Πρόωρες εκλογές και πράσινα άλογα

Είμαι από τους ελάχιστους που δεν περίμεναν πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβριο. Πρώτα απ’ όλα, για έναν βασικό λόγο: επειδή, παρότι ο Αλέξης Τσίπρας του ζητάει να μη μαδάει τη μαργαρίτα και να τις προκηρύξει, δεν τις επιθυμεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επειδή συνυφαίνει την ομαλότητα της πολιτικής ζωής με την εξάντληση των τετραετιών. Και ο Μητσοτάκης δεν είναι πολιτικός που μιλάει στον αέρα, εννοεί αυτά που λέει.

Αλλ’ υπάρχει και δεύτερος λόγος. Η πρόωρη εκλογολογία, το έχω ξαναγράψει, είναι συνήθως προϊόν δημοσιογραφικής εικοτολογίας, που δεν προκύπτει από ρεπορτάζ (τι ρεπορτάζ να κάνεις σε ένα θέμα η απόφαση για το οποίο ανήκει αποκλειστικά στον πρωθυπουργό) αλλά από εκτίμηση της κατάστασης: θα κάνει εκλογές τώρα για να αποφύγει τις συνέπειες ενός χειμώνα με ακρίβεια, πληθωρισμό και παγκόσμια κρίση. Η γενική πεποίθηση σχηματίζεται από την επανάληψη αυτής της εικοτολογίας. Και εκτός από τους δημοσιογράφους, τσιμπάνε και οι πολιτικοί, που αρχίζουν να βλέπουν μπροστά τους την επόμενη αναμέτρηση και αρχίζουν να κυνηγάνε ψήφους. Η φήμη περί πρόωρων εκλογών, στην ουσία, είναι φαινόμενο που εξηγείται μόνο ψυχολογικά.

Η λήξη της σχετικής συζήτησης από τον Πρωθυπουργό, χθες, περιέχει και ένα αισιόδοξο μήνυμα: του χρόνου οι συνθήκες πιθανόν να είναι καλύτερες – να είναι πίσω μας δηλαδή η ενεργειακή κρίση. Μακάρι.