Nοσηρή φαντασία η «σκευωρία Novartis»;

Τo βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου, σύμφωνα με το οποίο ο χειρισμός της «υπόθεσης Novartis» από τις αρμόδιες αρχές υπήρξε καθ’ όλα νόμιμος, προκάλεσε μεγάλη έκπληξη. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι τα μέλη του Συμβουλίου πρέπει λογικά να είχαν επιπλέον «ακούσματα» για τα γεγονότα από ορισμένους θαρραλέους συναδέλφους τους. Εννοώ τους ελάχιστους δικαστικούς που είχαν άμεση εμπειρία των γεγονότων και τόλμησαν να συγκρουστούν με αυτούς που επιχείρησαν να καταλύσουν τη διάκριση ανάμεσα στην εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία. Ο,τι μπόρεσε να περισωθεί από «το κύρος της Δικαιοσύνης» έγκειται ακριβώς στην αντίδραση αυτών των δικαστικών, που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Διότι η Δικαιοσύνη ως θεσμός έδωσε εξετάσεις και απέτυχε, και τότε και τώρα.

Cui bono? Ποιος ωφελείται από το βούλευμα; Πρώτα πρώτα αυτοί για την κάλυψη των οποίων οι δικαστικές αρχές ανάλωσαν και συνεχίζουν να αναλώνουν όλη τους τη φροντίδα και τη στοργή. Αναφέρομαι προφανώς στους «προστατευόμενους» μάρτυρες. Πρόκειται για μια σχιζοφρενική κατάσταση. Οι καταγγελίες τους τέθηκαν στο αρχείο ως ανυπόστατες, δηλαδή ως κατάφωρα ψευδείς, αλλά η ανωνυμία τους συνεχίζει να φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού από τη Δικαιοσύνη. Σύντομα θα αποδοθούν στην κοινωνία ως λευκές περιστερές, μάλλον χωρίς να μάθουμε επίσημα την ταυτότητά τους. Ενα σενάριο προβλέπει μάλιστα ότι ενδέχεται να μηνύσουν τα θύματά τους για συκοφαντική δυσφήμηση και άλλα αδικήματα. Αυτά που συνέβησαν υπήρξαν αποκυήματα της δικής μας νοσηρής φαντασίας. Οι τερατώδεις ισχυρισμοί για «τις τροχήλατες βαλίτσες» με τις μίζες δεν εκστομίστηκαν ποτέ. Και ο Παναγιώτης Πικραμμένος δεν δάκρυσε ποτέ στο βήμα της Βουλής, επειδή «αμφισβητήθηκε η ηθική ακεραιότητά [του] και σπιλώθηκε βάναυσα η προσωπικότητά [του]» με βάση «μυθιστορηματικές κατηγορίες».

Ποιος άλλος ωφελείται; Οι εισαγγελικές αρχές που ενήργησαν με βάση αυτές τις καταγγελίες, διότι κατά το βούλευμα τις έκριναν αξιόπιστες και έπραξαν το καθήκον τους, και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Καλώς δεν τις διαβίβασαν αμελλητί στη Βουλή αλλά τις διερεύνησαν για μήνες. Αλλωστε, όταν αργότερα δεν επαληθεύτηκαν, τις αρχειοθέτησαν. Απλή σύμπτωση υπήρξε η απόπειρα ενοχοποίησης δέκα κορυφαίων πολιτικών της τότε αντιπολίτευσης. Αποκυήματα νοσηρής φαντασίας και καλπάζουσας καχυποψίας ήταν τα αναμφισβήτητα δεδομένα.

Ποιος ακόμη; Οσοι πανηγύρισαν στο άκουσμα του βουλεύματος και όσοι θελήσουν να επαναλάβουν προσεχώς το εγχείρημα της κατάλυσης των θεσμών, διότι ενδέχεται να πιστέψουν ότι η Δικαιοσύνη τούς έδωσε το ελεύθερο να το πράξουν.

Cui malo? Ποιος ζημιώνεται από το βούλευμα; Μηδενίζεται η όποια δυνατότητα είχαν οι πολιτικοί που διασύρθηκαν ή διασύρονται ακόμη και σήμερα να διεκδικήσουν δικαστικά την τιμωρία όσων ευθύνονται για τις ατιμωτικές κατηγορίες εναντίον τους. Στερούνται έτσι του δικαιώματος που έχει ο κάθε έλληνας πολίτης, και μάλιστα για ασήμαντα αδικήματα.

Ποιος άλλος ζημιώνεται; Ο νομικός μας πολιτισμός, τις στοιχειώδεις αρχές του οποίου είδαμε να παραβιάζονται βάναυσα. Οι θεσμοί, η διάκριση των εξουσιών και το δημοκρατικό πολίτευμα, που καταρρακώθηκαν όσο εξελισσόταν η «επιχείρηση Novartis».

Ο Μιχαήλ Πασχάλης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης