«Εφυγε» ο σπουδαίος άσος των ’70s Κρις Κέφαλος

Τα πρώτα Ελβιέλα. ‘Η μια αθλητική μάρκα της αρεσκείας του κάθε πιτσιρικά. Και όποιου έβγαινε από το μικρό μαγαζί στη Χρυσοσπηλιωτίσσης με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά γιατί απέκτησε ένα αντικείμενο (παιδικού) πόθου. ‘Η για έναν εξτρά λόγο: επειδή αντίκρισε από κοντά τον Κρις Κέφαλο και τον Τάκη Κορωναίο, άσους περιωπής εκείνης της εποχής, σταρ αληθινούς και αντιπροσώπους (τότε) αθλητικής εταιρείας στην Ελλάδα.

Εδώ και αρκετές ώρες ο Κρις Κέφαλος «έφυγε». Για τους νεότερους, ίσως να μη λέει πολλά το όνομά του, μπορεί πάλι κάτι να έχουν ακούσει από διηγήσεις μεγάλες για τα πεπραγμένα του έλληνα διεθνή μπασκετμπολίστα. Ο Κέφαλος μεσουράνησε τη δεκαετία του ’70 με τη φανέλα του Τριφυλλιού, πανηγύρισε έξι τίτλους πρωταθλητή εκ των οποίων οι πέντε συνεχόμενοι, συνεργάστηκε με φτασμένους προπονητές όπως ήταν ο Κώστας Μουρούζης και ο Φαίδων Ματθαίου και έδωσε ώθηση ώστε ο Παναθηναϊκός να πάει καλά και στην Ευρώπη. Για την ακρίβεια, ίσως ήταν μια «απάντηση» από τον Τάφο του Ινδού στη μετάγγιση ελληνοαμερικανικού αίματος στον Πειραιά, με την πλειάδα αστέρων που ήταν ο Καστρινάκης, ο Μελίνι, ο Γιατζόγλου, ο Διάκουλας. ‘Η αν προτιμά κάποιος το λεγόμενο «αντίπαλο δέος». Τότε, οι ομάδες φρόντιζαν να κοιτούν και πέρα από την Ευρώπη και όταν έβρισκαν κάτι σπέσιαλ και με ελληνικές ρίζες στις ΗΠΑ, πάλευαν ώστε να το φέρουν στην Ελλάδα. Από εκεί μας ήρθε ο Κρις Κέφαλος. Ευτύχησε να έχει σπουδαίους συμπαίκτες σε μια ομάδα πολύ ταλαντούχα και ο Γιώργος Κολοκυθάς δεν σταματούσε να σκοράρει.

Ο Κέφαλος, που γεννήθηκε το ’45 και ο πατέρας του είχε καταγωγή από την Ικαρία, ήταν κάτι το καινοτόμο στο μπάσκετ, αφού ένεκα του ύψους του μπορούσε να αγωνιστεί σε αρκετές θέσεις. Ψηλός για πλέι μέικερ, ευκίνητος για πάουερ φόργουορντ, έδινε λύσεις και οδηγούσε τον Παναθηναϊκό με εκείνο το γνωστό και ελαφρώς… αμερικάνικο και αφελές μπασκετικό στυλ.

Είναι ξεκάθαρο ότι αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους παίκτες που φόρεσαν την πράσινη φανέλα. Σε εποχές δύσκολες και παράλληλα αγνές. Σε καιρούς που το μπάσκετ ήταν μονόστηλο και δεν γνώριζε την αίγλη του σήμερα. Αλλά και τότε υπήρχαν άσοι ολκής. Γιατί αν δεν έβλεπες αυτούς (και σίγουρα τον μοναδικό Γκάλη!), μάλλον δεν θα έπεφταν οι σπόροι για την εντυπωσιακή άνθηση που σημειώθηκε από τη δεκαετία του ’80 και μετά.