Στις αλάνες παίζαμε αμολυτοί σαν τα αδέσποτα σκυλιά

Γεννήθηκα στον Βόλο, σε μια γειτονιά με πολλές αλάνες. Οπως όλοι οι προνομιούχοι, τότε δεν το συνειδητοποιούσαμε αλλά ζούσαμε ζωάρα! Αν εξαιρέσεις τις ώρες του σχολείου (όπου χαζεύαμε στη τάξη περιμένοντας να ξεχυθούμε ουρλιάζοντας στην αυλή με το που θα χτυπούσε το κουδούνι για διάλειμμα), όλες τις άλλες ώρες παίζαμε έξω αμολυτοί σαν τα αδέσποτα σκυλιά. Οι γονείς δεν μας έψαχναν. Δεν φοβούνταν ότι θα μας απαγάγουν για να μας κλέψουν το νεφρό, όπως οι σημερινοί γονείς με τις αθηναϊκές νευρώσεις. Επίσης πίστευαν πως το να γδαρθεί το γόνατό σου, να φας λίγο χώμα, να κάνεις καρούμπαλο στο κεφάλι από πέτρα, δεν αποτελούσε ανήκεστο βλάβη. Ηξεραν πως γυρνάμε κάπου εκεί μαζί με τους άλλους κοπρίτες της γειτονιάς και δεν κινδυνεύαμε. Ηξεραν ότι θα μαζευόμασταν μόνο το βράδυ για να φάμε και να ρίξουμε μια ματιά στα μαθήματα – όχι όλοι βέβαια, όπως θα αναλύσω παρακάτω.

Λυπημένη σοπράνο

Να σημειωθεί ότι το σπίτι μας ήταν τριγυρισμένο από σπίτια συγγενών και φίλων της οικογένειας, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι ξέραμε ακριβώς τι μαγείρευαν οι άλλοι, τι δώρο γάμου θα κάνουν από το ΑΚΡΟΝ-ΙΛΙΟΝ-ΚΡΥΣΤΑΛ στη βαφτισιμιά τους που παντρεύεται, γιατί μαλώνουν και γιατί φιλιώνουν. Ο θείος Τάκης, ας πούμε, ζούσε ακριβώς δίπλα μας και ήταν παντρεμένος με τη θεία Σούλα, μια ακυρωμένη σοπράνο. Κάθε απογευματάκι η γειτονιά αντιλαλούσε από το τραγούδι της θείας μου – εκτελούσε συνήθως το «Γιε μου, δεν τον άκουσες τον δόλιο σου πατέρα / παρασύρθηκες και μέρα με τη μέρα / είσαι είκοσι χρονών κι όμως γερνάς κ.λπ. κ.λπ.» του Κόκοτα, σε παραλλαγή μπελκάντο. Τότε ξέραμε ότι η θειά μου έπλενε τα πιάτα ρίχνοντας ταυτόχρονα (συνειδητά; Υποσυνείδητα; Ποιος ξέρει…) σπόντες στον γιο της που ήταν πάτος στο Γυμνάσιο γιατί δεν άνοιγε βιβλίο ποτέ. Ακριβώς από πάνω έμενε η φίλη της μαμάς μου η κυρία Μαριάνθη, που είχε επίσης γιο πάτο, τον Κούλη. Η κυρία Μαριάνθη ήταν κοσμοπολίτισσα και ως εκ τούτου επέμενε να μάθει ο γιος της αγγλικά. Ως ρεαλίστρια δεν απαιτούσε proficiency αλλά ένα lower το ήθελε οπωσδήποτε και ήταν αποφασισμένη να φτάσει στα άκρα. Ακολουθούσε λοιπόν πιο επιθετική πολιτική από τη λυπημένη σοπράνο. Κάθε μέρα γύρω στις 5 το απόγευμα, ώρα που η τάξη του Κούλη έτρεχε στο φροντιστήριο αγγλικών, έβγαινε στο παράθυρο και έβγαζε φωνή τιτανοτεράστια: ΝΟΥΛΗΗΗΗΗΗΗΗΗ! ΠΗΓΑΙΝΕ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑΑΑΑΑΑΑ!

Ερωτοχτυπημένες

Ο Κούλης σαν γνήσιος κωφάλαλος αδιαφορούσε. Συνέχιζε να προσπαθεί να αποφύγει την μπάλα που έστελνε εναντίον του ο Τάκης και να μη χάσει στα μήλα. Το να χάσει το μάθημα αγγλικών δεν τον πείραζε καθόλου. Λογικό. Δεν είχε σκοπό να σταδιοδρομήσει στο Λονδίνο, ούτε να καταταγεί στο διπλωματικό σώμα. Από δίπλα οι δύο φίλες μου, βαριά ερωτοχτυπημένες και οι δύο από τον ωραίο της γειτονιάς, τον Κωστάκη, παίζανε μεν μήλα μαζί μας αλλά ταυτόχρονα φυλούσαν καραούλι με άγρυπνο μάτι μπας περάσει ο ωραίος και μοιραίος. Οταν περνούσε ΕΚΕΙΝΟΣ ξαφνικά τα έδιναν όλα. Ανέμιζαν το μαλλί και πετούσαν ψηλά για να αποκρούσουν την μπάλα σαν μπαλαρίνες των Μπολσόι για να τις θαυμάσει ο σκληρόκαρδος. Να πω σ’ αυτό το σημείο ότι τα κορίτσια μας ήταν πολύ μπροστά, είχαν ακουμπήσει το επίπεδο Σουηδίας. Συγκεκριμένα μόλις κατάλαβαν ότι είχαν δαγκώσει την ίδια λαμαρίνα ταυτόχρονα, αντί να πλακωθούν, συμφώνησαν να κυνηγήσουν μαζί το θύμα τους που το έπαιζε δύσκολος!

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα περάσαμε φίνα! Ο Κούλης ποτέ δεν πήρε το lower και ευτυχώς γιατί ποτέ δεν συνάντησε Αγγλο. Ανοιξε μαγαζί με ψιλικά. Ο γιος της πληγωμένης σοπράνο άλλαξε σχολείο. Πήγε σε ιδιωτικό όπου είχαν μαζευτεί τόσοι πάτοι που έγινε σημαιοφόρος!!! Οι σουηδέζες φίλες μας κυνήγησαν αμείλικτα τον ωραίο για 4 ολόκληρα χρόνια. Ο γόης έφτασε να νιώθει θύμα και να το βάζει στα πόδια μόλις αντίκριζε το σατανικό δίδυμο. Σήμερα θα το έλεγε μπούλινγκ. Τότε το λέγαμε έρωτα!

Η Λένα Διβάνη είναι συγγραφέας