούρης θα έμπαινε στο πάνθεον ως ο «αγαθός γίγαντας».

Δεν είδαν τον Γκάλη…
Δύο χρόνια μετά, Ευρωμπάσκετ του ’89. Ζάγκρεμπ. Ημιτελικός με τη Σοβιετική Ενωση που θέλει να πάρει ρεβάνς, μολονότι αντιλαμβάνεται πως μόνο ομάδα-κομήτης δεν ήταν η Εθνική μας στο ΣΕΦ όπου και θριάμβευσε. Ημιτελικός. Η Γιουγκοσλαβία υπερομάδα με γαλαξία αστεριών που οδηγούσε ο «Μότσαρτ» Ντράζεν Πέτροβιτς. Ο Γκάλης κάνει φοβερή εμφάνιση, αλλά πατά γραμμή προτού δώσει την μπάλα στον Φάνη για την τρίποντη βόμβα και το 81-80 που μας έστειλε στον τελικό. Οι Σοβιετικοί φωνάζουν και εν τέλει πέφτουν στο καναβάτσο – οι διαιτητές δεν είδαν τίποτα. Αν έβλεπαν, μάλλον θα παίζαμε για το χάλκινο μετάλλιο.

…είδαν τον Ζάρκο
Να κλείσουμε αυτή την… καρμική μπασκετική τριλογία; Ξανά η διαιτησία στο μπάσκετ. Την άνοιξη του ’93 ο (αναγεννημένος) Ολυμπιακός με τον Ζάρκο μπροστάρη επισκέπτεται το Μπομπλάν. Οι ρέφερι βλέπουν καλά, αετίσιο μάτι που λένε. Αν δεν συνέβαινε αυτό, εάν δεν είχαν δει ότι ο Πάσπαλιε είχε πατήσει στην πλάγια γραμμή στο κρίσιμο ραντεβού με τη Λιμόζ, τότε θα είχαμε και τον Ολυμπιακό στο Final-4 του ΣΕΦ και όχι μόνον τον ΠΑΟΚ. Και ίσως να κατακτούσε ελληνική ομάδα τον τίτλο που τελικά πήγε στους ξυλοκόπους (μπασκετικά) Γάλλους.

΄ γυριστε σελιδα