Ευρωπαϊκή τιμή στον Ανδρέα

Και ναι, ήμουν κι εγώ εκεί, στο Στρασβούργο (ημέρα δεύτερη). Αυτή τη φορά στην ονοματοδοσία μιας εκ των αιθουσών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με το όνομα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου. Και ναι, θα το παραδεχτώ, συγκινήθηκα, για την τιμή που του έγινε, ακριβώς με τη συμπλήρωση 26 χρόνων από την εκδημία του. Γιατί επιτέλους, η Ευρώπη, έστω και δι’ αυτού του τρόπου αναγνώρισε το πολιτικό του μέγεθος, και την προσφορά αυτού του μεγάλου πολιτικού στο πανευρωπαϊκό όραμα μιας Ευρώπης των λαών και όχι του μεγάλου κεφαλαίου και των μονοπωλίων.

Τη σεμνή, όσο και απέριττη τελετή, που αποτέλεσε τρόπον τινά ένα πολιτικό μνημόσυνο για τον ηγέτη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, τίμησαν με την παρουσία τους η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα, η πρόεδρος του κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών Ιράτσε Γκαρθία Πέρεθ, και φυσικά ο πρόεδρος του Κινήματος Νίκος Ανδρουλάκης, στις άοκνες προσπάθειες του οποίου οφείλεται τελικά η ονοματοδοσία της αίθουσας. Το γεγονός τίμησαν με την παρουσία τους – και ήταν αυτό εξαιρετικά τιμητικό και για τους ίδιους – αρκετοί έλληνες ευρωβουλευτές από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ (αναφέρω, τους κυρίους Μεϊμαράκη, Παπαδημούλη, Κεφαλογιάννη, Κούλογλου, Κυμπουρόπουλο, Κόκκαλη, Κύρτσο, την κυρία Κουντουρά, και βεβαίως την Εύα Καϊλή που είχε και έναν ρόλο οικοδέσποινας στην εκδήλωση). Πολλοί άλλοι ευρωβουλευτές από διάφορες χώρες, και κόμματα, οι πρέσβεις της Ελλάδας και της Κύπρου στο Συμβούλιο της Ευρώπης κύριοι Μπεγλίτης και Ατας, ο κύπριος ευρωβουλευτής Δημ. Παπαδάκης, γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα, τιμώντας τον πολιτικό που έδωσε μάχες, για την Ελλάδα, τη δημοκρατία και την Ευρώπη.

Η τελετή ξεκίνησε με ένα μικρό βίντεο που περιέλαβε μερικές ιστορικές στιγμές της τεράστιας πορείας του Ανδρέα, και πρέπει να πω ότι η φωνή του σκόρπισε συγκίνηση στους παριστάμενους. Φανερά συγκινημένη ήταν η κόρη του Σοφία, όπως και ο εγγονός του Κωνσταντίνος Κατσανέβας, που συνόδευε τη μητέρα του στην τελετή.

Την ονοματοδοσία της αίθουσας που βρίσκεται απέναντι από την κεντρική αίθουσα όπου συνεδριάζει το Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο, πραγματοποίησαν η κυρία Μέτσολα και η κυρία Γκαρθία Πέρεθ, οι οποίες εξέφρασαν με πολύ θερμά λόγια τον θαυμασμό τους για την τεράστια προσωπικότητα του Α. Παπανδρέου. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος με εξαιρετικά εμπεριστατωμένο τρόπο ανέλυσε την πολιτική πορεία του ηγέτη του Κινήματος της Αλλαγής, που σφράγισε καταλυτικά τη νεότερη Ελλάδα.

Μετά τις ομιλίες, οι κυρίες Μέτσολα και Γκαρθία Πέρεθ, καταχειροκροτούμενες κατέβασαν τη γαλάζια ταινία που κάλυπτε το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου, πάνω από την είσοδο της αίθουσας, και πλέον αυτή θα κοσμείται και με μία τεράστια φωτογραφία του – εκείνη την κλασική με τα χέρια ανοιχτά, την ώρα που απευθύνεται στο πλήθος.

Πολλοί ξένοι ευρωβουλευτές, αλλά και ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Μάρος Σέφκοβιτς, χαιρέτησαν θερμά τη Σοφία Παπανδρέου και της ζήτησαν να μεταφέρει τους χαιρετισμούς τους στον Γιώργο, τον αδελφό της, ο οποίος όμως απουσίαζε από την τελετή. Προτίμησε να βρεθεί στη Γενεύη, όπου υπήρχε, λέει, την ίδια ώρα μια προγραμματισμένη συνάντηση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, αν κατάλαβα σωστά. Προφανώς μια συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς προηγείται παντός άλλου, ακόμη και αν αυτό το άλλο αφορά μια τόσο τιμητική εκδήλωση για ολόκληρη την οικογένεια Παπανδρέου. Τα προσχήματα διέσωσε εν μέρει ο Νίκος Παπανδρέου, ο οποίος απηύθυνε έναν (περιπετειώδη, λόγω σύνδεσης) χαιρετισμό στην εκδήλωση μέσω Skype. Τέλεια…

Βλέπουν εκλογές

Στην Αθήνα, πάλι, την ίδια, πάνω-κάτω, ώρα, τα αίματα ζεστάθηκαν επικίνδυνα κατά τη διάρκεια της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, καθώς Μητσοτάκης και «Λεγάμενος» τα έδωσαν όλα, προκειμένου να αποδείξουν τα αυταπόδεικτα – ότι καμία χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει σε ευθεία γραμμή, όταν σκοτώνονται οι πολιτικοί της κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ενταση, εκατέρωθεν εκνευρισμός, πόλωση, κραυγές, και αδυναμία να συμφωνηθεί το μίνιμουμ, ότι η χώρα χρειάζεται συναινέσεις για να ξεφύγει από τη δίνη της κρίσης, και να συναντήσει επιτέλους την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Τι συγκράτησα από τη συζήτηση, την οποία παρακολούθησα, στο μεγαλύτερο μέρος της, διαδικτυακά; Οτι ο μεν Κυριάκος επιμένει σε κάτι, που εκ των πραγμάτων θα αποδειχθεί ότι δεν είναι εύκολο να το τηρήσει – «εκλογές στο τέλος της 4ετίας». Ο δε «Λεγάμενος» ότι πιέζει για κάτι για το οποίο είναι σίγουρο ότι θα χάσει: «Κάνε εκλογές τώρα».

Τον πρώτο τον καταλαβαίνω. Επαναλαμβάνει τα περί εκλογών στο τέλος της 4ετίας, πολύ απλά γιατί γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, ότι αν δώσει από τώρα, έστω και την παραμικρή ένδειξη ότι θα προκηρύξει εκλογές για τις αρχές φθινοπώρου, δεν θα μείνει τίποτε όρθιο. Θα διαλυθεί η κυβέρνηση και μαζί και η χώρα. Επειτα, το ξέρει, δεν μπορεί να μην το ξέρει, ότι κάθε βράδυ αναστενάζουν τα σπίτια και τα ταβερνεία σε βόρεια και νότια και δυτικά προάστια της Αθήνας, από τις συναντήσεις υπουργών του με τους πυρήνες τους. Εχουν καμία διάθεση να τους ξαναδούν; Οχι. Ερχονται εκλογές – πιστεύουν – και βάζουν σε κίνηση τους μηχανισμούς τους…

Λαϊκισμός as usual

Αυτά ο Κυριάκος. Ο «Λεγάμενος» από την άλλη, με το «κάνε εκλογές τώρα», δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επιχειρεί να μαζέψει ό,τι κόσμο του έχει φύγει από το 2019 και μετά, απηυδισμένος είτε από τις κομματικές ίντριγκες είτε από την αδυναμία του ίδιου να αρθρώσει έναν άλλο πολιτικό λόγο.

Πιέζει, και προκαλεί. Εκμεταλλεύεται τα λάθη και τις παραλείψεις της κυβέρνησης, στο έπακρο, διαστρεβλώνει και καταστάσεις όπου τον παίρνει, λαϊκίζει as usual που θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, και δίνει ξανά μανά υποσχέσεις. Προς όλους. Σου λέει, υπόσχομαι, δεν δεσμεύομαι, κι όποιος τσιμπήσει, τσίμπησε. Οι άλλοι, που θα θυμούνται το 2015, ας μείνουν με τις αναμνήσεις. Εγώ αυτό που ξέρω, αυτό θα κάνω. Και το κάνει. Παρακολουθώντας τον χθες, ειλικρινά… αυτοαποθεώθηκα, που έχω πει ήδη από μηνών, ότι ο άνθρωπος ό,τι είχε να πει το έχει πει σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους στα 15 χρόνια που ηγείται του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει να προσθέσει κάτι. Είναι το ίδιο παράγωγο, του ίδιου καλουπιού, και μην το ξεχνάμε αυτό – ανεξαρτήτως ηλικίας, είναι ο πιο γηρασμένος των πολιτικών αρχηγών που αυτή την ώρα δραστηριοποιούνται στην πολιτική μας ζωή.

Χθες, που τον άκουγα, έψαχνα μέσα από τις λέξεις να διακρίνω ποιο είναι το όραμα που έχει να προτείνει για τη χώρα. Ειλικρινά δεν βρήκα τίποτε. Οσο και να προσπάθησα. Μνημείο απεραντολογίας και επανάληψης των ίδιων και των ίδιων «τσιτάτων». Στέρεψε ο άνθρωπος, και είναι λογικό. 15 χρόνια πολιτικός αρχηγός, τι άλλο έχει να προσφέρει στην κοινωνία, πέρα από λαϊκισμό και κινδυνολογία;

Ηθικός αυτουργός

Πάντως, η χθεσινή συζήτηση είχε και ένα πολύ θετικό στοιχείο: μας έδωσε να καταλάβουμε πώς θα εξελιχθεί η επόμενη προεκλογική περίοδος. Μέσα σε ακραία πόλωση, και με εκατέρωθεν καταγγελίες για όλα. Και με απειλές, ότι «την επόμενη φορά θα είναι αλλιώς». Κι όποιος αντέξει.

ΥΓ. Ευκαιρίας δοθείσης, δεν είδα τον «Λεγάμενο», εξαιρετικά ευαίσθητο περί τα θέματα του κράτους δικαίου, να αναφέρει οτιδήποτε για την αισχρή, τύπου Κολομβίας και Βενεζουέλας, απόπειρα του υφισταμένου του υπουργού Παπαγγελόπουλου, να με καταστρέψει επαγγελματικά και ηθικά με κατασκευασμένα στοιχεία. Επί των ημερών του έγινε, θα δικαστεί και γι’ αυτό ο υπουργός του, αυτός δεν αισθάνεται να πει κάτι; Μια συγγνώμη; Ανθρωπός του δεν ήταν ο Παπαγγελόπουλος; Γι’ αυτόν δεν δούλευε; Θα το ξαναπώ – σε κάθε έγκλημα, εκτός από τον φυσικό αυτουργό, υπάρχει και ένας τουλάχιστον ηθικός αυτουργός. Και στις εγκληματικές ενέργειες του Παπαγγελόπουλου, επίσης…