Μη μου ξυπνάς το παρελθόν

Παρατηρούσα χθες στη Βουλή τον Αλέξη Τσίπρα. Αναρωτιόταν γιατί ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μιλά συνέχεια για το 2015, γιατί στην κυβέρνηση  θυμούνται εκείνα τα δύσκολα χρόνια και δεν συζητούν μόνο επί των σημερινών γεγονότων. Η απάντηση υπήρχε στα ίδια τα λεγόμενά του: για τον ίδιο λόγο που εκείνος είτε δεν μιλάει για εκείνα τα γεγονότα είτε μιλάει εξωραΐζοντας την πορεία του.

Είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι όταν παρέλαβε τη διακυβέρνηση, τον Ιανουάριο του 2015, η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά (και Βενιζέλου) είχε αφήσει άδεια ταμεία. Αποκρύπτει έτσι ότι ο ίδιος βιάστηκε να παραλάβει τη διακυβέρνηση αρνούμενος να συμβάλει στην εκλογή του Σταύρου Δήμα ως Προέδρου της Δημοκρατίας ενώ ακόμα η κυβέρνηση Σαμαρά υλοποιούσε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Κι ότι πήρε την κυβέρνηση υποσχόμενος ότι «θα σκίσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο», ενώ αν περίμενε μέχρι να τελειώσει η θητεία της κυβέρνησης Σαμαρά θα είχε παραλάβει μια χώρα εκτός μνημονίου (με υποχρεώσεις προφανώς σοβαρές έναντι των δανειστών, αλλά και σε πορεία ανάπτυξης). Χωρίς σαφή εικόνα της κατάστασης, αφού στέγνωσε την αγορά από ρευστότητα, έσυρε τη χώρα σε ένα άχρηστο δημοψήφισμα, δίχασε τους πολίτες και, αφού κέρδισε, έκανε το αντίθετο. Επειδή μάλιστα η χώρα, αποκλειστικά λόγω των χειρισμών του, είχε βρεθεί οικονομικά σε τραγική φάση, υπέγραψε ένα τρίτο, αχρείαστο ως εκείνη τη στιγμή μνημόνιο (το οποίο δεν ήταν επονείδιστο ακριβώς επειδή το υπέγραψε εκείνος), το οποίο και υλοποίησε σε στενή συνεργασία με την «κυρία Μέρκελ», την οποία πριν εκλεγεί έστελνε μακριά από τη χώρα.

Αν ο Τσίπρας πιστεύει ότι οι πολιτικοί αντίπαλοί του θα πάψουν να θυμούνται τα κατορθώματά του, αν εκτιμά ότι οι πολίτες ξέχασαν την περιπέτεια της χώρας στα χέρια του και σήμερα είναι έτοιμοι να ξαναπιστέψουν τα λόγια του είναι βαθιά νυχτωμένος. Ο ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με τους κομμουνιστογενείς που αποχώρησαν μετά το δημοψήφισμα, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, με τον Γιάνη Βαρουφάκη και τους ΑΝΕΛ του Καμμένου) ήταν ένα κόμμα που αναδύθηκε μέσα από μια, τελικώς, υπαρξιακή κρίση για τη χώρα και παραλίγο να γίνει η αιτία της κατάρρευσής της.

Η χθεσινή ομιλία του Τσίπρα, όπως το συνηθίζει, αναφερόταν σε μια πραγματικότητα μονταρισμένη στις τωρινές συνθήκες. Για πρώτη φορά, μάλιστα, θεωρώντας ότι έτσι πλήττει τη ΝΔ, απέδωσε τη χρεοκοπία στη διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, η οποία είπε ότι άφησε έλλειμμα 15% στον Γιώργο Παπανδρέου. Αλλά αφού ήταν έτσι, γιατί δεν απέδωσε τότε και στη συνέχεια τις ευθύνες που αντιστοιχούσαν στον Καραμανλή και γιατί ο ίδιος και τα στελέχη του επετίθεντο με απίστευτους χαρακτηρισμούς στον Γιώργο Παπανδρέου για το μνημόνιο που υπέγραψε;

Ο πρόεδρος Τσίπρας πιστεύει ότι μπορεί να κοροϊδεύει τους ψηφοφόρους μέσω της επιλεκτικής μνήμης. Θεωρεί ότι αρκεί μια νέα κρίση και ένας μηχανισμός φανατισμού που θα του ξαναδώσει τη διακυβέρνηση. Πιστεύει ότι οι πολίτες είναι ένας εσμός λωτοφάγων, σε τέτοια εκτίμηση τους έχει. Που ξέχασαν την κωλοτούμπα, την αγωνία του 2015, τη φορολογική επιδρομή κατά της μεσαίας τάξης, την περικοπή των συντάξεων με τον νόμο Κατρούγκαλου…

Αλλ’ ακόμα κι αν η κυβέρνηση έχει κάνει τα πάντα για να μη λογοδοτήσει για ό,τι έκανε στη δημοκρατία, είναι πολύ δύσκολο να βγάλει τον εαυτό του και το κόμμα του από τις γκρίζες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας, τις οποίες έγραψαν ο ίδιος και οι συνεργάτες του.